Al Stewart with Laurence Juber - Between the Wars (1995)

Al Stewart goes retro. Voor zover ie dat altijd al niet deed. Mooi album van de bekende uitstekende kwaliteit.

Nadat Al Stewart in de 80-er jaren enkele wat mindere platen maakte (24 Parrots, Russians and Americans) en op het podium ook niet echt barstte van de energie, verloor ik de interesse in mijn jeugdidool.
Pas jaren na de release van Between the Wars ging ik de schade weer inhalen. Eerst was er de scepsis ("Ja hoor, weer een themaplaat over geschiedenis", vervolgens de waardering "Dit heeft hij toch wel bijzonder knap in elkaar gezet." en tot slot enorme bewondering! Al Stewart heeft met Between the Wars een kunstwerk afgeleverd, qua muziek minstens zo mooi als Year of the Cat, qua teksten vele malen beter. Probeer maar eens op het internet de achtergrond te vinden van Joe the Georgian of Laughing into 1939. Dan ga je de songs nog meer waarderen.
Zie de Al Stewart website

Sorry, de link werkte niet. Hopelijk nu wel:
Al Stewart website

Ik heb de versie met de 2 bonus tracks, uitgebracht door Collectors' Choice Music. Between the Wars is een fijne folk rock plaat waarbij elk nummer een verhaal heeft. Mijn favoriete nummers zijn Sampan, Always the Cause en Laughing into 1939.

Sampan is inderdaad prachtig. Mooi akkoordenschema, schitterende tekst, heerlijk meezingbare melodie.

Na een paar mindere albums verraste Al mij met dit album. Na mijn aanvankelijke enthousiasme na een eerste beluistering bleek het zowaar een echte groeiplaat te zijn. En daar is in al die jaren geen verandering in gekomen. En ik vind het nog altijd een geweldig album, waar Al weer geschiedenisles geeft. Ditmaal over het interbellum, de periode tussen de twee wereldoorlogen.

Zo is Night Train to Munich gebaseerd op een Britse thriller van Carol Reed uit 1940. Het gaat over een Praagse geleerde die weet te ontsnappen aan de nazi's. Vervolgens wordt hij echter in Londen ontvoerd en teruggebracht naar Berlijn. Een Britse geheim agent tracht hem opnieuw in Londen te krijgen.

The Age of Rhythm bevat muzikale elementen van de muziek uit de roaring Twenties. De tekst benoemt sterke vrouwen uit die tijd: Dorothy Parker was in die tijd bekend/berucht om haar cynische stijl en scherpe pen. Hedy Lamarr was in de jaren dertig getrouwd met een joodse (!) wapenfabrikant die goede relaties onderhield met Hitler en Mussolini. Hedy is daarop gescheiden en naar de USA gevlucht. Daar had ze een grote filmcarrière en was daarnaast een groot uitvinder, o.a. van versleutelde communicatietechnieken.

Lindy comes to Town bevat eveneens vrolijke dixieland-invloeden en handelt over Lindbergh die in 1927 als eerste non-stop over de Atlantische oceaan vloog. Hij werd terstond zo gigantische populair zoals dat tegenwoordig met types als Ronaldo of Messi het geval is. Diezelfde Lindbergh werd direct daarna ook bekend als xenofobe populist. Over dit laatste schreef Philip Roth later een 'what-if' boek, waarin niet Roosevelt maar Lindbergh president wordt die de USA naar het fascisme leidt. Later nog verfilmd tot de geweldige HBO-serie The Plot Against America, maar dit terzijde.

Joe the Georgian gaat over Jozef Stalin, en het prachtige Laughing into 1939 gaat over de sfeer van de oudejaarsavond 1938. In beide nummers zijn de mensen (op enkele uitzonderingen na) nog vrolijk en onwetend van het onheil dat hen te wachten staat. Bij Stalin spreekt Al over een 'anteroom to hell'; naar schatting heeft zijn terreur ergens tussen de 20 en 60 miljoen mensen het leven gekost. Tja, en in 1939 viel Hitler Polen binnen en de rest is history ...

De aanpak in deze twee nummers heeft Al overigens al eerder gedaan: op zijn album Past, Present and Future staat het nummer The Last Day of June 1934. Hier gaat het over de Nacht van de Lange Messen, waarin Hitler zijn laatste rivalen en tegenstanders vermoordde en zo de macht naar zich toe trok, terwijl het Europese volk zich van niets bewust was. Overigens vind ik dit Al's beste song.

AdrieMeijerheeft het in zijn post over scepsis ("Ja hoor, weer een themaplaat over geschiedenis", vervolgens de waardering "Dit heeft hij toch wel bijzonder knap in elkaar gezet." Heel herkenbaar, maar wat zou ik vroeger op de middelbare school graag Al Stewart als geschiedenisleraar gehad willen hebben ....