Gowan - Lost Brotherhood (1990)

Wat een geweldig album is dit zeg! Volgens mij zingt deze meneer alweer heel wat jaartjes bij Styx. Daar zag ik 'm in ieder geval een keer mee optreden en maakte hij veel indruk op me. Na enig speurwerk kwam ik bij dit album terecht. Fantastische AOR/melodicrock van de bovenste plank. Hij heeft een apart stemgeluid. Het lijkt af en toe wat op Nils Lofgren. Alex Lifeson speelt gitaar op dit album en dat hoor je er gelijk aan af. Echt die sound die Lifeson had ten tijde van Presto en Roll the bones. Prachtig dus! Net als dit hele album eigenlijk.

De combinatie van het herkenbare gitaargeluid van Alex Lifeson en het stemgeluid van Gowan werkt prima. De rock songs zijn goed uitgewerkt en bieden veel variatie. Uptempo materiaal als Call it a Mission en Fire it Up worden afgewisseld met meer door bombast gedragen songs als The Dragon en Message from Heaven. Het klinkt bijna allemaal even overtuigend. Sommige songs zijn nl. wat te zoet, toch is het een prima CD.

Van de 6 soloplaten die hij gemaakt heeft is dit de beste. Out of a deeper hunger blijft mijn persoonlijke favoriet, maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op.