Death Angel - The Art of Dying (2004)

Het nieuwste album van Death Angel, nadat ze weer bij elkaar zijn gekomen. En de kwaliteit is er weer na! Voor de mensen die afgeknapt zijn op St Anger van Metallica en toe zijn aan een flinke dosis intelligente speedmetal is dit het album.

The Art of Dying is een plaat die de liefhebbers van Act III (als men de 2 naast elkaar legt is het moeilijk te geloven dat er 14 jaar tussen ligt) zeker zal weten te boeien, maar ik weet niet of het gros van de moderne Metal-liefhebbers of degenen die de band niet kennen van vroeger dit ook zo zullen kunnen smaken.
Het is nameliijk zo dat niet enkel de nummers redelijk "old school" klinken (klinkt beter dan "ouderwets"), ook de productie klinkt zoals begin jaren '90.
Melodieuze en gedreven Thrash/Speed Metal (deze is iets thrashier dan het toegankelijkere maar voor mij superieure Act III) die ideaal is om op te zetten als de niet-Metal minnende vrienden op bezoek zijn en men toch iets metaals door de boxen wil jagen.

ik ben trouwens bezig met het uittabben van thrown to the wolves, moet alleen nog een stuk solo

Ik ken death angel alleen van deze plaat. En het wist mij meteen te raken. Ik vind het echt heerlijke thrash metal. En er staan ook nog veel afwisselende nummers op. Als je dit vergelijkt met st. anger dan is metallica er niks bij.

Sterke plaat en inderdaad erg afwisselend. Alleen ben ik niet zo weg van die vocalen.

Ik ben hem nu voor de 2e keer aan het luisteren het klinkt niet slecht. Trouwens dat stukje bij het nummer Thrown to the Wolves tussen 1:29-1:42 lijkt onwijs veel op Jump in the Fire van Metallica.
Waarom gezegd wordt dat het lijkt op Exodus haal ik nergens vandaan eerlijk gezegd, misschien een enkel solo'tje maar verder niet.

3,5*

Ik vind vooral het oude werk van ze wel wat weghebben van Exodus. Songs als Voracious Souls en Seemingly Endless Time. Deze plaat klinkt vrij modern, maar de oude thrash-invloeden zijn nog steeds erg aanwezig. Sterke plaat, maar Act III vind ik nog wat beter.

Dit is Death Angel's eerste plaat sinds 14 jaar... Ik heb al berichten gehoord dat de groep nu weer is opgeheven. Zou jammer zijn, want ik had graag nog meer gehoord van ze.

Act III ken ik niet maar dit album klinkt toch een stuk volwassener dan de eerste 2 platen.

Voor zover ik weet ik de groep gewoon nog bij elkaar.

Hele goeie come back van Death angel
dara kan Metallica nog wat van leren met hun laatste
blik cd !!

Een heel geslaagd reunie album na een afwezigheid van 14 jaar. Dit album behoort samen met Act III gewoon tot het topmateriaal van Death Angel. Er is veel variatie in tempo en sfeer, zodat een heel degelijk metal album ontstaat. De echt ruige thrash van de beginjaren is hier niet op terug te horen, maar het gaat soms nog wel stevig tekeer. De zang is zuiver en zonder grunt / gekrijs. De beste nummers vind ik Thicker Than Blood, The Evil Incarnate, Word To The Wise, Famine en Never Me.

Heel sterke comeback. Zeer groot respect voor deze Thrash legendes.

Deze krijgt gewoon een 5. Na zo'n lange tijd met zo'n plaat terugkomen; in één woord geweldig! Ik heb ze vlak na het uitkomen van deze plaat nog in Eindhoven gezien. Super!

Ze kunnen spelen! Nog steeds. Dat is op dit album ook weer overduidelijk! Een aantal sterke nummers ook op dit album. Maar het neigt meer naar gedreven gewone Metal zou ik haast willen zeggen. Ik hoor veel invloeden in zekere zin van Black Sabbath, Maiden en N.W.O.B.H.M spul. Op zich niks mis mee, maar ik persoonlijk zou meer willen Thrashen zoals Death Angel dat kon in de jaren 80. Daarom vind ik dit album aardig, maar niet meer dan dat. De goede nummers maken nog aardig wat goed in mijn ogen op dit album met overigens een hoes die wel bij het plaatje past.

Een knaller van een comeback album!! Van begin tot eind genieten geblazen van ijzersterke riffs, aggressieve vocalen en beukende drums. Thrown to the wolves en Thicker than blood zijn echte klassiekers!!

Heerlijk comeback album en tevens mijn kennismaking met Death Angel. De nummers zijn catchy, maar toch agressief, afwisselend en genietbaar. Death Angel laat met deze plaat horen dat ze terug zijn van weggeweest en nog steeds meedoen.

