Jonathan Jeremiah - Gold Dust (2012)

Het zal toch niet waar zijn? Ten eerste die albumtitel, ten tweede zijn deze nummers opgenomen met het Metropole Orkest, ten derde verschijnt dit album nog geen maand na...klik Wat een toeval zeg! Het is wel te hopen dat 't album beter klinkt dan zijn debuut, want die was ik na drie beluisteringen zat.

Edit: ik lees net dat veel nummers geïnspireerd zijn op zijn bezoeken aan Nederland ('t album is zelfs opgenomen in Nederland schijnbaar!). Zo schijnt Lazin' in the Sunshine te gaan over het Vondelpark.

[quote="Angelo Het is wel te hopen dat 't album beter klinkt dan zijn debuut, want die was ik na drie beluisteringen zat. [/quote]

Ik niet. Ben zeer benieuwd!

Ik ook niet maar de single vind ik niet erg boeiend dus ik hou toch wel een beetje mijn hart vast.

Ik ga hem donderdag zien, in-store bij Plato Utrecht. Ben benieuwd naar de tracks van het nieuwe album, ik vond zijn debuut erg sterk! En vorig jaar live in Doornroosje was hij ook on fire

Gold Dust én met het Metropole orkest samenwerken..... waar hebben we dat recentelijk eerder gehoord?! Juist ja. Tori Amos bracht een paar weken terug een album uit met dezelfde titel en ook opgenomen met het Metropole Orkest.
Toevallig?

Verder houdt de overeenkomst wel op. Waar Tori oudere nummers herbewerkt daar heeft Jonathan een nieuw album geschreven als opvolger van het vooral in Nederland zeer populaire debuut A Solitary Man.
Hij schijnt zijn nummers in korte tijd geschreven en opgenomen te hebben in tegendeel tot het debuut waar hij jaren over gedaan heeft.
Maar goed, wel met een groot orkest en dan ook nog eentje van eigen bodem. Jeremiah heeft een goede band met ons landje.

Wat valt er te horen? Meer nummers zoals op het debuut maar dan wat voller en rijker aangezet door toedoen van het orkest.
Ik was van tevoren bang dat het te pompeus zou worden en dat juist die wat kleinere liedjes nu zouden verdrinken in een grote poel van geluid maar dat valt me alleszins mee.
Natuurlijk klinkt het allemaal net even anders maar Jeremiah is eigenlijk vrij gemakkelijk bij z'n debuut gebleven qua sound. Hij klinkt losjes en soms haast nonchalant en dat werkt in z'n voordeel omdat het Metropole daardoor echt ondersteunend blijft en er geen wedstrijd ontstaat tussen de twee.
Zelfs het Nick Drake gevoel komt nog een keer terug op een nummer als All We Need Is a Motorway.

Vond je het debuut niks dan hoef je hier niet aan te beginnen en was je daar wel degelijk van gecharmeerd zoals ondergetekende dan kun je dit blindelings aanschaffen. Natuurlijk zal bij velen de voorkeur naar het debuut uitgaan door de misschien net wat pakkender nummers of door de afwezigheid van een orkest. Zelf heb ik daar geen last van.

Gold Dust is ongecompliceerde pop-folk-rock, verre van origineel en zeer geschikt voor alle huisvrouwen in ons land en daarbuiten (dat zei ik bij het debuut ook al) maar er valt ook genoeg te beleven voor de wat serieuzere muziekliefhebbers die soms zin hebben in wat makkelijker albums die toch kwaliteit bevatten en waar het speelplezier vanaf druipt.
Jeremiah verstaat zijn vak en of je dat dan ook kunt waarderen is een ander ding.
Ik hoor tot de groep waardeerders

Luistert lekker weg. Aangename stem! Als je niet zou weten dat het met het 'Metropole Orkest' was opgenomen zou dat waarschijnlijk zo aan je voorbij zijn gegaan. Zijn debuut 'A Solitary Man' bevat immers ook rijk gearrangeerde stukken. Sommige nummers op 'Gold Dust' zijn net even iets zwaarder aangezet, maar het wordt nergens pompeus waar eaRo ook even bang voor was. Daarbij blijft het orkest bij sommige nummers ook minutieus op de achtergrond, wat voor een mooie balans zorgt. Nog even opgezocht;

Geluisterd, weggelegd, nogmaals beluisterd en vooruit nog maar 'n keer. Ik krijg geen band met Jonathan. Het genre waar hij voet aan de grond probeert te krijgen spreekt me zeer aan. Ik heb het afgelopen jaar veel pareltjes ondekt. Ik vind Jonathan echter zoutloos en erg gekunsteld overkomen. De 'soul' in zijn muziek raakt me onvoldoende. Hier en daar zit er wel een lekker nummer tussen maar overall niet voldoende om te boeien. Gaat niks worden tussen ons twee.

De versie op Spotify heeft een andere tracklist (andere volgorde en extra nummer "Everyday Life" op nummer 5)

Deze tracklist klopt inderdaad niet (ik heb de cd), zal het corrigeren. Ook een nummer als 1st staat er helemaal niet op en er zitten nog meer foutjes in.

