Hubert Sumlin and his Friends - Kings of Chicago Blues, Vol. 2 (1971)

Ik snap echt niet waarom topgitaristen weglopen met Hubert Sumlin. Ik kende 'm in eerste instantie via Claptons Crossroads Festival, en daar is hij al zo'n beetje de enige gitarist die er hélemaal niets van bakt. Op muziek van Howlin' Wolf was hij me nooit zo opgevallen (en dat zal dan ook wel wat zeggen).

Dit album zat in een bluesbox, anders had ik 't niet gekocht. Goed, het is niet zo erg als in z'n laatste jaren, maar ik kan dit toch onmogelijk goed gitaarspel noemen. Hij heeft een ontiegelijk dunne sound, een houterige manier van spelen, z'n bending is raar en het had ook wel wat netter gemogen. Als leadgitarist weet hij totaal niet te boeien. Zou hij uberhaupt wel legato kúnnen spelen?

En wat staat er dan tegenover? Z'n stijl is niet uniek en van veel gevoel durf ik ook niet te spreken.

Meest overschatte gitarist aller tijden?

Ik ben de eerste om toe te geven dat Hubert Sumlin niet de allergrootste bluesgitarist is. Maar feit blijft dat hij mede invulling heeft gegeven aan het geluid van blueslegende Howlin' Wolf. Ik moet daar wel bij zeggen dat de stem van Howlin' Wolf daar voor een groot gedeelte debet aan is, maar toch. Ik kan me ook wel vinden in een aantal punten die Stijn aandraagt. Het geluid van Sumlin is uitermate dun. Hij klinkt nog precies zoals hij in de jaren 50 en 60 klonk. Of dat een bewuste keuze is weet ik niet, maar Sumlin lijkt van het principe less is more te zijn. Zijn tonen zijn daarnaast gewoon kort en puntig. Toch vind ik "Kings of Chicago Blues, Vol. 2" een prima bluesplaat. Het klinkt, ondanks eerder genoemde puntjes van kritiek, toch echt als Chicago blues. En ook vind ik dat Sumlin gewoon verdienstelijk speelt. Het gitaarwerk op "I Can't Loose" bijvoorbeeld vind ik dan ook bijzonder smaakvol. En dat is dan ook de te term die me bij blijft op "King of Chicago Blues, Vol. 2". Niet bijzonder, baanbrekend, uniek of vooruitstrevend, maar gewoon smaakvolle Chicago blues.