Status Quo - Never Too Late (1981)

Eeeeh... en '70-'72 dan? Juist die albums, zo fijn!

Okee, daar heb je me. Moet zeggen dat ik daar wel wat losse nummers van ken, maar eigenlijk geen volledige albums. Ik ben ingestapt bij Hello en On the level, gekocht in mijn tienertijd - wie niet destijds - en ben op de boogietrein gestapt zonder achterom te kijken. Mijn Quo-collectie omvat de jaren 1973-1981 - de albums uit die jaren heb ik allemaal, plus nog wat verzamelaars.
Ik neem de uitdaging aan - huiswerk te doen!

Carol is ook nog een cover btw, van Chuck Berry toen het "Oh Carol" heette als ik het goed heb. Maar idd, die andere vond ik toen wel leuk, later minder... maar tegenwoordig kan ik dat nummer weer goed hebben, maar het het is al met al in mijn ogen nog steeds van hun beste platen.

En wat voor cover is Carol! Eén van de meest heavy opnames die ze ooit hebben vastgelegd vind ik. In het licht rondom de totstandkoming van dit album bezien, zou het zomaar eens kunnen dat ze (Rossi) de ongepolijste demo versie op het album hebben gekwakt. Het klinkt namelijk heerlijk rauw en ongepolijst. Als je dat vergelijkt met de single Something 'bout you baby I like (enige nummer op het album waarop Parfitt als zanger is te horen) dan is het qua productie als dag en nacht. Er zitten nog een aantal nummers tussen die ik van een demo versie verdenk trouwens. Long ago, Take me away, Mountain lady en Don't stop me now, zo uit m'n hoofd, hebben ook die lekkere rauwe sound. Kan ook komen omdat ze voor een aantal tracks een drumcomputer hebben gebruikt natuurlijk. Dan klinkt het al snel minder rauw.

Dit album was toch tegelijk met Just Supposin opgenomen ?

Klopt, zelfde sessie.

"12 bars-bluesrock" precies hiermee is tevens ook ontzenuwt dat Status Quo GEEN!! band was en is van de zogenaamde 3 akkoorden theorie Het aantal akkoorden is -net als- het aantal toonschalen in de muziek ontelbaar. De compilatie album "Twelve gold bars" van Status Quo betekend niets anders dan 12 gouden barrë akkoorden. Op de hoes wordt een barré akkoord op een gitaar aangegeven. En JA!!!!!! we zijn het denk ik wel eens dat het in de jaren zeventig en begin tachtig wel kunnen spreken over 12 gouden en tegelijkertijd indrukwekkende barré akkoorden.
Reactie op dit album komt nog, wordt vervolgt!!!!!!

Na de redelijke opener van de jaren tachtig Just Supposin uit 1980. Doet Status Quo met Never too late een jaar later een flinke scheut er boven op. Wat dat betreft een perfecte copy van de jaren zeventig : Ma Kelly's greasy spoon uit 1970 en Dog of two head uit 1971, en dan moest Piledriver notabene nog komen, dit terzijde. Never too late is een album wat geen moment in zakt. Het niveau is constant, het is ook nog eens het allerlaatste album met drummer John Coghlan helaas helaas. Het album begint goed en het eindigt ook goed en daar tussen is het gewoon genieten. Wat opvalt is de Chuck Berry cover Carol wat een krankzinnige goeie uitvoering is dat. Maar ook de overige nummers doen niet onder, het slotakkoord is een akkoord die er zijn mag. Status Quo staat naar mijn mening wel bekend om hun excentrieke - in positieve zin- intro's. Ook het intro van Riverside weten ze mij weer te raken, een meer dan voortreffelijke afsluiter. Althans voor de originele uitvoering, dit album een dik verdiende 4.5!!!!!

Hear hear Satriani/vaige... kan er niks tegenin brengen, volkomen mee eens!