Titus Andronicus - Local Business (2012)

Menselijk, al te menselijk, na het geweld van The Airing of Grievances en de veldslag van The Monitor. Geen omarming, van niets, niemand, het 'zijn', en dat is wat die andere platen zo onbeschrijfelijk mooi maakte!

Beduidend minder goed dan The Monitor en The Airing of Grievances, maar dat had ik ook wel een beetje verwacht. Desalniettemin een toffe plaat. Ik zet in op 3,5

Het is helaas nooit wat geworden tussen dit album en mij. Te veel nummers zijn te kaal, te schoon, eentonig, de lyrics te weinig inventief, te rustig... Het album gaat over authenticiteit en ironie en blahblah, jeweetwel, het hipsterleven anno 2012. Maar de beste momenten zijn voor mij die waar ze klinken zoals op hun voorgaande albums - gewelddadig ontevreden. De ambitie om uit een gevoel van verveeldheid, depressie of walging te breken door nóg iets harder en nóg iets puntiger te spelen en nóg iets harder te schreeuwen. Volume als medicijn tegen zwaarte. De finale van Tried to Quit Smoking en het gehele Ecce Homo staan daarbij ruim boven de andere nummers.

Het blijft een heel fijne band. Het klinkt vast stom, maar deze muziek is voor mij wat de oude Grieken katharsis noemden: letterlijk reiniging of zuivering, maar meer bekend als het in banen leiden van donkere emoties. Nu doet meer muziek dat met me, maar bij Titus Andronicus eindigt die rit met ongekend veel energie en lichtheid. Als ik dokter was zou ik het ook u aanbevelen!

Toch bijzonder, na de uitgave van het nieuwe album The Most Lamentable Tragedy heb ik deze er ook eens bij gepakt, en spontaan vallen er heel veel kwartjes. Net als TMLT heeft het wat weg van een rock-opera, veel nummers die in elkaar overgaan en veel langere songteksten waardoor de liedjes op dit album ook een minder spontane structuur hebben dan voorgaande albums (wat de eentonigheid van eerder wel beschrijft). De nummers zijn minder metaforisch dan op de voorgaande albums en TMLT, en zijn vooral Patrick Stickles die reflecteert op z'n menselijke tekortkomingen, en zijn falen daar voorbij te treden. En de luisteraar mag vrolijk meezingen. "It's such a weird world / it feels real wrong smiling".