Carpenters - A Song for You (1972)

Op dit album kan een van de mooiste gitaarsolo's ooit gevonden worden. Want wat er ook over The Carpenters gezegd mag worden, "Goodbye To Love" is mede vanwege die solo een dijk van een song, die eigenlijk de basis heeft gelegd voor de latere powerballads. De gitaarsolo werd overigens uitgevoerd door de vorig jaar overleden Tony Peluso. Alleen al voor dit nummer is dit album het aanschaffen meer dan waard!!

Dit beste Carpenters-album verdient het volle aantal sterren en een nummer-1 notering in m’n Top 10, voor het moment en misschien nog wat langer. Zit er een steekje bij me los? We zullen het zien.

Na het onder tijdsdruk tot stand gekomen naamloze album Carpenters uit 1971 vonden Richard en Karen de tijd om het nu nog wat grondiger aan te pakken en zo verscheen op 22 juni 1972 A Song For You. Het heeft iets van een conceptalbum. Behalve kop en staart, gevormd door de fraaie titeltrack van Leon Russell, vinden we op de oorspronkelijke kant 1 een ‘lovestory’ in vijf fasen: kennismaking, verliefdheid, pijn, reflectie en afscheid. Tony Peluso’s gitaarsolo in Goodbye To Love mag zeker niet onvermeld blijven, al blijft het ook hier nog softpop en kan ik er geen powerrock van maken.

Kant 2 bevat meer losstaande nummers en grappigheden zoals Piano Picker- jawel, Richard kon ook heel humoristisch zijn (!) - maar ook het prachtig gevoelige I Won't Last a Day Without You.
Crystal Lullaby is wonderschoon en brengt je zonder omwegen in dromenland. Het zijn niet altijd de nummers met de hoogste hitkansen die bij mij scoren. De Carpenters moesten het natuurlijk wel hebben van de hits maar dit album bewijst des te meer dat ze ook als albumartiesten iets te vertellen hadden.
Road Ode verslaat alles qua melancholie. Het zoete en zware gevoel van heimwee doortrekt dit lied, dat zo heel goed past bij de stem van Karen. Niemand kon dat gevoel zo goed doorleefd zingen als zij. Het refrein is prachtig vocaal gedubbeld in Ray Conniff-stijl en de fraaie orkestarrangementen doen de rest.

Carpenters – hartstikke commerciële muziek. Dat vonden we toen, maar we luisterden er toch wel graag naar. Het zoete imago hielp ze wel naar succes maar nauwelijks naar artistieke waardering. Natuurlijk stonden ze ook wel voor conservatief Amerika, traden op voor Richard Nixon, en toch … ik kan me nauwelijks pacifistischer muziek voorstellen dan die van broer en zus Carpenter.

Tijd om me te bevrijden van de stoffige hokjesgeest en onbevooroordeeld te luisteren. Karen is gewoonweg de beste zangeres ooit in de popgeschiedenis. Richard een niet minder begaafd vakman. En met ongelooflijk veel liefde en vakmanschap kozen ze een repertoire dat de voorbije en komende decennia kan trotseren. A Song For You mag beslist een hoogtepunt heten. De remaster van 2010 klinkt ook nog eens voortreffelijk.

De ronkende recensie hierboven verraadt dat er liefde in het spel is. En dat mag best, want het is van begin tot eind een doordacht en perfect opgenomen album. Daar móet je van houden. Met instrumentale stukken aaneen geweven tot een totaalbeleving, een conceptplaat die niet stuk kan. Broer en zus Carpenter kon je best om zo'n boodschap sturen, destijds.

Welluidend, gevoelig, maar net niet te plat sentimenteel. Zo was hun imago. Altijd lief, geen wanklank of nukkige fratsen, zoals gewoon in de artiestenwereld. Met de achteraf-kennis-van-nu dubbel droevig stemmend. Hadden ze er maar wat vaker met de pet naar gegooid, de handdoek in de ring, een scheve schaats, een beetje recalcitranter wellicht. Was beter geweest voor Karen, denk ik.
Ach, dat konden ze toen nog niet weten.

Prachtig album nog steeds.