The Staves - Dead & Born & Grown (2012)

Ik ben hier wel benieuwd naar. De meeste filmpjes op youtube van deze dames zijn betoverend. Hun meerstemmigheid is fenomenaal, en de melodieën aanstekelijk. Eens zien of ze dat op plaat kunnen vasthouden.

Afgelopen weekend werd op Nederland 3 een verslag van Into the Great Wide Open 2012 uitgezonden. Daar kwam onder andere het nummer Mexico van dit drietal voorbij. Wat was dat betoverend mooi! Veel mooier dan de studioversie die ik net even heb opgezocht. Meer dan een gitaar en drie stemmen die elkaar perfect ondersteunen hebben ze niet nodig.
De liveversie van Into the Great Wide Open is gelukkig op internet terug te vinden en wel hier. Tussen 4 en 8 minuten spelen ze Mexico. Kijk, luister en geniet.

Het album ligt in de lijn van de al eerder bekende liedjes. Lieve folkpop met mooie harmonieën en sterke melodieën. Liefhebbers van het genre (als ik) kunnen zich er geen buil aan vallen. Bijna alle nummers zijn op zichzelf zeer genietbaar, maar in het geheel mist er toch net iets aan durf en afwisseling; het wordt bij momenten wat gezapig. Dat neemt niet weg dat nummers als Gone Tomorrow en In The Long Run tot het mooiste behoren dat ik dit jaar heb gehoord.

De eerste keer dat ik ze hoorde was toen ik een liveversie van Mexico op tv zag, tijdens een optreden bij Into the Great Wide Open. Ik was op slag verliefd op de groep. De melodieën, de productie en natuurlijk de stemmen zijn betoverend. De plaat krijgt echter geen 5 sterren omdat de liedjes uiteindelijk dezelfde stijl hebben. Ik zag ze overigens vorige maand in Bitterzoet, Amsterdam. Bij dat optreden speelden ze een nieuwe nummer, dat toch wel avontuurlijker was dan de liedjes op D&B&G. The Staves is een groep om in de gaten te houden.

Dit hebben The Roches ooit zo oneindig veel beter gedaan (en ook veel grappiger...). Wel erg mooi gezongen, inderdaad.

The Roches schiepen destijds bijna een eigen stijlvorm zeker toen ze koeltjes werden geproduceerd door Robert Fripp. Dit is andere koek. Folky harmonies en dito composities, veelsoortig instrumentarium en een warme bijna analoge productie. Niet te vergelijken behalve dan dat het ook om drie zussies gaat....

(vervolg na meerdere luisterbeurten)...Het album valt me een beetje tegen door de eenvormigheid van de songs en de weinig verrassende, doffe begeleidingsband. Individueel zijn het geen topvocalistes maar de harmonies vind ik mooi. Ik zou ze graag live in een kleine club willen meemaken. Of op een volgend album maar dan naakter en gevarieerder.

Misschien dat de nieuwe je beter gaat bevallen. Bon Iver heeft er aan meegewerkt. 9, 10 en 11 april zijn ze voor concerten in Nederland.