The Enid - Shining (2012)

En maar weer een deel in de Arise and Shine-serie, waarmee The Enid oud werk in een nieuw jasje steekt.

Of dat nou echt nodig is, zal altijd een discussiepunt blijven, maar als je het doet dan is het in ieder geval wenselijk als de nieuwe versies flink afwijken van de originelen en dat is hier gelukkig het geval.

Stralend middelpunt op dit album is zanger Joe Payne, die dan pas net bij de band zit maar wel het hele bandgeluid overhoopt gooit met zijn theatrale stemgeluid, dat soms meer geschikt lijkt voor een musical dan voor een symfonische rockband. Toch werkt het meestal wel, al is het een vreemde gewaarwording als voorheen instrumentale nummers nu ineens een tekst blijken te hebben (Autumn, Tripping the Light Fantastic). Dat hij een dijk van een stem heeft staat echter buiten kijf.

Een geslaagd album, al denk ik niet dat ik hem vaak zal luisteren, daarvoor is het echte werk van de band te goed.