Vampire Rodents - Lullaby Land (1993)

Lullaby Land is een lastig te omschrijven album. Het bevat te veel onderdelen om volledig te kunnen uitleggen of te beschrijven. In principe kun je het zien als een collage-album. Er word veel gesampled, elk nummer is weer verschillend van het andere en er word een arsenaal aan muziekstijlen gebruikt op dit album.

Ten eerste de meest aanwezige muzikanten van deze plaat:
- Andrea Akastia – cello, violin
- Daniel Vahnke (Anton Rathausen) – vocals, sampler, guitar
- Victor Wulf – piano

Daniel Vahnke speelt de grootste rol op dit album. Zijn samples zijn gedurende de hele plaat en op elk nummer duidelijk hoorbaar. Hij haalt zijn inspiratie uit veel oude avant-garde muzikanten als Frank Zappa uit zijn Mothers of Invention tijd en The Residents. (Een zeer invloedrijke band die opvielen met hun schurende gitaren en experimenten) Ook de teksten van Daniel zijn niet heel vredig en geven de plaat een duistere tint mee. Teksten over de VN als genocide bekijkers, nazi's die alleen goed zijn als ze dood zijn, drive-by shootings en nog meer spraakmakende teksten over onderwerpen uit die tijd. Deze ernstige teksten worden ook op elk nummer weer op een andere manier gezongen en begeleid.

Het album kan zich het beste omschrijven als een industrialcollage-album met invloeden uit de klassieke muziek, (vooral componisten als Stravinsky) jazz en avant-garde. Ook komen er geregeld samples uit films, series en musicals voorbij - althans - zo lijkt het. De drumcomputer heeft telkens een typische uptempo industrialbeat en de gitaar van Daniel laat vooral indrukwekkende en scheurende heavymetalriffs te voorschijn komen. Andrea Akastia speelt ook een mooie rol. Zijn cello en vioolspel zijn telkens op een prachtige manier te horen. Vaak werkt dat onheilspellend en het voegt altijd wat toe. Vooral door het samplegebruik van Daniel kan Akastia zichzelf vaak laten horen door niet alleen zijn spel toe te voegen, maar ook om de sfeer te zetten. Hij drukt duidelijk zijn stempel op deze plaat. Ook pianist Victor Wulf speelt een significante rol op dit album. Zijn pianospel is donker, spannend en duidelijk te herkennen.

Dit album bewijst wat voor een schizofrene, maar briljante band Vampire Rodents wel niet is. Er lijkt totaal geen samenhang op deze plaat te zitten, maar toch is er een soort van chaotische continuïteit waardoor het album toch een soort van geheel word op zijn geheel eigen manier. Kakafonische wanorde, duistere en kwaadaardige experimenten en een angstaanjagende collage zijn het resultaat van de verontrustende breinen die zich hebben vermengd op Lullaby Land. 4,5*

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Ataloona:

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: dit album is geweldig. En niet ‘dit is verschrikkelijk goed’-geweldig, nee, dit is ‘dit zou ooit best wel eens in mijn top 10 terecht kunnen komen’-geweldig! Maar waarom is het zo geweldig, dat is natuurlijk wat ik hier uit moet gaan leggen… En verdomme, Dave, je hebt wel een album uitgekozen dat lastig te beschrijven is! Eigenlijk zou ik dus gewoon willen zeggen: ga het album zelf maar beluisteren en kom er zelf achter (dat kan ik je sowieso van harte aanraden). Dat zou echter een beetje flauw zijn en dus ga ik toch maar een poging wagen:

Op dit album zijn twee type stukken muziek te vinden: nummers en geluidscollages (al zijn de ‘nummers’ ook behoorlijk ‘collagerig’, om het zo maar even te noemen). Toen ik dit album een aantal keer beluisterd had en het er met Ataloona over had op Soulseek, wees hij me terecht toen ik het over ‘nummers’ had. Volgens hem staan er geen echte ‘nummers’ op dit album (hij gaf meteen toe dat hij aan het mierenneuken was ). Desondanks begrijp ik wel wat hij bedoelt, al ben ik het dus gedeeltelijk met hem eens. Er zijn wel degelijk echte ‘nummers’ op dit album te vinden, neem Tribolite bijvoorbeeld. Als je dan Bosch Erotique ernaast legt, begrijp ik dat je niet van een ‘nummer’ zou willen spreken, maar meer van een geluidscollage. Ik moet we wel bijzeggen dat veel van de, ehh… ‘composities’ onder de geluidscollages zou scharen. Dus wat dat betreft heeft hij voor het grootste deel volkomen gelijk. Daarnaast is het punt duidelijk. Het album voelt zo aan doordat er zoveel gesampled wordt uit allerlei genres, van industrial tot jazz en van rock tot klassiek, en zelfs uit films. Je hoort dan ook allerlei instrumenten en geluiden voorbij komen.

Samplen is dan ook het belangrijkste ingrediënt van deze bizarre plaat. Het zorgt voor enorm veel details en is een belangrijke oorzaak voor de gestoordheid die dit album uitstraalt. Daarnaast zijn er echter nog wel andere instrumenten, waarvan de cello en viool denk ik de belangrijkste zijn. Vaak weten zij met enkele simpele maar doeltreffende melodieën een duistere toon neer te zetten die op deze plaat vaak aanwezig is, ook dankzij de samples. Verder is er de gitaar die dan weer een groovend riffje neerzet en dan weer flink wat herrie maakt. Dan zijn er nog de vocalen, die een zeer belangrijk onderdeel vormen van hoe dit album klinkt. Deze vocalen zijn erg afwisselend, van geschreeuw, tot gefluister, tot enigszins normale zang en alles ertussenin. De zanger is echt geweldig, hij draagt perfect bij aan de sfeer. Hij klinkt alsof hij de woorden in een giftige waterval over je uit wil spuwen. Want wat het met de zanger op dit album altijd is: hij klinkt altijd gemeen, nooit aardig.

En dat is eigenlijk hoe je de eigenlijk ongrijpbare sfeer van dit album het beste kunt beschrijven: gemeen. En dan niet ‘ik ben een grote zwarte draak, ik maak je bang en spuug vuur’-gemeen, maar ‘wij zijn twintig gniffelende kobolden die uit gaten springen, je vastbinden en je met een kaars doodmartelen’-gemeen. Als je begrijpt wat ik bedoel. Lullaby Land is een heel vervelende plek, zo klinkt het tenminste wel.

Het is een album waarop echt verschrikkelijk veel gebeurd. Zo veel dat je het nooit in één review kunt vatten. Om die reden is het ook een plaat waar je volgens mij na honderd luisterbeurten nóg nieuwe dingen in ontdekt. Dit is ook de reden dat het een album is waar je heel bewust naar moet luisteren. Als achtergrondmuziek werkt dit album totaal niet. Je zou teveel missen en de hele essentie van de plaat zou aan je voorbij gaan. Hoe dan ook, ik ben nog lang niet klaar met dit bizarre album. Ik kan iedereen die eens iets aparts wil horen hem van harte aanraden. Hartelijk dank voor de tip, Ataloona, we trappen af met een heel hoog cijfer!

Wie weet waar het schip strandt met dit album, ik vind het nu al één van de beste albums die ik ooit gehoord heb. Daar hoort een hoog cijfer bij: 4,5*