Lekker album en door het orkest soms een wat Beatles-achtige 60/70 sound met weer een vleugje Verve (zoals Fighting Since the Day... en Lazin' in the Sunshine). Stem blijft geweldig en door het gebruik van diversiteit in begeleiding, goed afgewisseld. Helaas maar 42 minuutjes, want er mochten er wat mij betreft wel wat nummers extra op worden gezet .

Oei, een pak minder goed dan de vorige.

Een plaat die een paar zeer lekkere nummers kent, maar af en toe wel erg oubollig en kitsch klinkt. Caffeine & Saccharin bijvoorbeeld, zou het goed doen op de verjaardag van mijn grootmoeder. Hoe dan ook, met name de eerste helft klinkt zeker niet verkeerd. Gold Rush, Fighting Since the Day We Are Born, en Lazin' in the Sunshine zullen vaker gedraaid worden.

3*

Als je zo de hoesfoto ziet, zou je denken dat er meer Golddust door zijn neus of zijn aderen is gegaan als iets anders. Doet mij ook een beetje denken aan de Meth foto's die er op you tube te vinden zijn. De muziek blijft suikerzoet en Jeremiah beschikt over een mooie stem. Het resulteerd niet altijd in nummers die blijven hangen. Verder doet het af en toe ook wat denken aan The Mummers met hun circusmuziek. Leuk voor tussendoor, maar niet iemand die ik zal blijven volgen.

Omdat Jonathan binnenkort naar Eindhoven komt (Naked Song) heb ik dit album maar eens gedraaid. En dat viel niet tegen. Ik vindt het wel iets weghebben van Charlie Winston (Hobo), en daar ben ik een fan van. JJ heeft een mooie, warme stem en het album is zeer afwisselend.
Ik had ook bedenkingen, toen ik las over het Metropole orkest - maar die hebben zich gelukkig gedeist gehouden.
Jonathan, ik zit op de eerste rij op 15 juni

Jonathan Jeremiah kreeg dankzij de samenwerking met het Metropole Orkest in 2011 en daarna de nodige extra publiciteit in Nederland. Hier spelen ze samen Lost van het debuut, uitgezonden bij de NTR. Die aandacht bleef toen ze samen musiceerden op zijn tweede album Gold Dust. Dat heeft in mijn geval geholpen: langzamerhand raakte ik geïnteresseerd in dit album en de voorganger. Ik ben hem sindsdien blijven volgen en meestal was ik enthousiast.

Zoals vaker met het tweede album van een artiest heb ik het idee dat tijdsdruk een negatieve rol speelde. Daardoor wordt te veel geleund op liedjes die het debuut niet haalden of die bij het schrijven te weinig aandacht kregen. Alhoewel Gold Dust qua stijl, sfeer en arrangementen naadloos aansluit bij Solitary Man, is het desondanks minder spannend.
Gelukkig kiest hij niet in alle nummers voor een orkestrale aanpak, soms houdt hij het bij zijn gitaar en stem. In alle gevallen zijn het uiteindelijk de melodieën die het moeten doen. Die doen het goed in de volgende nummers: Gold Dust met z'n ingetogen begin en groei naar een massief geluid; Fighting Since the Day We Are Born redt het dankzij de koperblazers die het nummer nét wat extra's geven; slim is het om vervolgens Shout ingetogen en lief te laten en dat te laten volgen door het opgewekte Lazin' in the Sunshine dat dankzij de cello's warempel wel iets van ELO wegheeft. Tot zover is alles dik in orde.

Dan begin ik echter af te haken: Everyday Life pakt me niet, ondanks de percussie die vanaf 3'06" meedoet. Dat houd ik bij de navolgende nummers. Akoestische gitaar en stem bepalen All We Need Is a Motorway, een uptempo popliedje is The Time of Our Lives, toch werkt het niet meer. De melodieën pakken me niet, zelfs de variatie tussen orkestrale en gitaarliedjes helpt niet; hetzelfde bij You Save Me, terwijl ik de pianolijnen en koperpartijen op zich mooi vind.
Ik mis spanning: de melodielijnen van Chatsworth Ave. en wiegeliedje Forever Shall Be Ours worden zelfs irritant bij vaker draaien. Al zou ik daar misschien anders in zitten als ik een kleintje naar bed moest brengen, maar voor vaderschap ben ik te oud en mijn kinderen hebben mij nog niet tot opa gemaakt.

Het kakt verder in met Caffeine & Saccharin. Wel kan ik me voorstellen dat mensen die The Beatles of het latere werk van de Beach Boys leuk vinden, of Van Dyke Parks (wie herinnert zich hem nog?), hier wél voluit enthousiast van worden. Het is een smaakdingetje, de tweede helft is me te bedaard. De instrumentale reprise van de opener verleidt ten slotte sluw om van voren af aan te beginnen.

Een kleine 7 of een dikke 6? U ziet aan mijn sterrenwaardering wat het is geworden. Dan hoop ik dat bommel nog levendige herinneringen heeft aan zijn JJ-concert op de voorste rij en daar dertien jaar later iets over kan delen!