Nicky Hopkins, Ry Cooder, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts - Jamming with Edward! (1972)

avdj vertel eens wat meer hierover aub?

Haha...
Na de opnames van Exile on Main St. zijn de Stones met Nicky Hopkins en Ry Cooder wat muziek gaan spelen. Bluesachtig, veelal zonder zang. Voor de fans zeg maar. Het klinkt een beetje à la Let it Bleed. Zelf vind ik het een leuke CD om af en toe eens op te zetten, met dank aan de 8 euro actie van bol.com

Dit is natuurlijk geen echt Stones album, sterker nog alleen Mick Jagger, Bill Wyman en Charlie Watts spelen hier op mee.

Was eigenlijk ook niet de bedoeling dat het ooit werd uitgebracht. Het is meer een jamsessie en zo moet het ook beoordeeld worden.

Een veredelde Bootleg of zo ????

Heb dit nog in geen enkele winkel tegengekomen, laat staat er ooit 1 noot van gehoord !!

Nee....meer een Nicky Hopkins Solo Album. Edward = Nicky Hopkins Goede plaat net als The Thin man was a Dreamer.

Deze plaat verscheen in 1972 als een laag geprijsde lp.
De titel zegt meteen al wat het is en het resultaat is voor Stones-maatstaven erg beroerd.
Bij dit album zat een briefje waarin Mick Jagger zijn excuses maakt: 'album opgenomen terwijl we zaten te wachten tot onze gitarist eens uit zijn bed kwam'.
In 1995 had Virgin een actie, als je een Stones-cd uit hun catalogus kocht, kreeg je deze cd er als bonus bij.
Ik had al die cd's al en heb hem toen maar voor fl. 14,95 gekocht .
Voor mensen die niet zoveel met The Stones hebben kan ik alleen maar adviseren LATEN LIGGEN.
Er zijn nog wel betere samenwerkingsverbanden met Stones-leden te vinden. 'The London Howlin' Wolf sessions' uit 1971 bijvoorbeeld is een aardig all-star-project met Charlie Watts, Bill Wyman, Eric Clapton, Steve Winwood en bluesman Howlin' Wolf. Ik heb daar de lp-versie van, maar er schijnt ook een uitgebreidere cd-versie te zijn.
Jam-sessies hoeven in wezen niet slecht te zijn. 'Super session' van Mike Bloomfield, Al Kooper en Steve (Stephen) Stills uit 1968 is nog betere koek.

Voor zowel Stones en bluesliefhebbers raad ik het tribute-album aan bluesman Jimmy Rogers aan, genaamd The Jimmy Rogers All-stars, Atlantic records 1999. Bijdrages van Jeff Healey, Eric Clapton, Jagger & Richards, Taj Mahal, Stephen Stills.
Trouble no more + Don't start me to talkin'+ Goin'away babe met Jagger & Richards. Divers en met veel plezier gespeeld. Vlak na deze opnames stierf Jimmy Rogers, die als voorbeeld diende voor allen die meespeelden.
Een andere goede bluesplaat is Drinkin TNT n smokin'dynamite van Buddy Guy & Junior Wells tezamen met Bill Wyman. Uitgebracht in 1988 door Blind pig records.

Absoluut met vin 13 eens, The Jimmy Rogers All-stars als ook Drinkin TNT n smokin'dynamite zijn echte anraders.

Wel 'n hele late reactie, maar toch...'klinkt een beetje à la Let it Bleed'. Kan kloppen want dit zijn opnamen die gemaakt zijn tijdens de Let it Bleed sessies, niet na Exile on Main St.
Zeker geen onaardige plaat, vooral de versie van Elmore James' It hurts Me too' vind ik de moeite waard.

Meesterwerk

Ry Cooder vindt er niets aan mij zegt er wel aardig aan verdient te hebben. Het gitaarspel van Cooder is toch weer erg mooi. Vooral veel slide.

Klopt: 4,5 want dit is heerlijke ongepolijste blues waarin niets is geregiseerd en alles mocht. Geweldig document en ben nog steeds blij dat ze dit met de buitenwereld hebben gedeeld.

Deze plaat tegen het lijf gelopen, wist niet eens van het bestaan af!

Viel natuurlijk op door de aanwezigheid van de 3 Stones. Ik vind het, ondanks dat het een jam is, toch wel een lekkere plaat.

Lekker ongepolijst, spontaan, en ongedwongen. Prachtig gitaar en piano spel van tijd tot tijd.

Ben blij dat ik m heb meegenomen, een sessie met zulke artiesten kan toch ook niet tegenvallen?

Mooie rauwe opnames dit. Hier klinken the Stones nog echt zoals het hoort, namelijk lekker smerig. Richards wordt niet tot nauwelijks gemist eigenlijk..

Niet echt een aanrader - snap goed dat Ry Cooder hier niet graag aan herinnerd wordt. Ik houd al niet zo erg van jams, en bovendien hangt dit nogal als los zand aan elkaar. Wel fijn om Nicky Hopkins hier zo lekker te horen spelen, en in een paar nummers ook Ry Cooder, maar verder vind ik dit een overbodig album dat ik dan ook nooit heb gekocht.

Het zijn inderdaad jamsessies die soms te langdradig zijn en veel stelt het album daarom niet voor. Het is wel een interessant collectors-item en toegegeven, het piano- en gitaarspel zijn bij momenten wel knap en het klinkt spontaan en ongedwongen.

Als je dit niet als volledige Stones plaat beschouwd (want dat is het natuurlijk niet) en je weet dat het een jam sessie is, dan is het toch niet zo erg allemaal?

Dat ongedwongen sfeertje, dat heerlijke gitaar en pianospel, maar ook Watts is lekker bezig...

Ik vind dat er hier teveel wordt vergeleken met een volwaardig, volledig geproduceerd album, wat dat duidelijk niet is.

Je moet het idd niet beschouwen als een regulier album. Maar als een heerlijk ongedwongen jamsessie, want dat is het. Het is daarnaast leuk om te horen hoe bepaalde stukken uiteindelijk zijn verwerkt tot Midnight Rambler.

Begint bij jullie Boudoir Stomp ook zo raar? Eerst hoor je Jagger paar seconden praten, dan opeens klapt de muziek erin.

Yep, net alsof er een stuk mist, of de naald ineens een stuk verschuift. Doet me eigenlijk goed te lezen dat dit dus niet alleen bij mij is, en niet aan mijn exemplaar ligt. Heel lelijk...

Ja precies, dat. Heel slordig!