Roberta Flack - Chapter Two (1970)

This is a song about a very big, black, strong,
sexy southern baptist minister,
who thinks that he's got his program all together
until he runs up against a lady
who shows him that he ain't got it all together
His name is Reverend Lee

Dat openingsnummer is echt zo chill. Los daarvan, vind ik dit album misschien nog wel een tikkeltje beter dan haar debuutplaat ‘First take’. Mevrouw Flack weet in ieder geval wel raad met covers, er staan voor zover ik weet vier (!) covers op dit album, waarvan de bekendste ‘Let it be me’ en ‘Just like a woman’ zijn. Laatstgenoemde is origineel van Bob Dylan. De afsluiter ‘Business goes as usual’ vind ik tekstueel als instrumentaal het interessantste en sterkste nummer van het album. Opvallend vind ik dat haar albums als geheel sterker klinken, dan een los nummer van haar. De saamhorigheid van dit album is gewoon perfect. Voor de rustige soul ben je in ieder geval bij Roberta aan het goede adres.

Jammer dat er zo weinig cd's van Roberta Flack te krijgen zijn in de platenzaken. Deze heb ik toevallig via internet besteld, omdat ik meer wilde dan alleen 'First Take' en 'The Best Of'.

De stem van Roberta Flack raakt me. Zo zuiver, sensueel en warm, met enorm veel bezieling. Ik kan er uren naar luisteren. Albums als 'Chapter Two' en 'Quiet Fire' zijn tijdeloze juweeltjes die bij iedere nostalgische muziekliefhebber niet mogen ontbreken.

Het album is als geheel heel overtuigend. De nummers bouwen mooi op. Mijn favorieten zijn 'Reverend Lee' en Do What You Gotta Do'.

Wauw, dit is ook al zo'n prachtig album! Damn, Roberta Flack is echt de beste muzikale ontdekking ooit!

Over een week staat er zeker nog alleen Roberta Flack in je top 10

Heerlijk album, maakt op mij nog meer indruk dan haar debuut. Probleem van veel zangeressen die op een album vooral rustige nummers zingen is dat het vaak wat vlak wordt, maar daar is hier absoluut geen sprake van. Mooie, volle, dragende stem, doet ook af en toe wat jazzy aan.

Een herhalingsoefening, maar dan een geniale. Meer balladgericht dan het debuut, haar stem lijkt enkel mooier geworden.

Een mooi album, maar ik vind het wat minder bijzonder dan een aantal merk ik. Ik kan nu niet zeggen dat het soul is die je bij de strot grijpt om niet meer los te laten. Het kabbelt een beetje voort.
Een nummer als 'Gone Away' is dan weer wel erg sterk. Van kaliber staan er net wat te weinig op.