Taj Mahal - Phantom Blues (1996)

Omdat het je kan blijven verbazen. Daarom hou ik zo hard van muziek. Je denkt dat je ze allemaal kent, die huizenhoge klassiekers. Die legendarisch zoete liefdesliedjes die decennia van trouwpartijen hebben versierd, mensen verliefd hebben gemaakt en jongens en meisjes van kindsbeen af hebben geraakt.
Ik kende ze allemaal. Ik luister al 20 actief en bezeten naar muziek.
Tot vandaag. Een bliksemschicht. .Een fractie van een seconde en je weet, beseft dat je iets speciaals hoort. Speciaals voor jezelf alleszins.
Je duikt jarenlang naar de bodem van de zee, op zoek naar de diamant. En dan zie je hem daar blinken.Zo plain to see, en je vraagt je af hoe het komt dat je hem al die jaren niet hebt opgemerkt.
Een bluesmuzikanti die ik al zeker 15 jaar ken maar alleen maar één optreden van hem kende (Rolling Stones Rock and Roll Circus-). En vanavond (dank u spotify) beluister ik eens een andere plaat van hem. En daar zit 'ie tussen. Die verloren parel. Dat stukje wonder dat ik dacht dat niet meer te vinden was.

...en ik ben het helemaal met u eens...