Skip&Die - Riots in the Jungle (2012)

Ooit eens live gezien in het Paradiso, als voorprogramma van Goldfrapp (?). Toen de - met felle kleuren beschilderde - kartonnen borden als podiumaankleding werden neergezet, had ik niet bepaald hoge verwachtingen. Echter slaagde dit onbekende bandje erin om een groot deel van Paradiso te laten dansen op vreemde beats, trommels en slagwerk en een excentrieke zangeres.
Sindsdien de band gaan volgen, en eindelijk, meer dan een jaar later, komt de band met een album. Zangeres Cata Pirata zingt in vele talen, ondersteund door verschillende muzikanten en zangers. Opnieuw zijn de trommels gecombineerd met behoorlijke beats nadrukkelijk aanwezig, waardoor de vergelijking met bijvoorbeeld M.I.A. voor de hand ligt. Echter worden er ook vele andere exotische instrumenten, zoals blazers geïntroduceerd, wat het geheel toch wel een nieuwe sound geeft. Om die reden is Skip&Die volstrekt onvergelijkbaar met andere bands.
Het fantastische Kliing Aid en Love Jihad zorgen beslist voor ritmische bewegingen van de beluisteraar en bij Anti-Capitalista waan je je op de fiets in het zonneige Zuid-Afrika.

Erg fijn album, deels van Nederlandse bodem, welke het vooral op festivals zeer goed zal doen.

4*

Vanavond was de eerste Deezer Live in Nederland evenement met Skip&Die en dat heeft mijn aandacht getrokken. In eerste instantie was ik niet erg gemotiveerd om het album te beluisteren omdat ik de meeste foto's van de band niet echt mooi vond. Last.fm dan maar even geraadpleegd en daar wordt een interessante combinatie van stylen genoemd. Klinkt ongewoon om Zuid-Afrika en Nederland te horen genoemd te worden samen met Zuid-Amerika.

Terug naar Deezer om het album te beluisteren, het evenement helaas gemist dus weet niet hoe dit live klinkt of uitziet. Als ik het zo aanhoor dan is het allemaal minder vreemd Zuid-Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse invloeden liggen duidelijk dichter bij elkaar dan ik veronderstelde. De Nederlandse invloed zullen we dan maar de productie veronderstellen. Bij het begin van het album moet ook ik inderdaad denken aan M.I.A. verderop slaat dat dan over naar David Byrne en Manu Chao. Het ene na de andere schuift voorbij en ik kan hier gemakkelijk nog een paar keer na luisteren. Ik vind het nu erg jammer de live uitzending gemist te hebben. Wie weet spelen ze nog op een festival of twee. Ik neig naar 4 sterren maar wacht nog even tot ik het 3 of 4 of 5 keer beluisterd heb.

Deze band was op Afro C in Bredene, en voordien kende ik ze niet, maar wat ben ik blij deze te gaan zien. Zeer unieke sound, en een ongelofelijke energie op het podium. Kreeg gemakkelijk de tent aan het dansen, en heeft mijn nieuwsgierigheid zeker gewekt. Nu eens de album beluisteren, maar ben er vrij zeker van niet teleurgesteld te worden.