The International Submarine Band - Safe at Home (1968)

Lekkere cd dit. Country Rock- achtig. Met covers van Johnny Cash erop. "I bite my nails and if that fails I go get myself stoned ". Mooie teksten ook dus.

Ik ben geboren in 1957 en ik heb geen idee meer hoe het gekomen is maar ik ben altijd een fan van Gram Parsons geweest, het album Safe At Home met The International Submarine Band is vind ik bepalend voor de weg van de country music in de seventies en al de jaren daarna. Het is de basis voor de Eagles, Poco en zovele andere bands.

Safe at home uit 1968 is een lp (nu CD) die ik nu in 2008 nog steeds veel luister en dat moet toch genoeg zeggen.

Ik las ergens dat Lee Hazlewood dit (mede?) geproduceerd heeft...
Dat zou natuurlijk bij voorbaat al 1* betekenen, maar eerst maar eens luisteren.

Raar trouwens dat het pas 5 stemmen heeft, want zie de bandnaam toch regelmatig langskomen (dus zo onbekend is het niet, denk ik? )

Deze plaat heb ik vanmiddag gekocht, tijdens een bezoek aan het muziekparadijs Sounds in Venlo. Het was een gok, maar alles waar wijlen Gram Parsons zijn medewerking aan heeft verleend, smaakte mij totnogtoe prima. Daarom ben ik vol vertrouwen begonnen aan de eerste luisterbeurt. Inmiddels heb ik ‘m al meerdere malen beluisterd en kan ik zeggen dat dit me ten zeerste bevalt. Heerlijk melodieuze countryrock van de bovenste plank, dat in deze vorm sindsdien alleen nog door Gram zelf is overtroffen.

Geen enkel zwak moment op dit album, maar wel enkele songs die minder tot de verbeelding spreken. Hoogtepunten voor mij zijn Blue Eyes, Miller’s Cave en Strong Boy. Zou het album volledig gevuld zijn met dit soort tracks, dan zou een 5* mogelijk zijn geweest. Nu deel ik een 4* uit, met als belangrijkste kanttekening dat dit album veel te kort is. Safe at Home smaakt immers naar meer, veel meer.

Jazeker, werd zelfs uitgebracht op Lee's LHI label destijds.

Alleen al Luxury Liner inspireerde Emmylou Harris tot een hele.
De origine lp is een collectorsitem, maar de heruitgave is nog wel te vinden.

Het prille begin, maar ook dit is al meer dan uitstekend. Vrijwel alles wat Gram Parsons gemaakt heeft is geniaal, en dit enige album van The International Submarine Band doet dan ook niet onder voor The Gilded Palace of Sin, Sweetheart of the Rodeo en Grievous Angel.

Ik vind deze zelfs sterker dan GP.

Opgewekte country rock. Ook hier veel covers, maar Gram liet hier al horen dat hij eigenlijk te weinig met zijn eigen songschrijvers talent gedaan heeft (drugs, alcohol). Veel artiesten zouden een moord doen voor 'Blue Eyes', 'Luxury Liner', 'Strong Boy' en 'Do You Know How It Feels To Be Lonesome'.

Ik heb het even niet bijdehand welk nr het is maar er zit er 1 bij die lijkt wel erg veel op human highway van NY van het album Comes a Time.

Overigens...... Gewoon 4.5 ster

Ja vind ik ook, alleen ik zie dat ik die er nog niet heb aangehangen. Deze is een tikkie beter dan Sweetheart of the rodeo van de Byrds die behoorlijk door Parsons is beinvloed. Hij is echter weer een stukkie minder dan Gilded Palace of Sin. Dus is het logisch dat mijn beoordeling er ook precies tussen in zit.

Miller's Cave lijkt erg op human highway van NY van het album Comes a Time.

En natuurlijk is het dan net andersom.

Overigens...... Gewoon 4.5 ster

Hm, nu je het zegt. Het is wel flink opgewekter en van plagiaat is geen sprake, maar als je er op gaat letten zijn er overeenkomsten.

Ik zal Sweetheart of the Rodeo ook eens gaan beluisteren

Een favoriet countryrock album in mijn collectie: schitterende liedjes van de hand van Gram Parsons (alleen al Blue Eyes waar het album mee begint rechtvaardigt de aanschaf) en mooie covers (I Must Have Been Somebody Else You've Known was het eerste nummer van Merle Haggard dat ik leerde kennen door dit album) laten mijn aandacht niet verslappen. Er wordt trouwens prima gemusiceerd, vooral Jay Dee Maness (steel guitar) valt mij op. Ik behoor alleen tot een minderheid van luisteraars die de stem van Parsons niet echt fantastisch vinden; ik kan er niets aan doen dat die stem me op de lange duur soms een beetje tegenstaat. Anders was dit album voor mij nog hoger in waardering uitgevallen.

