Lightnin' Hopkins - Blues in My Bottle (1963)

Ik maakte kennis met deze plaat in 1984. Tot dan toe had ik wel wat blues gehoord, meestal via verzamel-platen (Story of the Blues, bijvoorbeeld) maar ik was niet echt voorbereid op Blues in my Bottle. De bliksem sloeg echt bij mij in. Maanden lang kon ik naar niets anders luisteren en nu, als ik de plaat opzet, ben ik in gedachten weer terug in de 80-er jaren. Kritiek leveren is makkelijk: hij speelt alle nummers in dezelfde toonsoort en er zit een vervelend rammeltje in zijn gitaar, kennelijk zit er iets los in het stemmechaniek. Maar dat doet niets af aan de fantastische uitvoering van de songs. Deze plaat werd voor mij de standaard: alle bluesplaten die ik hierna beluisterde moesten deze zelfde sfeer hebben: een doorrookt en relaxed stemgeluid met als enige begeleiding akoestische gitaar.

Toen ik 'm op cd kocht, liet ik mij verleiden tot de Franse heruitgave (Vogue 670405) omdat daar extra tracks op stonden. Stom stom stom. Deze nummers doen compleet afbreuk aan de cd, ze passen er helemaal niet bij en zijn strontvervelend. Bovendien vond men dat de cd niet met Buddy Brown moest beginnen maar met Wine Spodee-O-Dee.

Een typisch Lightnin' Hopkins plaat. Hij schudde ze zo uit zijn mouw. Interessanter wordt het, als er ook andere muzikanten op meespelen. Dat is op deze plaat niet het geval.

Ik hoor hem het liefst solo. Hij speelt zoveel onregelmatige maten dat het voor begeleiders nauwelijks te doen is. Als er een bassist of drummer meedoet, is dat meestal heel zachtjes en onopvallend, anders gaan ze beslist de fout in. Soms heeft hij een harmonicaspeler als begeleider, dat vraag-en antwoordspel klinkt meestal nog wel goed, al verveelt het me na verloop van tijd wel.
Welke plaat vind jij interessanter?

Je hebt gelijk. De begeleiding is vaak maar minimaal. Ik had vooral het dubbelzinnig liedje "Let me play with your poodle" in gedachten, waar de muzikanten wat meer te horen zijn. Ik heb 2 verzamelaars, maar ik ben te lui om ze te voorschijn te halen. Hoeft met Spotify ook niet meer. In mijn herinnering waren er toch meer liedjes met steviger begeleiding, maar het is zoeken.

Ik draaide eerst dit album, maar vervolgens deze uit 1967 met elektrische gitaar en begeleidingsband: Lightnin' Hopkins - Something Blue | Releases | Discogs

En ik vind ze allebei erg mooi: akoestisch en elektrisch met band. Het is en blijft Lightnin' Hopkins. Hoewel ik Something Blue nog net wat mooier vind dan dit Blues In My Bottle.