Al Stewart - Famous Last Words (1993)

Weer een typische Stewart met aardige teksten en gladde, perfect uitgevoerde folk/softrock. Blijft van redelijk constante kwaliteit.

Tussen voorganger "Last days of the Century" en deze zat maar liefst 5 jaar! Al heeft in die tussentijd veel geschreven, maar het meeste is nooit officieel uitgebracht.
Afgaande op de titel "Famous Last Words" vreesde ik even dat het Al's allerlaatste plaat zou zijn en op dat moment had ik er vrede mee. Het heilige vuur was een beetje gedoofd, zowel bij Al Stewart als bij mij.
De plaat die hierop volgde (Between The Wars) zou echter alle twijfel de bodem inslaan.
Alhoewel Trains naar mijn smaak de knapste compositie van deze cd is, draai ik hem maar zelden, gewoon omdat het veel te lang duurt. Maar wat gebruikt hij het thema van de treinen mooi: beginnende bij het speelgoedtreintje waar hij als kind mee speelde, tot de treinen die naar de vernietigingskampen reden. Verder zijn er weinig uitschieters, wel veel songs waar je een goed humeur van krijgt.

Inderdaad springt het nummer 'Trains' er inhoudelijk beslist bovenuit. Heel mooi en beeldend weergegeven als je de tekst blijft volgen. Dit is gewoon weer een fijne luisterplaat die weinig voor Al Stewarts overige albums onderdoet. Eigenlijk maar 1 album had hij niet hoeven te maken en dat is Down In The Cellar. Maar zelfs die blijft nog aardig in het gehoor liggen.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.
Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?
Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode.

Nu is het de beurt aan Al Stewart. En dan het werk ná Time Passages tot aan het geweldige trio Between the Wars, A Beach Full of Shells en Sparks of Ancient Lights.

Deze Famous Last Words valt mij 200% mee. Het is inderdaad een erg fraai album. Eenheid in thematiek, eenheid in sound en heel veel fraaie nummers, waaronder Angel of Mercy, Trespasser, Trains en Night Rolls In. En zit er bij de bonusnummers nog een van Al's mooiste songs: The Coldest Winter in Memory

Ben mijn CD-verzameling de deur uit aan het doen, want heb het hele zootje al gedigitaliseerd. Ik luister al jaren alleen maar digitaal. Meestal streaming, maar wat blijkt vandaag toen ik weer eens zin had in dit album? Op de Spotify-versie ontbreekt juist een van de motie nummers, namelijk The Coldest Winter in Memory. Zal wel weer met rechten te maken hebben, want dit nummer staat nergens op een regulier studio-album van Al, maar wel op Seemed Like a Good Idea at the Time, een album met demo's en outakes, die wat mij betreft nooit uitgebracht had hoeven worden. Met uitzondering van The Coldest Winter in Memory, natuurlijk. Nou ja, dan maar mijn eigen digitale versie luisteren.

Overigens valt het op dat Al gelukkig een einde heeft gemaakt aan de kille jaren tachtig sound van de voorgaande albums uit die jaren. Famous Last Words, klinkt warm en rijk, met prachtige arrangementen. Een tak van sport die in de pop- en rockmuziek wat onderschat wordt.