Sinister Souls - Beat the Drum Hard (2012)

Sinister Souls zijn al een aantal jaren actief bezig met Dubstep. Maar wel een tikkeltje rauwer dan de rest. Af en toe neigt het wat naar Hardcore, dit was ook al te horen bij mijn eerste kennismaking met dit duo, op de Qore 3.0 O.S.T.'s van vorig jaar. Ze hebben hun productiegebied nog wel enigszins verbreed door er Drum n Bass en - waarom ook niet - Crossbreed bij te maken. Ik heb gehoord dat ze DnB roots hebben, wat dit wel verklaart. Dit komt ook wel ten goede aan de variëteit op dit album. Eerst lekker traag en ruig op gang komen met Beat The Drum Hard, Not Human en Diablo, om later via Parasite Bandit, Let Me In en Perfect Organism keihard te snoeien met de nodige potten en pannen .

Beat The Drum Hard is eigenlijk alweer een oudje, stond een jaar geleden al op de Qore 3.0 mix CD als opener. Lekker stevige Metalstep (de meer specifieke benaming voor dit soort ruige toestanden) met een vleugje humor; ''Take part A in your right hand. Now take part B in your left hand. Good! Now beat the drum hard!''. Leuke sfeerzetter, maar zeker geen hoogvlieger.
Tuh Tuh Duh is een nogal vreemd vervolg, dit is een heel pak vlugger en veel luchtiger. Wel een lekkere intro, als een soort motor die op gang komt. Zoals de titel al laat doorschijnen is het een vrij jolige track. Er zitten enkele Duitse sampletjes in 'verstopt' die je misschien niet eens hoort als je niet aandachtig luistert. Geinig nummertje, maar duidelijk nog niet het echte werk.
Met Not Human komt het album opeens een stuk serieuzer over door het lome gebulder en aangenaam gespeel met de bas.
Diablo doet er nog een stapje bovenop, voor mij het beste Dubstepnummer van de CD. Heerlijk ranzige wobbel met die gierende boventoon. Voldoende tempowisselingen en vrij duister ook.
Bird Boy doet met qua stijl een beetje denken aan de titeltrack, alleen is dit iets trager en wellicht iets donkerder van klankkleur. Stoere vocal ook, onder het mum van 'kort maar krachtig'.
Natural Selection opent enorm sterk en doet mysterieus aan. Na de eerste minuut slaat de sfeer om en wordt het wat krachtiger, maar dat gaat ten koste van die duistere sfeer. De melodie komt godzijdank nog weer terug, maar het wordt niet meer zo goed als in het begin. Had liever een moeilijk traag DnB nummer gehad, maar het zij zo.
Aangeland bij Parasite Bandit wordt het tempo stevig opgeschroefd en vliegen de hihats en kicks je om de oren. Zèèr energiek en een grote klap ik je gezicht. Het zit hem vooral in de kracht in die screech, waar een grote energiestoot aan vast zit. Uiterst fijne ritme en vooral bij de eerste climax is alles perfect om elkaar afgestemd. Jammer dat het daarna niet meer zo op gang komt. Je verwacht toch nog een tweede hoogtepunt, maar die blijft uit.
We Are Killers is de tweede samenwerking met Spanjaard eRRe. Ook dit is niet geweldig, eentonig en snel vervelend wordend ritme (kick, snare, kick, snare...). In sommige gevallen effectief, maar hier zeker niet. Het tuft maar wat door zonder een fatsoenlijke opbouw en/of hoogtepunt. Zwakste nummer van het album.
Let Me In is weer heerlijk speels en toch is het behoorlijk ruig en hard. Neigt haast meer naar Hardcore dan Crossbreed, maar die harde snares zijn o zo fijn. Het lijkt haast wel alsof er letterlijk met een paar pannen tegen elkaar aan geslagen is en dat is opgenomen. Lekkere doorstamper.
Stattlecar Spectacula is een mix van Crossbreed en Dubstep. Er wordt een hele poos opgebouwd en geaccelereerd met het standaard kick-snare patroon, alleen werkt dit een heel pak beter uit dan in We Are Killers.
Black Magic met Counterstrike bevat samples van een elektrische gitaar en dat heeft prima uitgepakt. Nummer glitcht flink, waardoor het niet zo goed op gang komt, maar het heeft ook wel weer iets. Gemengde gevoelens hierover.
Als afsluiter moet je natuurlijk iets hebben dat genadeloos hard is. Dat is gelukt. Perfect Organism is het beste nummer, doet de titel wel eer aan. Heerlijk ruige kick, duidelijk TOA werk dit. Perfect voor de dansvloeren en staat garant voor een losgaande menigte.

Lichte twijfels tussen 3.5* of 4*, maar omdat het zo'n lekker afwisselende plaat is krijgt hij het voordeel van de twijfel.