Geoff Tate - Kings & Thieves (2012)

Het eerste vrijgegeven nummer Dark Money haalt alle pretenties weg. Dit wordt een plaat naar de laatste Queensrÿche plaat, en dit betekent dus dat ik deze ga kopen zodra hij uit is.

Dit is inderdaad wederom zo'n nikszeggend zeurderig nummmer wat nergens heen gaat. Kan me goed voorstellen dat Queensryche een beetje genoeg had van deze richting.

Ik vind het een prima nummer, net zo als She Slipped Away. erg sterk.

Ik ben hem nu aan het luisteren. Eerst leek het teleurstellend, maar naar mate het album vordert denk ik dat ik hem toch een kans ga geven en wat vaker zal luisteren voordat ik een score geef. Er zitten wel mooie progressieve elementen in.

She Slipped Away vind ik nog wel aardig. Dark Money is om te janken zo slecht. Dat nummer is net zo houterig als een blanke whizzkid die een Michael Jacksondansje doet. Ik mag nog niet oordelen maar ik voel niet bepaald de behoefte om met mijn slaapzakje voor de platenwinkel te gaan liggen.

Na beluistering heb ik anders behoorlijk de neiging om een dutje te doen hoor. Om het in het kort op te sommen - saai, gezichtsloos en ver beneden peil. Het is wat mij betreft echt een kwelling om het album in een complete zit te beluisteren - werkelijk geen enkele aanwezige track is ook maar enigzins memorabel te noemen - het kabbelt allemaal wat voort en na een klein uurtje is de koek op. En ook Tate vind ik gewoon op zijn slechtst klinkend hier - ik had verwacht dat hij na de split met Queensryche wel iets te bewijzen had en de hele situatie voor hem een schop onder de kont zou zijn om met iets gedenkwaardigs op de proppen te komen maar helaas - hij klinkt zelf ook erg vlak, verveeld en inspiratieloos.

Jammer. 2 en een half keer beluisterd en nooit meer in de toekomst. Net zo jammerlijk als zijn eerste solo album - en stukken slechter dan Dedicated to Chaos (en dat vond ik al niet bepaald een hoogvlieger). Voor mij met gemak een van de slechtste cd's van het jaar.

Nou ik moet eerlijk zeggen dat de plaat me geeneens tegenvalt. Dat wil niet gelijk zeggen dat hij een voldoende krijgt. Nummers als Change, Evil, She slipped away en In the Dirt (lekkere gitaarsolo) zijn toch alleszins redelijk. Verder is het allemaal weinig bijzonder zonder dat het ergens zo slecht wordt als zijn eerste solo-cd.

Eerste luisterbeurt zit erop, wat opvalt is dat vrijwel alles in hetzelfde tempo zit zo op het eerste gehoor. Dan duren 50 minuten wel lang, want het is beslist geen vlot tempo. Heb toch genoeg typische Tate/late Queensrÿche momenten gehoord om hem nog een paar keer te draaien. Lekkere grooves.

Nou, vooruit, een aardig album. Ik dacht eerst dat ie nog zou groeien, dus ik wachtte even met stemmen, maar dat doet ie niet. Kings & Thieves is wat mij betreft een lekker plaatje, maar niet een van de sterkere met Tate's stem erop. In principe is hij gewoon weer lekker bezig om trage, groovende en soulvolle rock te maken, maar vergeet variatie toe te brengen, wat de plaat wat langdradig maakt. Dat neemt niet weg dat er een aantal sterke nummers op staan als 'Say U Luv It', 'In the Dirt' en 'Dark Money'.

In vrijwel alle aspecten een standaard rockplaat. Vandaag de dag betekent dat: saai, voorspelbaar, zonder diepgang. De zang van Tate is leuk, maar zonder muziek van hetzelfde niveau ben je hier toch snel op uitgekeken, lijkt me.

Heb deze de laatste tijd nog wat draaibeurten gegeven en hij kan me nu wat beter bekoren. Valt wel op dat er nog niet veel variatie is en dat Kelly Gray een vreselijk slechte solist is, maar het songmateriaal is gewoon sterk en Geoff is prima in vorm.