Linton Kwesi Johnson - Dread Beat An' Blood (1978)

Madness, madness
Madness tight on the heads of the rebels
The bitterness erup's like a heart blas'

en dan die bass die er doorheen komt. wat een geweldig nummer is dit. de reggae poeet is absoluut op dreef op dit nummer. en eigenlijk op de hele plaat, hoewel ik Bass Culture net wat beter vind.
ook mee de live concerten waar LKW zijn teksten zonder muziek op leest als heuse proza. respect voor deze man.

Ja, erg goed. Wat ik denk te horen is dat LKJ op dit album meer woede in zijn stem heeft. In ieder woord dat hij spreekt hoor ik de minachting voor de macht. Hij moet zich heel kwaad hebben gemaakt voor alle misstanden, en terecht. Ik vind dit album, zoals vaker bij een debuut, zijn meest authentieke. Een heel sterk album, een groeiplaat, omdat het zich niet meteen laat pakken, althans niet door mij. Op Forces of Victory is de woede zeker aanwezig maar meer behouden lijkt het. Bass Culture is wat betreft de woede eerder een rustpunt om later heel sterk en bijna gedistingeerd terug te komen met Making Historie. Vervolgens brengt hij bijna een decennia niets uit.
LKJ is een favoriet van mij, de eenvoud in zijn zware stem, het hoge en droge waarheidsgehalte van zijn teksten maken van mij een symphatisant. Zelfs nu. Heerlijk om naar te luisteren en mee te swingen op de reggeae.