No-Man - Together We're Stranger (2003)

Mijn kennismaking met het werk van Steven Wilson was the sky moves sideways van Porcupine tree.
Dit album vond ik vanaf de eerste luisterbeurt al briljant en ging meer albums van Porcupine tree luisteren. Ook ging ik op zoek naar sideprojects van Steven Wilson, hierbij kwam ik no-man tegen en toen ik dit album zag liggen heb is het meteen gekocht.
Ik had nog nooit muziek van No-man gehoord maar was positief verrast door dit album.
Het begint na een halve minuut noise met trage, dromerige soundscapes.
Het eind van het eerste nummer gaat vloeiend over in nummer 2 door gebruik van een trompet.
Dit nummer is gebouwd op sterk percussie werk en bevat meer spannings opbouw en zang.
Na bijna 5 minuten komt de opbouw uit bij een schitterende herhalende zanglijn en krijgt het nummer een langzame fade-out. De daarop volgende 2 nummers kunnen als een geheel gezien worden, na een dik 2 minuten durend instrumentaal stuk volgen naadloos 9 minuten met rustige zang en heldere gitaar klanken in een rustig tempo.
Nummer 5 is ook meteen het mooiste van het album, na een 3 minuten waarin het een niet zo bijzonder nr. lijkt te zijn word het voortkabbelende nummer mooi onderbroken door een blaasklanken , hierna vervolgd het zijn oude weg tot ongeveer 5 minuten hier gaat het nummer weer door op de onderbreking die eerder te horen was.
Hierna komt een schitterende spanningsopbouw waarbij de mooie klanken opeens ruw onderbroken worden , dit gebeurt meerdere keren tot 9 minuten en zorgt steeds voor kippevel.
Het album sluit af met een 2 luik over relaties/liefde , deze nummers bevatten mooie teksten en vooral de variaties binnen nummer 6 op het begin thema zijn mooi.
Dan moet ik tot de conclusie komen dat dit een heel sterk album is waarbij alle nummers mooi in elkaar overlopen maar dat de nummers 3/4 net niet sterk genoeg zijn om 5 sterren voor deze cd te geven.
daarom: 4,5 sterren

voor mij een 4, een mooie plaat! Leuke aanvulling op het Porc Tree verhaal! Ik vind het een stuk beter verteerbaar als Bass Communion

binnenkort een nieuwe versie van deze topplaat (die geen enkele zichzelf respecterende porcupine tree fan in zijn of haar collectie mag missen, amar dat terzijde).

op de CD/DVDA o.a. extra de vinyl bonus tracks, een 24-bit stereo versie plus 5.1 surround sound versie, de video van Things I Want To Tell You en een photo gallery.

Jippie, Together We're Stranger in surround sound!

Heerlijk relax album en door de langzame spanningsopbouw, blijft het keer op keer boeien. Vooral 'All the blue changes' en 'Photographs in black and white'.

En de 5.1 versie

Even aandacht voor het volgende fabelachtig mooie nummer:

There are moments on this CD when a sensitive soul might just break down and cry. In 'Back When You Were Beautiful', for example, Bowness sings the tragic lyric with such angelic beauty that it¹s hard to imagine how the song could become any more heartbreaking than it is in the opening verse. Then in comes a swelling synth chord that melts into a choral backing that ups the emotional level by several notches and, as if that’s not enough, a slowly plucked banjo enters the mix and you start to wonder… how can a banjo sound so sad? Wilson’s decision to introduce a banjo, usually such a vibrantly cheerful instrument, at that point in the song might seem insane to most songwriters, but it’s absolutely the right instrument - maybe it’s the same effect as seeing a clown cry.
(een citaat van de No-Man website)

Geweldig mooi album, enorm sfeervol en nog steeds begrijp ik niet heel erg waarom PT meer aandacht krijgt dan NO-man. Aan de ene kant wel logisch, maar andere kant is dit vaak net zo goed en briljant. PT blijft natuurlijk het belangrijkste project van Steve Wilson, maar bijv Blackfield krijgt toch meer aandacht dan No-man...
Maar ach, wat maakt het ook eigenlijk uit. Ik heb dit album vanmorgen heerlijk geluisterd, met het mooie weer buiten, mijn dag kan niet meer stuk!

All the blue changes en 'photographs in black and white' (met een heerlijke climax) zijn de hoogtepunten van dit fantastische album.

Kende deze groep en plaat ook niet maar vanmorgen gekocht nadat ik wat beluisterd had.
Wat een heerlijke relaxte muziek.
Ik heb ook gelijk Gandalf/Steve Hackett Gallery of dreams expanded en remaster maar besteld.
Heb daar wel de cd van maar ach, die is ok zo mooi dat ik me dat maar veroorlloof..

Op mijn reis door het oeuvre van Steven Wilson kwam ik een tijd geleden bij deze No- Man terecht. Een mooie herfstplaat hoewel ik hem heb leren kennen tijdens de zomer maanden heb ik ‘m nog eens opgediept om tot een deftige conclusie te komen. Het sterkste stuk zit in het midden vh album met Things I Want To Tell You en Photographs in Black and White. Vreemd genoeg heeft de eerste vd 2 geen enkele voorkeurstem.

Nu wel, want ik ben het volledig met je eens.

Ziet er schitterend uit, bonuspunten daarvoor. Heerlijk ontspannen, ik zet deze wel eens op als ik niet kan slapen. Kom nooit verder dan drie, vier nummers dan. Naast sober en ontspannen ook somber, humorloos en randje pathetisch in de teksten (eigenlijk over dat randje), dat bevalt me minder. Laat net te weinig aan de verbeelding over.