MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Hubert Sumlin and his Friends - Kings of Chicago Blues, Vol. 2 (1971)

mijn stem
3,70 (5)
5 stemmen

Verenigde Staten
Blues
Label: Vogue

  1. Blues for Elmore James (2:40)
  2. Funky Roots (3:47)
  3. I Can't Loose (3:40)
  4. One Down (3:40)
  5. Willie's Back in Town (2:48)
  6. Minor Feelings (3:14)
  7. Everyday I Have the Blues (3:31)
  8. Straight Talk (3:43)
  9. Little by Little (3:33)
  10. When Evelyn's Not Around (4:05)
  11. It Hurts Me Too (5:30)
totale tijdsduur: 40:11
zoeken in:
avatar
Stijn_Slayer
Ik snap echt niet waarom topgitaristen weglopen met Hubert Sumlin. Ik kende 'm in eerste instantie via Claptons Crossroads Festival, en daar is hij al zo'n beetje de enige gitarist die er hélemaal niets van bakt. Op muziek van Howlin' Wolf was hij me nooit zo opgevallen (en dat zal dan ook wel wat zeggen).

Dit album zat in een bluesbox, anders had ik 't niet gekocht. Goed, het is niet zo erg als in z'n laatste jaren, maar ik kan dit toch onmogelijk goed gitaarspel noemen. Hij heeft een ontiegelijk dunne sound, een houterige manier van spelen, z'n bending is raar en het had ook wel wat netter gemogen. Als leadgitarist weet hij totaal niet te boeien. Zou hij uberhaupt wel legato kúnnen spelen?

En wat staat er dan tegenover? Z'n stijl is niet uniek en van veel gevoel durf ik ook niet te spreken.

Meest overschatte gitarist aller tijden?

avatar van Ronald5150
3,5
Ik ben de eerste om toe te geven dat Hubert Sumlin niet de allergrootste bluesgitarist is. Maar feit blijft dat hij mede invulling heeft gegeven aan het geluid van blueslegende Howlin' Wolf. Ik moet daar wel bij zeggen dat de stem van Howlin' Wolf daar voor een groot gedeelte debet aan is, maar toch. Ik kan me ook wel vinden in een aantal punten die Stijn aandraagt. Het geluid van Sumlin is uitermate dun. Hij klinkt nog precies zoals hij in de jaren 50 en 60 klonk. Of dat een bewuste keuze is weet ik niet, maar Sumlin lijkt van het principe less is more te zijn. Zijn tonen zijn daarnaast gewoon kort en puntig. Toch vind ik "Kings of Chicago Blues, Vol. 2" een prima bluesplaat. Het klinkt, ondanks eerder genoemde puntjes van kritiek, toch echt als Chicago blues. En ook vind ik dat Sumlin gewoon verdienstelijk speelt. Het gitaarwerk op "I Can't Loose" bijvoorbeeld vind ik dan ook bijzonder smaakvol. En dat is dan ook de te term die me bij blijft op "King of Chicago Blues, Vol. 2". Niet bijzonder, baanbrekend, uniek of vooruitstrevend, maar gewoon smaakvolle Chicago blues.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 00:22 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 00:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.