Disturbed - The Sickness (2000)

Grappig, ik vind de covers die Disturbed maakt eigenlijk altijd wel heel vet. ze weten er een eigen sound aan te geven en dit doen ze uitstekend. met name Shout2000 en Land of Confusion doen ze erg goed. alleen Midlife Crisis is in dat opzich niet heel bijzonder.

ontopic. The Sickness blijft Disturbeds sterkste album, alhoewel het inderdaad een drukke plaat is staan mijn favoriete nummers "voices" en "down with the sickness" hierop. neemt niet weg dat ik hun nieuwere sound ook erg goed kan waarderen. met name hun plaat Asylum is hier een duidelijk voorbeeld van.

Sterk debuut van Disturbed. Het album beukt! Stupify, Voices, Down with the Sickness en mijn favoriet: Stupify zijn de favorieten, Shout2000 is een schoonheidsfoutje .

Stupify, ik lachte toen ik de naam van dat nummer zal. Hahaha.

Maar waarom zit er zo'n dikke olievlek op zo'n mooi album? Ik bedoel: Shout2000 is absoluut geen geweldig nummer...

echt een geweldig album!!

Blijft idd een erg goed albums, al is het alweer 2 jaar geleden dat ik dit heb opgezet.

Na vele luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat het album goed begint, maar na een viertal liedjes het weg kwijnt in éénheidsworst waarbij de stem begint te irriteren.
Dit is zeker niet het beste van Disturbed. Het wordt beter (na Believe).

Het debuut album van Disturbed. The Sickness.

Het album begint zeer sterk met het nummer Voices, zeer sterke en krachtige opener van het album, word direct gevolgd the Game wat net als Voices een lekker sterk nummer is. Hoogte punten van de plaat zijn toch wel Stupify en Down With The Sickness, met name laatst genoemde is ontzettend goed, Duister, hard en de breakdown in het midden is gewoon beangstigend!

er zijn eigenlijk maar 2 nummers op het album die voor mij de kwaliteit wat naar beneden halen en dat zijn Numb en Want, het zijn leuke nummers, maar van een lager niveau dan de rest van het album.

Al met al een heel erg sterk album een beter debuut album kun je bijna niet hebben.

4*

Beregoed album. Dit album ontdekt omdat de sportschoolhouder voor de opening eerder aanwezig was en al zijn deur open zette. Hij draaide altijd vette muziek en die nummers gingen ook bij mij leven. Heerlijk topgeweld (al hoeft de cover van Tears for Fears voor mij niet zo).
Het live album uit 2004 is ook vet, maar staat niet bij de albums van Disturbed

Half puntje omhoog het blijft een heerlijk album en een geweldig debuut.

Persoonlijk een van de minste albums.

Disturbed is de eerste band die ik live heb mogen aanschouwen. Als 16-jarigen gingen we dan naar de toen nog Heineken Music Hall, om deze band die voor mij een weg naar de metal inleidde live mee te maken. Ik was verkocht, het betekende een leven van veel concerten bezoeken, waaronder nog een aantal keer Disturbed.
Het begon allemaal, hoe kan het ook anders, bij Down With The Sickness, dat na al die tijd nog steeds een favoriet van mij is. In de albumcover zie ik maar weinig, en heb nog steeds geen idee wat het nu voor moet stellen. Gelukkig is de muziek die op het album te vinden is beter dan dat.
Hierop is al goed te horen dat David Draiman een goede zanger is, al moet je er van houden, begeleid door bandleden die een zwaar en strak geluid weten te produceren. Andere favorieten van het album zijn Stupify en Fear, waarbij met name toch het eerste gedeelte van de plaat de beste muziek bevat, waarna het wat inzakt in de tweede helft. Daar zijn de nummers naar mijn smaak te repetitief en te mechanisch, een gevoel dat het mij geeft, want een favoriet Fear, heeft hier stiekem ook wel wat van weg. Echter, in Fear zingt Draiman over de collectieve arrogantie en het misplaatste superioriteitsgevoel van de mensheid. Hoe wij uit angst onszelf belangrijker maken dan wij zijn, als wij onze positie echt goed bekijken, dan zijn wij dit niet. Hierin zit met name voor mij toch ook een verborgen positieve boodschap: Het maakt niet uit, in het grotere plaatje althans, dus geen stress en doe wat je nodig acht, we zijn tot veel goeds en moois in staat wanneer wij de ego's achterwege laten, daar ligt echt zelfvertrouwen.
Het zorgt ervoor dat ik een 3,5* kan toebedelen aan dit toch wel invloedrijke album in mijn muzieksmaak, maar meer dan dat ook niet. Met plezier draaien, dat doe ik uiteraard wel nog bij tijd en wijle.

Als afsluiter lyrics van Fear:

You're too weakened by the poison that they feed you
In the living lie, they don't believe you
Call to no one, trust in nothing, little impotent one

Heerlijk beukend album waarin ik regelmatig Korn-associaties krijgt. Met name het eerste deel van het album is ijzersterk, daarna wordt het iets minder veelzijdig en meer van hetzelfde, maar nooit slecht. Ik vind Shout2000 best grappig gedaan trouwens met de knipoog naar Vanilla Ice.

Met één woord: SuperAlbum!

In de laatste 3 jaar zijn er ongeveer 10 stemmen uitgebracht maar dat weerhoudt Drayman niet om het Ziggo dome te boeken om het album integraal te gaan spelen. 17.000 plekjes.. Ook het O2 in Londen moet eraan geloven. 20.000 kaartjes te koop. Ik sta er van te kijken eigenlijk.

Ik denk niet dat hij naar MuMe gaat om te kijken hoeveel er op dit album wordt gestemd. Disturbed heeft een enorme fanbase, met alleen al op Spotify bijna 20 miljoen maandelijkse luisteraars. The Sickness is voor mij één van de meest iconische metaalalbums van begin 2000, hier ben ik praktisch mee opgegroeid. Ik moet er nog op stemmen, al zal die niet laag uitvallen denk ik.

Wat ik wilde overbrengen was dat ik geen idee had dat de band nog zo'n grote fanbase heeft.