George Harrison - Electronic Sound (1969)

Geen echte luister plaat, kwam uit op het Zapple label, een tak van het Apple label. Zapple was bedoeld om vernieuwende muziek op uit te brengen, samen met de triologie Two virgins/life with the lions/the wedding album is dit de enige die op Zapple uitkwam naar ik weet, daarna ging dit experiment voorgoed in de koelkast, waarschijnlijk maar goed ook. Electronic sounds laat een George horen die op de moog syntherseizer aan het pingelen is, hij was overigens de eerste die er één had.

The first pop-rock recordings to feature the Moog synthesizer were Strange Days by The Doors, released in September 1967[10], followed by Pisces, Aquarius, Capricorn, & Jones, Ltd. by The Monkees and Cosmic Sounds by The Zodiac[11], both released in November 1967, The Notorious Byrd Brothers by The Byrds (January 1968) and Simon & Garfunkel's Bookends (April 1968).

Bron:Wikipedia

Goed dan......één van de eerste die er één had dan!! Niet van wezelijk belang.

Dr. Moog was de eerste die er 1 had.

Dit lijkt wel een ambient plaat. 4 sterretjes vanwege de vooruitstrevendheid.

Minder toegankelijk en mooi dan Wonderwall Music, maar op zich is deze wel interessant. Je moet er een beetje van houden, en er tegen kunnen. Zoals devel-hunt al zei is dit geen luisterplaat. Mooie hoes trouwens.

Ik hoef hem in ieder geval niet elke maand te horen.

Deze plaat snap ik echt niet.. misschien wel omdat ik niet uit die tijd ben, maar dit is echt bagger voor mij.... George onwaardig..

Zal wel de LSD geweest zijn

Onsamenhangende, vervelende bliepjesplaat die het niet haalt bij het even experimentele maar een stuk betere Two Virgins van collega ex-Beatle John. Dit album zwabbert alle kanten op maar wordt nergens spannend.
George is hier zijn tijd ver (heel ver) vooruit, en daarom krijgt dit album van mij nog wat punten, maar later is dit een stuk beter gedaan. Niettemin een leuke poging van meneer Harrison. 2.5*

Electrisch geluid niet meer of minder. Moest eerst zelfs nog goed kijken om te zien dat dit een album is van George Harrison uit...1969. De hoes is net zo vooruitstrevend als de muziek. Had zo uit de jaren tachtig kunnen zijn.
Zoals Vangelis Beaubourg had, heeft Harrison zijn Electronic Sound. Bliepjesprobeersels...ach moet kunnen, experimenten op ratten levert vaak levensreddende medicijnen op denk ik maar.

Ik heb hem vandaag op de kop getikt voor 2,50... ben beneiuwd als ik deze score zo zie...

^Sterkte!

Komt denk ik wel goed, hou wel van experimentele muziek

Voor zover vind ik dit een geweldige trip en kan ik nog omhoog gaan, verklaar me niet voor gek, maar dit is best oke!

Edit: Ga nu al omhoog, vind dit best wel cool! Op 12:17 van Mersey Wall is George wel te horen die wat raars uitbrabbelt. Al is de eerste beter dan de 2e

Ik luister dit ook maar weer eens, toch best een aardig album. Nog steeds vind ik het allemaal wat rommelig (het klinkt onzeker, richtingloos), maar hier en daar hoor ik ook leuke dingen. Halfje erbij.

Zal maar niet vragen of hier een single bijhoort.

...of hier ook een EP van is.

Ik vraag me af of deze plaat iemand leven heeft gered. Serieus: een vriend van mij wilde in de jaren 80 zelfmoord plegen, maar hoorde "Don't give up" van Gabriel + Bush en dat heeft hem doen aarzelen. Dus muziek kan echt levensreddend zijn!

Omgekeerd helaas ook, bijv. zij die 'solidair' wilden zijn aan Kurt Cobain.

George Harrison vond beide albums van het Zapple-label (deze en Unfinished Music No. 2: Life with the Lions) 'a load of rubbish'. Over zijn eigen album vertelde hij kort dat hij wat aan de knopjes draaide en alle geluiden op de plaat gooide. Maar anno 1968-1969 geraakte Harrison het stilaan beu om een vehikel te zijn voor McCartneys (en Lennons, hoewel diens enthousiasme ook afnam) muzikale projecten. De onderwaardering begon aan hem te vreten. Daarom greep hij begrijpelijkerwijs de kans die het Zapple-label hem bood om te experimenteren.
Electronic Sound klinkt onsamenhangend en doelloos, maar is geen oninteressante plaat voor liefhebbers van de Moog en haar geschiedenis, en voor zij die een creatieve, zich van de Beatles loswrikkende Harrison aan het werk willen horen.

Drie kwartier experimenteren op één van de eerste Moog synths. Dat was vast een geweldig middagje. Ik herinner mij de eerste keer dat ik een Minimoog zag en mocht bespelen. Dat was in platenzaak Da Capo aan de Oudegracht in Utrecht. Ik vermoed dat ik net zo blij en enthousiast was als George in 69. Ik vermoed ook dat het voor de aanwezigen in Da Capo een stuk minder aangenaam was, net zoals deze plaat de afgelopen 45 minuten voor mij was. Tuurlijk, als je zelf aan die knoppen draait en al die rare sounds uit zo'n houten doos met knoppen kunt toveren is dat fantastisch. Voor toehoorders daarentegen...

Het album, met alle begrijpelijke vraagtekens die je erbij kunt zetten, komt opnieuw uit op CD. Voor de completisten.