James Taylor - That's Why I'm Here (1985)

en hopla nog een zwakke plaat van james die veel beter werk leverde vroeger en ook veel later ' een dipje zeker )

Alleen al het schitterende "Only a Dream In Rio" maakt deze plaat de moeite waard. "Only One" is het andere prijsnummer. Prachtige meerstemmige zang, mooie melodieën, introspectieve teksten, wat wil een mens nog meer? Nou, een mens wil nog meer van dat soort songs. Jammer genoeg zitten er een paar middelmatige deuntjes op (Turn Away, Limousine Driver en het strontvervelende Everyday, waarom speelt hij dat nummer bij elk concert weer?) en de CD-bonustrack maakt het er niet beter op. Het door zijn broer geschreven 'Going 'round One More Time mag daarentegen niet onvermeld blijven: een heerlijke meezinger die geknipt is voor James zijn stem.

Een album waarmee James Taylor, na vier jaar afwezigheid en de nodige privé-ellende laat weten: ik ben er nog. In wit shirt gekleed ('clean') en de wijkende haargrens zorgvuldig buiten beeld van de hoes gehouden kan er weer gelachen worden naar de wereld. Het materiaal is wat wisselvallig, het zelfvertrouwen nog onderweg.
Productioneel uitstekend, zoals we gewend zijn van eerdere albums en bij de gastbijdragen vinden we grote namen als: Peter Asher (Peter&Gordon), Don Henley, Joni Mitchell, Graham Nash en Deniece Williams. Nooit te beroerd hun vriend een handje te helpen.

Sterk: That's Why I'm Here, Only a Dream in Rio en Only One.
Aardig: Turn Away, Song for You Far Away, Going Around One More Time en Mona.
Liever niet: Everyday, Limousine Driver en bonustrack My Romance.
Verrassende cover: (The Man Who Shot) Liberty Valance .

Al met al een aardige plaat, maar nog niet in topvorm. Terug op de goede weg en positief ingesteld lag er nog een betere periode voor de boeg. En voor de kalende schedel vond hij een oplossing: de pet.

Van de drie LP's die James Taylor in de jaren tachtig afleverde, vind ik dit veruit de minste. Luistert aangenaam weg door de heldere productie en de uitstekende gastbijdragen, maar het songmateriaal is op z'n zachtst gezegd wisselvallig.
Drie covers, waarvan er een (Liberty Valance) nog het beste blijft hangen van alle nummers op de plaat, en eigen songs waarvan een flink deel vlak en inspiratieloos klinkt. Met name Mona (al is de tekst nog wel grappig, omdat het over een varkentje gaat) en Only one (nota bene destijds de eerste single) zijn echte draken. Slechts Only a dream in Rio, de titelsong en Going around one more time (geleend van zijn broer Livingston Taylor) steken boven de middelmaat uit.

En een discrete fotograaf die de kalende bol gewoon niet meeneemt in de foto (zie hoes).

Inderdaad wat wisselingen songmateriaal maar wel veel ruimte voor zijn stem die prima klinkt. 3,5 ster