James Taylor - Walking Man (1974)

Hele lekkere LP van James Taylor uit 74. Mijn favorieten zijn Ain't No Song, Let It All Fall Down en Walking Man. Waarom dit album zo goed is? De combinatie van jazz en folk en dan nog eens de stem van James Taylor, wow!

3,5*

De plaat is net zo sfeerloos als z'n hoes. Vier goede songs (Walking Man, Let it Fall Down, Daddy's Baby en Fading Away) en een hoop vullertjes. In tegenstelling tot voorganger One Man Dog klinkt alles hier erg steriel en niet verrassend. Met uitzondering van de titelsong speelt JT nooit meer iets van deze cd, en ik vind dat niet zo erg.

Walking man heeft inderdaad een heel andere sfeer als zijn voorgangers, maar sfeerloos zou ik het toch niet willen noemen.

een flinke tegenvaller dit vijfde solo album van de aimabele, sympathieke "positivo" James Taylor met 8 JT originals plus het zwakke "Ain't No Song" (David Spinozza/Joey Levine) en "The Promised Land" een matige Chuck Berry cover dat net als "Rock 'n Roll is Music Now" en Me and My Guitar" tot de 3 rockende nummers behoort. nummers die dat met de beetje misplaatste strijkers overigens niet echt doen.

de opener "Walking Man" belooft veel goeds en staat op eenzame hoogte. veruit het beste nummer, dat ik graag in een andere versie zonder strijkers had willen horen. "Let It All Fall Down" en "Fading Away" zijn goede tweeden en ook het ingetogen wel erg zoete "Daddy's Baby" wil enigszins beklijven.

mis op dit album ook de warme, intieme sfeer van zijn voorgaande albums. glad, steriel geproduceerd en wat ook niet helpt is de matige kwaliteit van de liedjes. het gepolijste en overdadig georkestreerde "Ain't No Song" is wat dat betreft een dieptepunt. ondanks de waslijst van vele topmuzikanten o.a. de Brecker Brohers, Hugh McCracken, Don Grolnick, Rick Marotta, etc. beland dit teleurstellende album zelden in de speler.

Album werd geproduceerd door David Spinozza
Recorded at The Hit Factory, New York City, New York