Taj Mahal - Phantom Blues (1996)

Omdat het je kan blijven verbazen. Daarom hou ik zo hard van muziek. Je denkt dat je ze allemaal kent, die huizenhoge klassiekers. Die legendarisch zoete liefdesliedjes die decennia van trouwpartijen hebben versierd, mensen verliefd hebben gemaakt en jongens en meisjes van kindsbeen af hebben geraakt.
Ik kende ze allemaal. Ik luister al 20 actief en bezeten naar muziek.
Tot vandaag. Een bliksemschicht. .Een fractie van een seconde en je weet, beseft dat je iets speciaals hoort. Speciaals voor jezelf alleszins.
Je duikt jarenlang naar de bodem van de zee, op zoek naar de diamant. En dan zie je hem daar blinken.Zo plain to see, en je vraagt je af hoe het komt dat je hem al die jaren niet hebt opgemerkt.
Een bluesmuzikanti die ik al zeker 15 jaar ken maar alleen maar één optreden van hem kende (Rolling Stones Rock and Roll Circus-). En vanavond (dank u spotify) beluister ik eens een andere plaat van hem. En daar zit 'ie tussen. Die verloren parel. Dat stukje wonder dat ik dacht dat niet meer te vinden was.

...en ik ben het helemaal met u eens...

na de gladde, gepolijste producties van voorgangers als "Taj" en "Like Never Before" is dit album een soort van "return to form" van Taj Mahal.

slechts 1 eigen liedje, de sterke country blues opener "Lovin' in My Baby's Eyes" met een heerlijke harmonica partij en voor het overige allemaal covers van r&b grootheden uit het verleden en o.a. een 2-tal liedjes van de uit New Orleans afkomstige toetsenist/componist Jon Cleary, bekend van zijn samenwerking met Bonnie Raitt. veel songs van dit album gaan terug naar de r&b sound van New Orleans (Louisiana) en die invloed is op een flink aantal nummers prominent aanwezig.

"Here in the Dark" (Bernard Anders) is een nummer dat voor het eerst in 1953 werd opgenomen door T-Bone Walker met een geweldige lead gitaar partij van Eric Clapton. een kunstje dat hij herhaalt op de blues klassieker "Love Her with a Feeling" (Sonny Thompson/Freddie King).

Bonnie Raitt is met haar backing vocals te horen op het stevig swingende "I Need Your Loving". het veel gecoverde "Ooh Poo Pah Doo" (Jessie Hill) is een onvervalste r&b boogie.

andere veel gecoverde r&b/soul klassiekers zijn "Lonely Avenue" van de vermaarde songwriter Doc Pomus (o.a. gecoverd door The Animals, Ray Charles, Everly Brothers, Van Morrison) en "What Am I Living For" (o.a. Ray Charles, Chuck Willis, Percy Sledge en Everly Brothers) dat een lekkere, lome uitvoering krijgt. een rustpuntje samen met de ballad "Don't Tell Me" een nummer van de Nashville songwriter Pat McLaughlin, die samen met John Prine meerdere nummers schreef voor zijn laatste studio album "The Tree of Forgiveness".

het swingend, wiegende "Let the Four Winds Blow" (Dave Bartholomew/Antoine "Fats" Domino) is (h)eerlijke New Orleans r&b met lichte cajun invloeden met accordeon spel van David Hidalgo (Los Lobos). het album sluit af met de stevige bluesrock van "The Car of Your Dreams".

de liefhebber van zijn meer ingetogen albums uit de eind 60's/begin 70's met akoestische/elektrische country/folk blues zal deze muziek verrijkt met een blazerssectie en koortjes wellicht minder aanspreken.

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at Sound City Studios, Van Nuys, California