Het was niet echt een band, maar een stel sessiemuzikanten plus Gram Parsons, al doet de cover anders geloven; maar die is dan ook van een illustrator (van het magazine Saturday Evening Post).
Contractueel zat Gram nog in de ISB en aan Lee Hazelwood vast toen hij met the Byrds 'Sweetheart of the Rodeo' opnam, een reden voor de producer om zijn stem zoveel mogelijk naar de achtergrond te filteren.
Waar GP-adepten naar cdtje 3 van de Byrds Box Set grijpen, waarop je kunt horen hoe het geklonken moet hebben, kunnen anderen die niet van z'n stem houden zich beperken tot het "origineel".

Ik weet niet wat het is in zijn stem wat me niet echt bevalt. Als hij hier vocaal wordt bijgestaan door Bob Buchanan en John Corneal valt mijn bezwaar weg. De muziek van deze gelegenheidsband klinkt verder meeslepend genoeg, en ik heb het album zowel op vinyl als op op cd (de Sundazed-uitgave is mijn favoriet), dat zegt genoeg. Raar dat ik sommige stemmen altijd kan horen (Otis Redding, Neil Young, Randy Newman bijvoorbeeld) en andere blijkbaar moet doseren.

Iemand bekend met deze reissue? Ik kan er geen info over vinden.

Safe At Home by Gram Parson's - The International Submarine Band: Amazon.co.uk: Music

Nope, Ik heb die van Sundazed en dat is een keurige uitgave.

wat ik ervan begrijp werd de eerste ISB opgericht door Gram Parsons, John Nuese (gitaar), Ian Dunlop (bas) de naamgever van de band en Mickey Gauvin (drums). deze 4 muzikanten staan vreemd genoeg afgebeeld op het hoesje van de cd (made in UK) label Sundown, echter 2 van hen die de ritmesectie vormden, werden vervangen door gitarist Bob Buchanan en drummer Jon Corneal. de bassist op dit album is Chris Ethridge die eveneens bandlid werd van The Flying Burrito Bros. Gram Parsons was voor de ISB periode, leadzanger van de folkgroep The Shilos, waarvan opnames verschenen op het album "The Early Years 1963-1965".

op het moment dat dit album werd uitgebracht, was Gram Parsons reeds toegetreden tot The Byrds en droeg hij in belangrijke mate bij aan het country-rock getinte "Sweetheart of the Rodeo"(1968). kort daarna formeerde hij samen met anderen The Flying Burrito Bros, van wie velen hun debuutalbum "The Golden Palace of Sin"(1969) als het eerste volwassen country-rock album beschouwen. track 9 "Do You Know How It Feels" (Gram Parsons/Barry Goldberg) verscheen in een nieuwe versie op dat album.

ben aangenaam verrast door de kwaliteit/uitvoering van de songs en de geluidskwaliteit van "Safe at Home", waar duidelijk wordt dat de covers van country en rock artiesten als Elvis Presley ("That's All Right), Merle Haggard (track 2), Porter Wagoner (track 3) en Hank Snow (track 5) als inspiratiebronnen voor de muziek van Gram Parsons dienden en niet te vergeten Johnny Cash met "I Still Miss Someone".

de overige nummers "Blue Eyes", "Luxury Liner" dat later groot werd gemaakt in de versie van Emmylou Harris en "Strong Boy", zijn door GP geschreven en getuigden reeds van het songwriter's talent van de destijds 21-jarige Gram Parsons.

van Gram Parsons verschenen 2 geweldige solo albums "GP΅ (1973) en postuum "Grievous Angels"(1974) met o.a. tijdloze duetten met Emmylou Harris. albums die ik net als "The Gilded Palace of Sin" met de FBB kwalitatief hoger inschat dan deze "Safe at Home".

overigens verschenen er in die periode ook albums als "The Fantastic Expedition of Dillard & Clark" (1968) en het debuutalbum van Poco "Pickin' Up the Pieces" (1969) van Poco. eveneens klassiekers in dit genre.

blijft de vraag of Gram Parsons daadwerkelijk de grondlegger van de country rock was, waar velen hem voor aanzien. wellicht dat iemand als spinout of anderen hier iets over te melden hebben.

Album werd geproduceerd door Suzi Jane Hokum
Recorded December 1967 at United Recording, Hollywood, California

Gram Parsons: vocals, rhythm guitar
Bob Buchanan: rhythm guitar, vocals
John Nuese: lead guitar
Jon Corneal: drums, vocals
Earl "Les" Ball: piano
Jay Dee Maness: steel guitar
Chris Ethridge: bass