Terence Blanchard - Clockers (1995)

Een Spike Lee film, en dan vooral deze, kan niet zonder een zeer groot aantal hip hop nummers ter ondersteuning van de sfeer waarin de karaters van de film leven, een hele denk/leefwijze aan geeft, een cultuur. Daarnaast is er de score van Blanchard die ingenieus een emotioneel structuur door het verhaal heenweeft. De soms gespannen momenten hangen niet samen met hip hop maar met een veel meer snijdende spanning van orkest elementen. De echte emotionele lading wordt nergens gedekt door de hip hop en lijkt naast passend bij het soort mens in de specifieke wijk, eerder niet dan wel een emotionele toegevoegde waarde te hebben binnen de context. Wat de componist zo doet voor het verlies, de dood van een belangrijk karakter; een solo trompet inzetten, door hem zelf gespeeld. Hier speelt hij met een gevoel van overdenking en nagedachtenis, sterke emoties die gelukkig nergens de plank mis slaan. Er zullen mensen zijn die de melancholieke kleur niet zullen kunnen rijmen met de visuele en non-visuele bronmuziek, maar tevens de jazz-achtige koelheid heeft zijn weloverwogen functie. 4 sterren