Cameo - Ugly Ego (1978)

Er hangt een fijne sfeer rond Ugly Ego. Een combinatie tussen pré-80s funk en boogie dat tegelijkertijd veel te horen zou zijn bij acts van het Sugarhill label, maar ook bij die van onder meer Motown. Cameo hun bijdrage doet niet onder voor de releases van die labels, want Ugly Ego steekt prima in elkaar en was misschien zelfs voor een jaar als 1978 modern en een jaartje (of twee misschien) vooruit met zijn stijl. Dit album, hun tweede, kenmerkt zich vooral vanwege de balans die de heren hebben gecreëerd met het repertoire. En het mag gezegd worden: 't maakt niet uit of ze van die feestelijke nummers voor op de dansvloer brengen, of juist die van het zwijmelende soort voor thuis op de bank... ieder nummer is raak! Het meest leuke is stiekem I Want You. Eigenlijk klinkt het meer als zo een fout rock-gedreven nummer uit de late jaren ’80, afgezien van de funk die ze erin verwerkt hebben. Friend to Me is van de ballads het mooist. Wellicht is ‘ie aan de gladde kant, maar dat zorgt er ironisch genoeg wel voor dat hij het minst gedateerd klinkt van allemaal. De mooie dromerige sfeer met de jazzy-vibe die zo nu en dan opduikt maakt dit één van de meest fijne momenten van dit album. Minder origineel maar daarom niet minder de moeite waard zijn I’ll Be With You, Anything You Wanna Do en tot slot ook Insane. Drie frisse en groovende uptempo’s met blazers, scheurende gitaren en zo. Gewoon hartstikke leuk, toch?

Mooi stukje (wederom), Angelo. De combi van dansnummers en ballades werkt voor mij heel goed als Cameo de uitvoerende act is. Toch wordt deze band vaak over het hoofd gezien of slecht gewaardeerd. Jammer, want de albums zijn redelijk consistent en bevatten in ieder geval altijd een mooie mix van up- en downtempo. De score zweeft bij mij tussen een dikke 3,5* en een krappe 4*.

Er valt niet echt een specifiek nummer op. De ballads spreken me wat minder maar zijn zeker nog aanhoorbaar (op funkalbums uit 1978 al eerder uitzondering dan regel denk ik). Dit album moet het toch vooral hebben van zijn lekkere funkgroove, met een strakke instrumentatie en een aantal leuke muzikale vondsten. Een klassieker genre Word Up had de plaat misschien naar een hoger niveau kunnen tillen, nu houden we gewoon een amusant en onderhoudend album over.

Funky boogie die af en toe doet denken aan Kool & The Gang. Persoonlijk vind ik hun album Cardiac Arrest uit 1977 beter. Dat neemt niet weg dat er aanstekelijke nummers terug te vinden zijn op Ugly Ego.