Grant-Lee Phillips - Walking in the Green Corn (2012)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Magnetic Field
-
Vanishing Song (4:23)
-
Great Horned Owl (4:11)
-
Buffalo Hearts (2:38)
-
The Straighten Outer (3:21)
-
Fools Gold (3:50)
-
Silent Arrow (3:55)
-
Bound to This World (5:08)
-
Thunderbird (3:39)
-
Black Horses in a Yellow Sky (2:54)
-
Walking in the Green Corn (3:27)
0
geplaatst: 12 november 2025, 15:38 uur
Phillips is een ware troubadour die zich met name op solo-gebied meer en meer is gaan richten op semi-akoestische folk rock, met Americana elementen en een vleug country.
Hoewel ik nooit steil achterover ben geslagen van zijn solo-oeuvre - een gebrek aan spanning en vuur ligt nu eenmaal snel op de loer in dit genre - moet ik eerlijk bekennen dat enkele albums in de loop der tijd een steeds sterkere indruk zijn gaan maken.
Widdershins uit 2018 is daar een voorbeeld van maar ook Walking in the Green Corn uit 2012 vormt zo'n plaat waar je goed voor moet gaan zitten.
Gelieve het album s'avonds laat of juist vroeg in de ochtend langs je heen te laten trekken.
Het tempo ligt laag, de arrangementen zijn spaarzaam, en het is met name de stem van verhalenverteller Phillips die indruk maakt.
Grant gunt je een kijk op het rijke muzikale erfgoed van de Verenigde Staten.
Met een verdwaalde banjo en een mandoline zal het niet verbazen dat hij zijn blik richt op het folk en Americana genre, niet geheel toevallig de genres waar het draait om het oproepen van muzikale beelden, gekoppeld aan het leven in de weidse landschappen van het Noord-Westen van de VS.
Echt grote uitschieters staan er niet op, maar het album kent wel een fijn ritme, waarbij Phillips zich al 'croonende' een weg baant door solide songmateriaal.
Een fraaie plaat derhalve.
Hoewel ik nooit steil achterover ben geslagen van zijn solo-oeuvre - een gebrek aan spanning en vuur ligt nu eenmaal snel op de loer in dit genre - moet ik eerlijk bekennen dat enkele albums in de loop der tijd een steeds sterkere indruk zijn gaan maken.
Widdershins uit 2018 is daar een voorbeeld van maar ook Walking in the Green Corn uit 2012 vormt zo'n plaat waar je goed voor moet gaan zitten.
Gelieve het album s'avonds laat of juist vroeg in de ochtend langs je heen te laten trekken.
Het tempo ligt laag, de arrangementen zijn spaarzaam, en het is met name de stem van verhalenverteller Phillips die indruk maakt.
Grant gunt je een kijk op het rijke muzikale erfgoed van de Verenigde Staten.
Met een verdwaalde banjo en een mandoline zal het niet verbazen dat hij zijn blik richt op het folk en Americana genre, niet geheel toevallig de genres waar het draait om het oproepen van muzikale beelden, gekoppeld aan het leven in de weidse landschappen van het Noord-Westen van de VS.
Echt grote uitschieters staan er niet op, maar het album kent wel een fijn ritme, waarbij Phillips zich al 'croonende' een weg baant door solide songmateriaal.
Een fraaie plaat derhalve.
* denotes required fields.
* denotes required fields.