Status Quo - Famous in the Last Century (2000)

Als het slecht dreigt te gaan met de carriere van Status Quo komen ze altijd weer terug met een grootste hits-, een live- of een covers album. Status Quo als live-act blijft nog altijd staan als een huis.
Dit cover-album valt wederom hartstikke tegen. Ik vind dat Status Quo covers helemaal niet nodig heeft. Laat ze eens terugkijken en luisteren naar hun eigen werk uit het verleden en hoe goed ze toen waren.

Ik vind het wederom een mooi album.
Old Time Rock 'N Roll en Roll Over Beethoven vind ik twee echte uitschieters.
Coverplaat of niet. Zelf vind ik het goed en ik zie het meer als hun tribute voor de lui die beroemd in de vorige eeuw waren als een slap aftreksel.
Besides, wat die konden kan de Quo ook.

Ondanks dat ik dit geen topalbum vind, is ie wel een stuk beter dan Don't stop! Op dit album hoor ik in ieder geval gitaren en komen er veel uptempo nummers voorbij. Rave on en way down vind ik zelfs erg geslaagd!
Hound dog is daarentegen tenenkrommend slecht!

Vandaad de DVD voor een gunstig prijsje op de turfstekersmarkt gekocht.
Als er geen noemenswaardige verschillen met de CD zijn, hoef ik die niet speciaal te lenen. Dit is het laatste met Jeff Rich in de band? veel verloop onder de muzikanten hebben ze niet gehad. Die bassist zit er ook alweer "sinds jaar en dag" in, en anno nu dus de vierde drummer. Famous is een aardige verzameling covers.
Hound dog klinkt inderdaad beroerd en er komen nog wel een paar minderen langs. Het merendeel is echter best wel leuk. Het stampt weer lekker door.
Als dit hun beste coveralbum is dan ben ik best wel benieuwd naar Don't stop & Riffs. Kan ik ook even schrikken, daar de recenties weinig goeds beloven!
(Under the influence is vandaag ook aangeschaft )

Volkomen overbodig album van Status Quo. Deze plaat staat vol met covers die de heren in hun standaard drie akkoorden rock hebben gegoten. Deze uitvoeringen voegen niets toe aan het origineel of aan het oeuvre van Status Quo. Het lijkt bijna wel inspiratieloos, of het is makkelijk scoren. Ik heb liever dat ze hun eigen nummers schrijven. Het hoeft allemaal niet complex, ze hebben bewezen dat ze met beperkte middelen uitstekende rocksongs kunnen schrijven. "Famous in the Last Century" komt op mij over als een moetje om weer aanleiding te hebben om te kunnen touren. Maar daar hebben ze meer dan genoeg eigen en veel beter materiaal voor dan wat er op deze plaat staat.

"In 2000 was ik op een personeelsfeest," vertelde een vriend mij ooit, "waar een coverband zich uit de naad stond te spelen. Met veel energie speelden ze de ene na de andere klassieker uit de rock 'n' roll. Ze kwamen me vaag bekend voor en tijdens de pauze schoot ik die ene met paardenstaart aan en vroeg hem waar ik hem toch van kende. 'Ik ben Francis Rossi,' vertelde hij, 'en je zou me kunnen kennen van Status Quo.'
'Ooo, vandaar!' riep ik uit. 'Ik dacht al, wat is die slaggitarist góéd!" en knikte naar de blondste van het vijftal. Maar hoezo zijn jullie nu een coverband geworden?'
Rossi haalde zijn schouders verontschuldigend op en wees naar een zakenman in de hoek. 'Dat is een idee van David Walker, onze manager. Zo verdienen we meer dan met ons eigen repertoire...'
Ik had ook nog even met die slaggitarist, Rick Parfitt, willen praten, maar die had een blonde schoonheid aan de haak geslagen en duidelijk geen belangstelling voor mij. Maakte ook niet uit: dit was de beste coverband die ik ooit zag."

Bovenstaand verhaal is compleet uit de duim gezogen, al klopt het wel dat dit weer een publiciteitsidee van Walker was. De eeuwwisseling als aanleiding voor een terugblik in covers. Toch verwoordt het hoe ik dit album beleef.
Twee nummers springen er desondanks uit voor mijn afspeellijst: oorspronkelijk van Sonny West en bekender in de versie van Buddy Holly is Rave On met Parfitts stevige gitaarwerk; en Sweet Home Chicago dat optimaal profiteert van de mondharmonica; oorspronkelijk van Robert Johnson.
Er staat één eigen compositie op: toetsenist en gitarist Andrew (Andy) Bown schreef het titelnummer, dat de plaat opent en sluit. Hij is ook degene die mondharmonica speelt.

Op de hoes ontwaarde ik een bont gezelschap, wat ik indertijd verbaasd in een platenzaak heb staan bekijken: Quo met koningin Elizabeth, prince Charles, Winston Churchill, Margaret Thatcher, Franklin Roosevelt en Nelson Mandela; plus John Lennon, Elvis Presley en Groucho Marx, knus op één balkon? Is dit Quo's samenvatting van de 20e eeuw? Geïnspireerd door de Beatles' hoes van Sergeant Pepper wellicht?

Het was de laatste plaat met de plotseling kalende drummer Jeff Rich, die in zijn keurige overhemd zo op het kantoor van mijn verzonnen maat had kunnen werken. De ex-drummer van Def Leppard (in de tijd dat Rick Allen revalideerde, assisteerde hij hem op het podium) richtte zich sindsdien op masterclasses op scholen en doet dat gezien zijn website nog altijd. Lijkt me een leuke gast met ongetwijfeld veel anekdotes. Op YouTube vond ik de podcast Discussion Percussion, waarin hij in aflevering 73 (januari 2022) een klein uur te gast was.

Zou het ooit goedkomen met Quo na twee slappe coverplaten achter elkaar? Jazeker, twee jaar later al met Heavy Traffic, mede geholpen door het plotselinge overlijden van de manager. De man die Status Quo vanaf 1988 uit een financieel moeras trok, om hen vervolgens in een risicoloze poprockgroep te transformeren.