Supergrass - Road to Rouen (2005)

Ik heb dit album in de vorm van luistersamples van een minuut per song beluisterd: en dit klinkt allemaal anders dan wat ik nog van ze ken. Het klinkt flauw, maar de opmerking volwassener misstaat zeker niet. Ik moet zeggen dat mijn aandacht na 2 albums al was weggeebt, maar wat ik nu hoorde sprak me zeker aan en vraagt zeker om een betere beluistering (want samples voldoen dan zeker niet natuurlijk).

Het album is inderdaad heel anders dan we gewend zijn. Het is een soort nachtkaars die ontstoken word. En met een nachtkaars kan het twee kanten uit. Of hij blijft lekker lang sfeervol schijnen, of hij gaat als de welbekende nachtkaars uit. Het begin van de cd lijkt op het eerste, de rest toch op het laatste. Maar 1 luisterbeurt is te vroeg voor een definitief oordeel.

bij mij blijft ie branden, alleen bij het verschrikkelijke quasi-humoristische Coffee in the pot komt het even in gevaar.

daar was ik weer eens te voorbarig.. het album heeft nu een paar keer luisteren zijn smaak al verloren.

Ik ben daarentegen heel aangenaam verrast door dit album. Inderdaad heel anders dan je zou verwachten van Supergrass, maar de vooruitgestuurde single lichtte al een tipje van de sluier. Aanvankelijk vond ik de plaat eerder teleurstellend, maar nu ben ik blij dat ik haar de kans heb gegeven te groeien. Ik hoor er late Beatles in en vroege '70s, maar vooral heel veel erg knappe en soms zelfs bloedmooie songs. Negen nummers en nauwelijks zesendertig minuten lijkt al bij al misschien wat mager, maar 'less is more' en liever alleen 9 goeie songs in plaats van 9 goeie en 4 à 5 middelmatige, zoals we vandaag op het gros van de cd's terugvinden.

en na veelvuldig luisteren vind ik hem steeds beter worden! jammer dat het album niet echt aanslaat hier

ja hoe zou dat nou komen????

je kraakt me zelf steeds af!

take 2:

Ja, hoe zou dat toch komen??

Je kraakt 'm zelf steeds af, man!

---------------

Lekker plaatje dit. Wel even wennen misschien aan de nieuwe Supergrass-sound, maar het is echt heerlijke muziek! De jongens zijn volwassen geworden!

St. Petersburg doet mij op een of andere manier denken aan oasis... mooi, dat wel.

De zang lijkt erg veel op Oasis inderdaad. Het is alleen al bijna 10 jaar geleden dat Oasis zo'n nummer goed nummer heeft gemaakt.

Dit is heel anders dan het oudere werk van Supergrass, maar wat mij betreft wel het beste dat ze ooit gemaakt hebben! Klinkt heel erg early seventies, maar dat is er net zo leuk aan. Het zijn negen nummer die je lekker doen wegdromen. Wat mij betreft mocht de cd wat langer duren, maar anderzijds is het toch wel al een mooi geheel, zonder slechte songs. De eerste twee tracks steken er toch wel bovenuit voor mij.

Na een flinke hype in het begin en wat leuke albums daaropvolgens is er dan plots deze absolute topper. Kwaliktatief dan, want de aandacht lijkt wat weggeebt. Hun meesterwerk, met kop en schouders boven hun andere werk.

Tales of endurance en st petersburg blijven bij het beste wat ze ooit gemaakt hebben, ook low c en de titeltrack road to rouen zijn zeer goed. Ik vind het spijtig dat deze plaat zo kort is en er eigenlijk maar 8 nummers op staan, het tussendoortje coffee in the pot niet meegerekend. Maar op die 8 nummers staat er geen enkel slecht nummer tussen. Heb hem daarom verhoogd naar 4 , ook om dat ik de cd (na toch al meer dan paar maanden uit te zijn) nog steeds opzet.

*Gniffel*
Het openingsnummer is vrij vertaald: "Verhalen over uithoudingsvermogen, deel 4, 5 en 6". Heerlijk, die humor!
Als liefhebber van hun eerste uur is dit allemaal wel even wennen, maar ik moet zeggen, nadat ik het een tijdje aan de kant had liggen, ja, het komt. Het komt. Het is alvast een stuk beter dan hun vorige, LoOP.

