Galahad - Beyond the Realms of Euphoria (2012)

Twee albums van Galahad in één jaar, wat een feest!

De band nam een grote hoeveelheid materiaal op met de toen terminaal zieke Neil Pepper en een eerste deel daarvan verscheen in mei op Battle Scars en het resterende deel nu dus op dit album waarvan inmiddels de pre-orders verstuurd zijn.

Verder ook op dit album een herbewerking van een ouder nummer: Richelieu's Prayer, oorspronkelijk van het album Nothing Is Written uit 1991 en sindsdien toch wel een van de publieksfavorieten. Ook hier, net als bij Sleepers op Battle Scars: het nummer is er zeker op vooruit gegaan maar ik had het er toch liever niet op gezien omdat het niet in de sfeer van het album past.

Nou, ik heb hem voor het eerst gehoord, typisch Galahad, maar toch weer totaal anders dan Battle Scars. Elekronica, dance, neo en op sommige momenten heerlijk stevig. Ben benieuwd hoe die gaat uitpakken na een aantal luisterbeurten.

Battlescars was goed, maar dit bekoord me eigenlijk nog beter!

En voor wat betreft Richelieu's Prayer 2012...ben ik het helemaal met Brunniepoo eens. Dit nummer ademt een hele andere sfeer uit... Als Galahad toch zo druk is met het herzien van oude nummers, kunnen ze beter een hele CD uitbrengen met nieuwe versies, dan zo af en toe eens een vernieuwd nummer toevoegen aan de nieuwe CD van dat moment.

Ik meen dat ze alleen deze twee nummers gedaan hebben, maar inderdaad, pak het dan als apart project aan, er is wel meer oud materiaal dat gebaat is bij een hernieuwde opname.

Op zich wel een idee om Nothing is Written idd helemaal opnieuw op te nemen, want dat luister ik bijna nooit, puur omdat het geluidstechnisch een drama is. Richelieu's Prayer is wel weer typisch Marillion met een Nicholson die als een jonge Fish klinkt.

Ik zie overigens dat de titel van 6 niet goed is. Dat moet "All-in The Name Of Progress ". zijn. Weet iemand hoe je dit moet aangeven bij de MUME Politie?

Het zesde tapje van links en het 1ste van rechts. Het heet corrigeren

Ik houd van een goede portie electronica, zowel als dance, zowel als progressieve rock.

Dance-invloeden hebben wel al een beetje hun weg gezocht richting progrock, maar ik kan eigenlijk alleen instrumentale en spacerockbands opnoemen die het veelvuldig toepassen.

Ik kende van Pendragon, Riverside, Threshold en Porcupine Tree wel momenten waar (met name) de synths richting de trance en techno neigden, maar zo veelvuldig als Galahad dat doet, heb ik nog niet eerder gehoord.

De trance vliegt je echt om de oren, en dat ondersteund door een rete-strakke ritme-sectie en heerlijke 80's neo-prog-achtige theatrale zang, maakt van deze plaat echt een avontuurlijke plaat waarnaar ik blijf terug-grijpen.

Echt magnifieke muziek, dit....

Wow, ik kende de oude Galahad niet, maar middels Richelieu's Prayer heb ik toch inzicht gekregen in wat ze vroeger deden.

Het is echt 100% Marillion, probeer eens 'Three Boats Down from the Candy' mee te zingen.
De song had zo op Fugazi kunnen staan. Te gek, wat een nostalgisch gevoel had ik erbij.

Hoe klinken de oude platen van Galahad eigenlijk?

Vanaf Following Ghosts komen er wat dance-invloeden bij, de eerste platen zijn heel erg neoprog en productioneel niet bepaald goed maar ze bevatten wel een aantal geweldige nummers, waarvan Sleepers en Richelieu's Prayer inmiddels opnieuw zijn uitgebracht maar ook Ghosts of Durtal en Excorcising Demons zeer de moeite waard zijn