Menahan Street Band - The Crossing (2012)

Overtreft wat mij betreft het debuut! De sfeer is iets donkerder op het gehele album, wat naar mijn mening de muziek ten goede komt.

Heel simpel, je hebt aan de ene kant de Dap Kings en aan de andere kant the Budos Band. Voeg deze samen en je weet bijna meteen dat je een supergroep hebt. Dat bleek eigenlijk al bij het eerste album van Menahan Street Band, Make the Road by Walking. Daarop lieten ze voor het eerst hun warme blend van jazz, funk, latin en soul horen. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen bij het vervolg The Crossing. We hoorden als voorgerecht al de nummers The Crossing en Lights Out. Ervaring leert ons dat Menahan Street Band vooral uitblinkt in het totaalplaatje. Nu dus eindelijk de tijd om de andere 9 nummers bij deze eerste twee gerechtjes te beluisteren.

Vaak vind ik het fijn om pas aan het einde van mijn recensie te laten weten wat ik nou van de plaat vind, maar bij deze plaat wil ik meteen met de deur in huis vallen. The Crossing is nog beter als de voorganger. En waar ligt dat dan aan? Nou, vooral aan het totaalplaatje. Alle 11 nummers staan qua sounds, qua vibe, qua sfeer zo dicht bij elkaar dat ze versmelten in één. Nummer voor nummer horen we een warme sound met een filmisch karakter. Altijd ruimte voor de invloeden die we gewend zijn van deze groep.
De drums zijn retestrak, de latininvloeden swingend, het koperwerk sfeeropwekkend. Één van de grootste krachten van Menahan Street Band is het oog voor detail dat de muzikanten hebben. Alles klinkt zo verdomde muzikaal, daar is geen slecht woord over te zeggen. Het zijn vooral de kleine dingen, de details die het naar een nog hoger plan brengen. Een rijke sound met af en toe een verrassing (horen we daar western op Seven in the Wind?), maar vooral boordevol steengoede muziek. Zo op het einde van het jaar komt er nog een favoriet voor het eindejaarslijstje bij.

Alsof dat je The Budos Band, Enio Morricone en quantic samen gooit en die maken dan toevallig een steengoede plaat. Eigenlijk een must in ieders kast die een warm hart heeft voor instrumentale muziek. En inderdaad die goeie muzikanten en de produktie; Luister naar die akoestische gitaar in het openingsnummer..

lekkere plaat zeg, ik ben helemaal niet bekend met deze groep maar las er eens over en zag hem ineens liggen voor een spot prijsje. Vooral erg lekker dat de drum hard klinkt waardoor het een soort van beat wordt en iets hiphopperigs krijgt

Wat een heerlijke plaat zeg! Nog ietsje sterker dan hun debuut wat mij betreft. Geweldig goed geproduceerd ook. Mooie referenties in de muziek naar blaxploitation films, maar ook de link naar een Western is snel gelegd. Tel daarbij op de vette beats die zo van een hiphop plaat af lijken te komen, en je hebt een dijk van een plaat die je eigenlijk bij elke mood wel kunt luisteren!