De act lll invloeden zijn hier nog goed op terug te horen in tegenstelling tot de laatste 2 worpen. En dat maakt dit album toch een stuk afwisselender en ook herkenbaar death angel. Dat wil niet zeggen dat we er een room with a view of andere dissonanten bij hebben zitten. Nee, het is allemaal een potje steviger dan de act van 14 jaar terug maar de afsluiter verraad weer wel waar de mosterd vandaan komt. Prima composities, prima instrument beheersing, de zang echter had wat consistenter gemogen maar voor mij mogen de heren bij de volgende plaat wel weer teruggrijpen naar deze Death Angel stijl.

Stilistisch gezien zijn er inderdaad gelijkenissen met Act III en ook wel Frolic Through The Park. Wel vind ik The Art Of Dying wat obstinater en agressiever klinken. Vooral No en Thrown To The Wolves hebben een lekkere, eigenwijze rouwdouwersdrive. Dat agressieve zit hem vooral in de niet manier van vastleggen. Het is niet platgeproduceerd.

Ook de zang van Mark Osgueda lijkt weinig te zijn gedubbeld en gladgestreken enzo. Daardoor klinkt het allemaal heerlijk ruig en live. Daarmee is The Art Of Dying minder bedachtzaam dan Act III zonder als een blind paard door de kop- en schotelafdeling te willen draven.

Opvolger Killing Season heeft dat nog meer, maar grijpt compositorisch gezien weer wat meer naar de conventionele thrash/speed/punkkaders terug. The Art Of Dying is één van de betere wederopstandingen uit metalland wat mij betreft.

Het lijkt inderdaad in 1 take ingezongen soms, zal wel haast gehad hebben want hij is drie nummers vergeten. De bassizt (8) en drummer (9) hebben het niet beter gedaan. Rob Cavestany (11) zingt wel erg goed. Bij "No" komt het energieke van de 80's metalband Raven in mijn gedachten. Behalve dan dat death angel een veel betere gitarist in dienst heeft. Zo ook nog een motorhead-like basloopje bij land of blood. Thrashsausje erover en zo is er voor elk wat wils.

Cavestany doet het erg goed op Word To The Wise. Mooi nummer. Heeft niet die bite van Osgueda (toch meer een echte zanger avant la lettre) maar zijn zang is gegroeid sinds Thrashers op The Ultra-Violence ghehe.

Word to the wise ligt meer in zijn stijl dan Thrashers inderdaad. Bij death angel minus osgueda ook wel The Organization genoemd zingt cavestany 2 albums vol. Daar is de thrash ver naar de achtergrond verdwenen en weet hij als zanger mij niet een heel album te boeien. Weinig succesvol ook. Vandaar deze comeback natuurlijk.

The Organization was een gaaf nummer, maar de band kon mij voor geen meter boeien. Typisch jaren 90 geneuzel.

Ja, tis niet heel bijzonder. Wel raar mede doordat die ook op dit album de credits heeft bij de meeste songs. Het zal ook wel met de zeitgeist te maken hebben.

Goed comeback album van Death Angel. De band klinkt harder dan op Act III. Waar men op dat album meer richting Anthrax klonk klinkt men hier eerder richting Testament. Thrown to the Wolves is een vaste waarde in hun setlist geworden met de heerlijke thrash riff die lang in het geheugen blijft plakken.
10 sterke metal nummers en de plaat sluit iets rustiger af met het nummer 'Word to the Wise'. Leuk om Death Angel te horen met een betere productie. 4 *

Oe ik vind dit wel goed hoor vooral in het begin..
Heeft deze band ook nog hardere albums?

In de 2010's is het alleen maar harder geworden, niet beter, wel harder. Vandaag is de nieuwste release uit. Hopelijk pikt die juist van deze wat mee.

Wat ook mooi is dat het begin nummer aardig op hardcore lijkt/is...
Even kijken of ik deze nog ergens kan kopen.

Na een busongeluk bij de Act lll tour kwam de drummer in het ziekenhuis terecht. De knullen waren er destijds kapot van en na nog een paar shows in Japan was de zanger er klaar mee. Aangezien het allemaal familie van elkaar is leek het hun beter om Death Angel ten grave te brengen. In 2001 echter werden de leden persoonlijk benaderd door Chuck Billy om deel te nemen aan Thrash of the Titans ter benefiet va de behandeling van de kanker van de Testament brulboei. Alle bay area thrashers kwamen, het was nu of nooit. Eentje was al verhuisd naar de Filipijnen en kwam niet terug. Met een nieuw zenuwachtige bandlid eenmaal op het podium begon het natuurlijk weer te kriebelen en het eenmalige optreden kreeg een vervolg en nog één en weer eentje. Afijn, Nuclear Blast nam de band onder contract en zo geschiede. Een nieuw album van Death Angel dat er eigenlijk nooit zou zijn geweest zonder dat benefietconcert.