Cameo - Single Life (1985)

Ook weer typische Cameo sound. Erg eighties maar toch lekker!

I've Got Your Image is een heerlijk liedje! Past lekker op een zwoele zomeravond

Lekker Cameo album.

Tijd voor iets meer commentaar bij dit album dan de voorgaande keer.
We zitten letterlijk en figuurlijk midden in de eighties en een ieder die allergisch is voor synthesizers, moet zich twee keer bedenken voordat ze dit album beluisteren. Maar weet wel dat je een heerlijk album met de typische jaren '80 sound EN een duidelijk Cameo stempel mist.
Single Life opent erg sterk met Attack Me With Your Love. Dit is een aanstekelijk, licht uptempo nummer met de voor Cameo kenmerkende meerdere zangers (met nadruk op Larry Blackmon). De zanglijnen lopen af en toe leuk door elkaar en het nummer leunt op de simpele doch effectieve baslijn en subtielere synthesizer. Maar ook het herhalen van de titel van dit nummer blijft snel en lekker hangen.
De titeltrack vind ik persoonlijk erg lekker. Hier is de baslijn nog eenvoudiger, maar wel funky zoals je mag verwachten van Cameo. Het refrein wordt telkens met een soort yell aangekondigt en dan volgt een keyboard-deuntje (met een lekker slapbass erdoorheen). Het telkens opkomen en wegvallen van het aanhoudend synth-akkoord geeft dit nummer net iets extra's.
I've Got Your Image is een aanstekelijk, vrolijk nummer. De blazers zijn essentieel en de zang is prima. Er wordt veel ruimte gelaten voor solo's.
En natuurlijk zitten de Cameo liefhebbers te wachten op een sterk downtempo nummer. Met A Good-Bye worden deze op hun wenken bediend. Ik vind dit een uitermate geslaagd nummer ondanks het duidelijke jaren tachtig stempel (die guitaren en drums!). Er hadden wel 1 of 2 vergelijkbare nummers extra op dit album mogen staan.
I'll Never Look For Love is een duet zoals die in de jaren tachtig wel vaker gemaakt werden. Een lekkere saxofoon in de break en op het einde doet je helemaal weer terug in dit decennium wanen. Cameo weet altijd wel raad met dergelijke ballades. Wellicht voor sommigen te zoet en veilig, maar kwalitatief is er weinig mis met dit nummer.
Misschien als tegenwicht voor de zoetsappigheid slaat Cameo aan het rappen op Urban Warrior. Ik vind dit als (voormalig) hip-hop liefhebber vooral grappig. Maar aan de andere kant ook gewaagd, want deze muziekstroming was bij de gemiddelde (witte) muziekliefhebber nog verre van geaccepteerd. Het nummer zelf is in mijn ogen helaas niet echt memorabel.
Met Little Boys - Little Toys laat Cameo wederom flinke reggae invloeden horen na hun tribute aan Bob Marley op het voorgaande album. Het klinkt wel lekker zoals bij reggae vaker het geval is. Geen hoogvlieger, maar een eenvoudig en aardige afsluiter.

Met Single Life vind ik Cameo wederom een sterk album afleveren, maar met een veel te korte speelduur. De laatste 2 nummers komen vergeleken met de rest tekort. Je houdt dan nog enkel een heel sterk album van niet eens een half uur over en dat vind ik zuinigjes. Toch is de kwaliteit van de eerste 5 nummers wel de moeite waard om dit album voor enkele euros aan te schaffen. Het funk-gehalte is wel een stuk lager dan in de beginperiode van de band, maar toch nog wel aanwezig.

Tja dat zie ik niet helemaal zo. Single Life, het nummer, steekt er met kop en schouders boven uit, gevolgd door A Goodbye. De rest is echt een klasse minder.
Attack en I've Got komen door de keuring, De ballad is mij (veel) te zoetsappig, is ook niet mijn favoriete verschijnsel
En de rest komt tekort.