James Taylor - In the Pocket (1976)
mijn stem
26 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Warner Bros.
-
Shower the People (4:34)
-
A Junkie's Lament (3:31)
-
Money Machine (4:37)
-
Slow Burning Love (3:44)
-
Everybody Has the Blues (2:04)
-
Daddy's All Gone (3:38)
-
Woman's Gotta Have It (4:21)
-
Captain Jim's Drunken Dream (4:04)
-
Don't Be Sad 'Cause Your Sun Is Down (3:30)
-
Nothing Like a Hundred Miles (3:45)
-
Family Man (3:40)
-
Golden Moments (3:34)
Links
Last.fm
2
Fedde
geplaatst: 30 december 2014, 19:15 uur
In the Pocket is een album dat weinig lof oogstte of op z'n best wat in de anonimiteit bleef. Ook hier op MuMe kan er maar het maar net boven de 3 sterren komen. De altijd scherp-kritische Wilson & Alroy's Record Review komt niet verder dan een magere 2 sterren. Recensent Kit Rachlis van het blad Rolling Stone schreef in 1976 een vernietigende review over de plaat met zinnen als:
Zo kan 'ie dan wel weer, want het was duidelijk dat de singer/songwriter in dat jaar geen goed meer kon doen. Werd er op de redactie nog wel echt geluisterd of meenden ze, op basis van vooringenomenheid zelf de trend te kunnen zetten? Zo werd het makkelijk scoren voor de opkomende nieuwe muziekgeneratie. De oude had immers afgedaan. Al met al werd het Taylor's minst succesvolle album in verkoopcijfers sinds zijn debuut.
Dat was niet verdiend. Want In the Pocket behoort tot het beste wat Taylor heeft te bieden. Hij schreef bijna alle nummers zelf, Don't Be Sad 'Cause Your Sun Is Down samen met Stevie Wonder en er is slechts één cover: Woman's Gotta Have It van Bobby Womack. Verder zijn er nogal wat andere grootheden die meewerkten aan de plaat. Ik denk aan Art Garfunkel in duet op A Junkie's Lament, David Crosby en Graham Nash, Bonny Raitt, Linda Ronstadt, Michael Brecker op sax en de onvermijdelijke gitarist Danny Kortchmar en drummer Russ Kunkel. Niet te vergeten de vocale bijdrage van echtgenote Carly Simon.
Poeh, dat klinkt indrukwekkend, maar daarmee hoeft het toch nog geen goed album te zijn? Helemaal waar. Alleen, in dit geval, is het wél goed. Bijzonder relaxt, dat is zijn handelsmerk. Nog nooit een kwaaie schreeuw van de man gehoord. Melodieus niet vernieuwend, maar verfijnd, uitgekristalliseerd. Tekstueel wat minder diep, wat vlakker in de emoties, maar beter in kwaliteit dan op eerdere platen van de man. Voor wie dat allemaal te saai vindt: geen probleem, laat dit album liggen. Het is natuurlijk wel een tijdsdocument. 1976. Beetje leefkuil, gesetteld hippiedom, lekkere Westcoast-niks-aan-de-hand muziek is het ook wel. Beetje spelen met funk hier en daar, maar dat was de tijd. En dan die productie: boterzacht maar wel erg smakelijk. En over welke budgetten konden producers nog beschikken om zo'n setlist in te zetten. Een gouden tijd.
Zoals gezegd, goud werd het niet en het zou het laatste album zijn voor Warner Bros. Het contract verliep en Taylor zou hierna met wat meer succes verder gaan bij Columbia.
Nu zou ik een lijstje nummers willen noemen die er bovenuit steken en een paar andere die minder zijn, maar daar kom ik echt niet uit. Iedere song heeft voldoende kwaliteit om in de repeat te zetten. Maar van m'n stoel vallen doe ik ook niet. Nou vooruit: opener Shower the People is toch wel erg fraai.
Boredom? No way!
Nog maar weer eens opzetten.
... he has failed to write a single memorable melody, and on a record that is more that 40 minutes long, the result is inevitable — boredom.
To say that a performer hasn't taken any risks has become the prime cliché of rock & roll criticism, but there is no other way to describe James Taylor's current failure.
If In the Pocket were his first rather than his seventh album, it would hardly cause a ripple or receive a review of this length.
To say that a performer hasn't taken any risks has become the prime cliché of rock & roll criticism, but there is no other way to describe James Taylor's current failure.
If In the Pocket were his first rather than his seventh album, it would hardly cause a ripple or receive a review of this length.
Zo kan 'ie dan wel weer, want het was duidelijk dat de singer/songwriter in dat jaar geen goed meer kon doen. Werd er op de redactie nog wel echt geluisterd of meenden ze, op basis van vooringenomenheid zelf de trend te kunnen zetten? Zo werd het makkelijk scoren voor de opkomende nieuwe muziekgeneratie. De oude had immers afgedaan. Al met al werd het Taylor's minst succesvolle album in verkoopcijfers sinds zijn debuut.
Dat was niet verdiend. Want In the Pocket behoort tot het beste wat Taylor heeft te bieden. Hij schreef bijna alle nummers zelf, Don't Be Sad 'Cause Your Sun Is Down samen met Stevie Wonder en er is slechts één cover: Woman's Gotta Have It van Bobby Womack. Verder zijn er nogal wat andere grootheden die meewerkten aan de plaat. Ik denk aan Art Garfunkel in duet op A Junkie's Lament, David Crosby en Graham Nash, Bonny Raitt, Linda Ronstadt, Michael Brecker op sax en de onvermijdelijke gitarist Danny Kortchmar en drummer Russ Kunkel. Niet te vergeten de vocale bijdrage van echtgenote Carly Simon.