Nog zo iemand die niet op heeft zitten letten de laatste 10 jaar Oasis heeft alleen al een aantal briljante B-sides gemaakt, laat staan...................zucht.

St. Petersburg is inderdaad brilliant: net Oasis.

Deze hele CD is zo briljant als een goede Oasis CD. De eerste 4 tracks zijn echt prachtig mooi: 5,0* voor de hele cd.

? ik kraakte alleen het nummer coffee in the pot af hoor. ja ik verklaarde ook dat de smaak eraf ging, maar daar kwam ik op terug. of anders bij deze: ik vind dit dus een geweldige plaat. ondertussen al kapot geluisterd en hij blijft aan kracht winnen.

Weet iemand of er concrete plannen zijn voor een nieuw album?

Van NME.com:

Supergrass R.I.P.

Ieder nieuw album werd steeds een stukje slechter dan de vorige.
Slechter dan dit kan haast niet.

I should Coco forever!

Ik was ook wel teleurgesteld in deze plaat. Ik kocht hem vooral voor St Petersburg, wat een prachtige song blijft, maar de rest is idd redelijk flauwtjes te noemen.
Vreemd bandje dat Supergrass, hebben een aantal erg fraaie nummers waar opvalt wat een mooie melancholieke stem die zanger wel heeft, terwijl andere nummers als 12 in een dozijn britpopnummertjes klinken.

denk dat ze dankzij hun veelal lichtvoetige nummertjes teveel onderschatte muzikanten zijn gebleven.
Heb ze een aantal malen live gezien en echt steengoed. Ook de zang inderdaad.
Hadden in ieder geval genoeg potentie.

Het begin is te prachtig voor worden. Track 1/2/3 leken hier echt een album niveau ala star wars, lord of the rings & de bijbel bij elkaar van te maken. Helaas stort het album daarna zeer een zeer hard in en moet ik helaas toch 3,5 of 4 stemmen. Zo jammer dat ze het niveau niet vast wisten te houden voor zo'n 10 liedjes ofzo.

Na recensie gelezen te hebben ben ik wel benieuwd geworden naar deze plaat

Deze al een hele tijd geleden in Dublin gekocht, in één van die nostalgische platenzaakjes. Toen een aantal maal gehoord en vond het weinig boeiends. Dat is het nog steeds niet, maar het luistert allemaal lekker weg. Het klinkt soms wat veilig, maar de sound is goed.

3,5 *

zij die de up-tempo high-pitched gitaarrocksound als belangrijkste medium van het typische supergrass-gevoel zagen, zouden teleurgesteld kunnen zijn. die aanpak hebben ze grotendeels overboord gegooid. (alleen uitzondering Kick in the Teeth zal deze fans nog kunnen plezieren)

gelukkig voor mij hoef ik het daar niet van te hebben. en deze Supergrass let meer op intonatie en timing dan ooit, waardoor hun composities nu echt volwassen zijn geworden. dat werkt net zo goed, zo niet beter, om spanning op te wekken en vast te houden. daarbij blijven de scherpe randjes aanwezig (de gitaar is natuurlijk niet wég), en de arrangementen rijker (inclusief strijkers en piano), maar nog steeds herkenbaar, zodat de Supergrass-sound overeind blijft.

de Supergrass die ik hier hoor klinkt meer ontspannen en veel meer beheerst. hierdoor natuurlijk ook minder rauw. de kunst is dan om toch de spanning erin te weten te houden. volgens sommigen is dat gelukt, volgens anderen niet. mijn mening is duidelijk.

(kleine noot: heel erg jammer van het verschrikkelijke Coffee in the Pot. 1:49 is gewoonweg te lang voor zo'n stuk bagger om nog 'grappig' te zijn. vooral op een plaat wat net boven het halve uur uit komt.)

Fijn albumpje. Het is inderdaad allemaal wat rustiger dan hun eerdere albums, waarmee ik niet wil zeggen dat het slechter is. Zeker niet! Gewoon anders
Coffee in the pot, wat een grappig niemendalletje!

Coffee In The Pot past er niet echt tussen, maar laat het album naar adem happen. Goede Supergrass plaat, met geluid dat tussen de regels door op de twee eerdere platen al te horen waren: 'Prophet 15' en 'Run' bijvoorbeeld. Goed hoor.

St Petersburg staat voor altijd in mijn persoonlijke Supergrass top 3. Fantastisch nummer