Isis - Celestial (2000)

Eerste full cd van Isis na 2 sterke EP's (The Red Sea & Moquitto Control)

De soundscapes die hierop geproduceerd zijn doen overweldigend aan en geven zich maar beetje bij beetje bloot maar eenmaal je dit album doorhebt....

Klassieker

Best een goed album. Hierin wordt in geschreeuwt.. of gegrunt.. geen idee wat het verschil is.
Maar door dat geschreeuw is de emotie zo voelbaar. Ik snap eigenlijk niet hoe ik dit mooi kan vinden, maar de emotie raakt me tot in mijn tenen. Toch vind ik de instrumentele passages zoals Cft en het slotstuk van het nummer Celestial het beste. Doordat er ook hele slechte nummers tussen zitten
(Bijv. Deconstructing Towers) 3,5*

En wat mag er dan wel verkeerd zijn met Deconstructing Towers?

Mijns inziens een beresterk nummer, net als de meeste dingen hier op deze schijf. Een beetje vergelijkbaar met wat 'Swamp Song" voor Tool 's Undertow betekent...


Erg blij dat ik terug in mijn Isis-periode zit 'k Was even vergeten hoe mooi hun 'donkere slepende drek' wel niet kan zijn...

Ik zou Deconstructing Towers zelfs het beste nummer op deze schijf willen noemen. Goeie plaat verder dit, met Isis duidelijk nog in de vroege fase, wat veel rauwer materiaal oplevert dan de laatste 3 releases.

Ik vind deze eerste full release van ISIS eigenlijk minder goed.Ik was natuurlijk verwend met AoT , Panop en Ocenanic welke ik eerder had gekocht..maar toch zou je eigenlijk deze cd mee in het geheel mee moeten opnemen en merk je de evolutie welks ISIS in de loop der jaren heeft ondergaan.

De overgang van ep naar cd via de SGNL soundscapes is zeer nice

Ik beleef momenteel een nieuwe Isis(-en-allerlei-bands-in-dezelfde-hoek-)fase. Deze plaat kwam weer eens langs en mijn oordeel blijkt te laag. Er zit toch wel erg veel power in dit album. Een kracht die ik de laatste tijd eigenlijk alleen bij The Galilean States van Rosetta heb gehoord. Ik verhoog naar 4*.
Vooral Swarm Reigns en Collapse and Crush gaan erin als koek.

Celestial is een fijne "klassieke" postmetalplaat. Ik zeg klassiek, want Isis was toch één van de bands die als eerste de experimenten van Neurosis oppikten en er hun eigen geluid mee maakten. Ik leer dit album nu pas kennen, maar het ligt heel dicht aan tegen de albums waar ik dit genre mee leerde kennen: de eerste twee Cult of Luna-albums, Rosetta, Mouth of the Architect, enz. De kwaliteiten die Isis echt uniek maakten kwamen pas op latere albums bovendrijven, maar deze minder originele, maar al te meer slopende riffvariant beheerste men eigenlijk ook heel goed! Ook de productie is erg goed voor het jaar 2000, sommige bands in dit genre hebben daar tegenwoordig nog steeds moeite mee. Zal hem niet zo snel opzetten, want dit genre is behoorlijk zwaar en de eerste twee Cult of Luna's doen dit kunstje toch net iets beter, maar Isis haalt hier met gemak een ruime voldoende.