Poeh, dat klinkt indrukwekkend, maar daarmee hoeft het toch nog geen goed album te zijn? Helemaal waar. Alleen, in dit geval, is het wél goed. Bijzonder relaxt, dat is zijn handelsmerk. Nog nooit een kwaaie schreeuw van de man gehoord. Melodieus niet vernieuwend, maar verfijnd, uitgekristalliseerd. Tekstueel wat minder diep, wat vlakker in de emoties, maar beter in kwaliteit dan op eerdere platen van de man. Voor wie dat allemaal te saai vindt: geen probleem, laat dit album liggen. Het is natuurlijk wel een tijdsdocument. 1976. Beetje leefkuil, gesetteld hippiedom, lekkere Westcoast-niks-aan-de-hand muziek is het ook wel. Beetje spelen met funk hier en daar, maar dat was de tijd. En dan die productie: boterzacht maar wel erg smakelijk. En over welke budgetten konden producers nog beschikken om zo'n setlist in te zetten. Een gouden tijd.
Zoals gezegd, goud werd het niet en het zou het laatste album zijn voor Warner Bros. Het contract verliep en Taylor zou hierna met wat meer succes verder gaan bij Columbia.
Nu zou ik een lijstje nummers willen noemen die er bovenuit steken en een paar andere die minder zijn, maar daar kom ik echt niet uit. Iedere song heeft voldoende kwaliteit om in de repeat te zetten. Maar van m'n stoel vallen doe ik ook niet. Nou vooruit: opener Shower the People is toch wel erg fraai.
Boredom? No way!
Nog maar weer eens opzetten.
1
geplaatst: 1 januari 2015, 11:58 uur
Dit is mijn meest gedraaide James Taylor cd. Hij heeft al menig zaterdag- en zondagochtendontbijt begeleid. Met uitzondering van Woman's gotta have it zijn het ook allemaal heerlijke nummers, prachtige melodieën, uitgekiende arrangementen en natuurlijk fabelachtige zangpartijen. De cd is vrijwel net zo goed als zijn voorganger Gorilla, ook al zo'n pareltje.
Maar ja, muziekbladen zoals RS leven van het opbouwen en daarna weer afbreken van mythes, en toen de punk en New Wave zich aankondigden, was James persona non grata geworden. Gelukkig heeft hij zich daar niet door laten ontmoedigen: hij ging gewoon door met mooie, ingetogen platen maken.
Maar ja, muziekbladen zoals RS leven van het opbouwen en daarna weer afbreken van mythes, en toen de punk en New Wave zich aankondigden, was James persona non grata geworden. Gelukkig heeft hij zich daar niet door laten ontmoedigen: hij ging gewoon door met mooie, ingetogen platen maken.
4
geplaatst: 4 oktober 2025, 15:19 uur
"In the Pocket" werd het zesde en laatste album dat James Taylor voor het label Warner Bros maakte.
heb deze lange tijd als een minder album beschouwd en dat is niet terecht, want er staan grotendeels memorabele liedjes op met sterke melodieën, prachtig gearrangeerd in een productie die qua gladheid aan de goede kant van de streep blijft, waar de productie op een album als "Walking Man" ietwat "over the top" was. als vanouds weet JT zich op dit album omringd met een keur aan top sessiemuzikanten.
het catchy mid-tempo "Shower the People" is een sterke opener. verder veel schitterend door JT gezongen ballads als "A Junkie's Lament" met een lead vocal van Art Garfunkel, "Slow Burning Love", "Daddy's All Gone", "Don't Be Sad" co-written met Stevie Wonder dat wordt ingekleurd met zijn harmonicaspel en het banjo spel van Herb Pedersen en "Captain Jim's Drunken Dream" met fraaie mandoline accenten van David Grisman.
"Nothing Like a Hundred Miles" met harmoniezang van Crosby & Nash en het dobro spel van David Lindley is 1 van de vele hoogtepunten.
de met een R&B sausje overgoten meer up-tempo nummers "Money Machine", "Woman's Gotta Have It" (een matige cover) en "Family Man" bekoren een stuk minder. het opgewekte, ritmische "Everybody Has the Blues" met een brass band sound inclusief tuba bevalt beter. vandaar 4 sterren voor dit ondergewaardeerde album.
Album werd geproduceerd door Lenny Waronker en Russ Titelman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, Hollywood, California
heb deze lange tijd als een minder album beschouwd en dat is niet terecht, want er staan grotendeels memorabele liedjes op met sterke melodieën, prachtig gearrangeerd in een productie die qua gladheid aan de goede kant van de streep blijft, waar de productie op een album als "Walking Man" ietwat "over the top" was. als vanouds weet JT zich op dit album omringd met een keur aan top sessiemuzikanten.
het catchy mid-tempo "Shower the People" is een sterke opener. verder veel schitterend door JT gezongen ballads als "A Junkie's Lament" met een lead vocal van Art Garfunkel, "Slow Burning Love", "Daddy's All Gone", "Don't Be Sad" co-written met Stevie Wonder dat wordt ingekleurd met zijn harmonicaspel en het banjo spel van Herb Pedersen en "Captain Jim's Drunken Dream" met fraaie mandoline accenten van David Grisman.
"Nothing Like a Hundred Miles" met harmoniezang van Crosby & Nash en het dobro spel van David Lindley is 1 van de vele hoogtepunten.
de met een R&B sausje overgoten meer up-tempo nummers "Money Machine", "Woman's Gotta Have It" (een matige cover) en "Family Man" bekoren een stuk minder. het opgewekte, ritmische "Everybody Has the Blues" met een brass band sound inclusief tuba bevalt beter. vandaar 4 sterren voor dit ondergewaardeerde album.
Album werd geproduceerd door Lenny Waronker en Russ Titelman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, Hollywood, California
* denotes required fields.
* denotes required fields.