Syd Barrett - Opel (1988)

Dit album is een uniek document, maar blijft als album niet overeind. Geen muziek die je opzet om lekker van te genieten.

Alleen al vanwege het hartverscheurende titelnummer zeer de moeite waard.

Ik heb dit dubbel-album ook op 180g-vinyl + bonus-tracks en ik zie het meer als een soort bijlage voor de albums 'The madcap laughs' en 'Barrett'.
Het album 'The piper at the gates of dawn' en 'Jugband blues' van 'A saucerful of secrets' van Pink Floyd zijn ook van aparte klasse.
'Relics', 'Tonite let's all make love in London', en '1967 - The first three singles' zijn een prima aanvulling op zijn Pink Floyd-werk.

Niet al te vrolijk wel, maar wel flink anders dan de eerste Floyd. Mooi zeker, lelijk. Soms, maar vooral goed.

3,5

Ontluisterende schoonheid en eenvoud in tekst en muziek. "Dark Globe" ronduit briljant, evenals "Golden Hair". Tekst van James Joyce, dat dan weer wel.
Liedjes die nooit vervelen, vaak ter plekke bedacht en opgenomen - zij het soms wel in 9 takes. Mijn eerste kennismaking met het werk van Barrett, in 1989, dus voor mij een bijzondere plaat. Syd kaal, zonder psychedelische opsmuk. Het haalt mijn CD-speler vaker dan het gedoodverfde meesterwerk The Piper At The Gates Of Dawn.

Ik had toch meer reacties verwacht. Nummers die ik persoonlijk zeer de moeite waard vind: 'Clowns and Jugglers', 'Golden Hair' en 'Dark Globe'.

Sluit ik bij aan: in de tekst en sterren !

Hoewel dit een verzameling van niet eerder uitgebracht werk is vind ik toch dat het als album ook goed te doen is. Let's Split is bijvoorbeeld een nummer dat gewoon niet af was, en niet voor niks niet op een album verschenen is. Het klinkt echter wel erg spontaan, en dankzij de verrassend goede geluidskwaliteit luister ik erg graag naar deze CD.

Daarnaast staan er ook genoeg daadwerkelijk goede nummers op. Lanky Pt 1. had bijvoorbeeld best op The Piper at the Gates of Dawn kunnen staan. Opel, Clowns and Jugglers, Wouldn't You Miss Me en ga zo maar door.