Roberta Flack - Quiet Fire (1971)

Wederom een album van Roberta Flack dat de nodige covers bevat. Niet dat het ook maar één seconde storend is overigens. De opener ‘Go up Moses’ is al gelijk een uniek nummer, een haast traditionele gospel zoals ze indertijd alleen in het diepe zuiden werden bezongen. Het nummer klinkt een beetje duister, mysterieus zelfs. Dat maakt ‘m ook gelijk erg interessant. Maar wat te denken van haar versie van ‘Bridge over troubled water’, die is ook prachtig, nog eenvoudiger en rustiger dan de gemiddelde andere versie van dat nummer, maar tegelijkertijd minstens zo mooi. Al vind ik wel dat net iets te lang wordt uitgesponnen. ‘Sunday and sister Jones’ is ook alweer zo’n bijzonder nummer op dit album, ’t gaat meer richting het roots genre. Vooral de instrumentatie is erg fijn bij dit liedje. Een ander een ander noemenswaardig nummer is versie van ‘To love somebody’ (al heb ik dat nummer beter gehoord door andere uitvoerenden), ik vind het typisch een soulnummer en zij maakt er een jazznummer van. De overige nummers mogen er ook zijn, maar zijn naar mijn idee minder interessant dan de eerdergenoemde nummers. Jammer dat haar albums vooral worden overschaduwd door haar debuutalbum. Niet dat die slecht is hoor, maar een aantal andere albums zijn tevens van dergelijk constant niveau. De rustgevende vibe en haar zuivere stem blijven een prachtige combinatie!

Nou ben ik toch wel benieuwd, Arrie, wat je over dit album te zeggen hebt. Is nogal een opvallende verschijning als je nummer 1.

Ja, goed punt. Ik moet ook nog wat schrijven bij Chapter Two. In ieder geval kan je wel een heel stuk lezen bij haar debuutalbum (ik vind haar eerste drie albums vrijwel even goed, en ze liggen wel heel erg in elkaars verlengde). Maar je hebt gelijk, ik moet zeker nog wat bij Chapter Two en dit album schrijven.

wow! Eerste luisterbeurt van een album in een genre waar ik totaal de weg nog niet weet, maar wat een emotionele rit was dit!
Super mooi is alles wat ik ervan kan zeggen.
Nu maar snel weer in een introverte bui zijn zodat ik weer in dit album kan verdrinken.

Fantastische stem, warme sfeer.... typisch zo'n album dat je snel over het hoofd ziet (misschien door de covers die qua titel niet aan kunnen spreken?!) maar wat dan wel erg jammer is.
Dit is genieten!

Laat ik maar eens iets meer bij mijn avatar schrijven!

De opener van deze plaat belooft heel wat! Het groovet, het schuurt, het zit vol spanning. Het is een soort reactie op de traditional Go Down Moses, maar mijn Bijbelse kennis is veel te beperkt om goed te begrijpen wat er tekstueel wordt uitgedrukt. Maar is dat erg? Bij Roberta niet. Haar stem zegt genoeg.

Die urgentie die voelbaar is op de openingstrack, is op de rest van de nummers toch minder aanwezig. Sterker nog: het is bij momenten zelfs vrij gezapig. Ik snap het dan ook volledig als mensen het saai vinden. Het zit ook op het randje, maar ik kan zodanig genieten van haar stem dat het voor mij aan de goede kant van dat randje blijft. Het heeft ook een bepaalde sereniteit, die prachtige pianoklanken op Bridge Over Troubled Water bijvoorbeeld. Ik geef echter meteen toe dat ik wel de nummers prefereer waar iets meer in gebeurt, of iets meer spanning in zit.

Gelukkig weet ze het op deze plaat op de juiste manier af te wisselen. Na heerlijk wegzwijmelen op Bridge Over Troubled Water, komt die urgentie (die er op haar debuutplaat continu was) terug op Sunday & Sister Jones, over de dood van ene Reverend Jones, en Sister Jones die daar niet mee om kan gaan en ook de dood kiest. Of dood gaat van verdriet, dat is ook een mogelijkheid. In ieder geval wordt de emotie haar te veel, en wie kan dat beter uitdragen dan Roberta Flack? En het fijne is dat ze hier niet voor overdadige uithalen kiest.

Een ander hoogtepunt is To Love Somebody, eveneens een cover. Roberta Flack is iemand die zich liedjes echt eigen kan maken, en deze versie wijkt dan ook behoorlijk af van het Bee Gees-origineel. Het heeft een jazzy inslag, en werkt heel fraai naar een hoogtepunt toe. Op een nummer als deze kun je ook horen dat er behoorlijk wat topmuzikanten in de studio aanwezig waren.

Roberta Flack is zo'n artiest waarmee ik een heel sterke, persoonlijke connectie voel zonder dat ik kan verklaren waarom. Het is jammer dat ik haar te laat heb leren kennen/te jong ben om haar nog live te kunnen ervaren, maar ik mag me gelukkig prijzen dat ze genoeg prachtige muziek heeft opgenomen. Als je die connectie niet zo voelt, is het wellicht een lange zit, maar zeker de moeite waard om de krenten uit de pap te halen.

Kwestie gevalletje van smaak. Soul is zowat het enige genre dat ik echt niet kan uitstaan.
Toch een paar positieve punten.
Goede stem en het stoort me veel minder dan andere soul muziek.