Ringo Starr - Sentimental Journey (1970)

Ze eerste solo album, hate it or love it. Ik vind hem vet, maar dat komt ook een beetje omdat Martin hem geproduceert heeft.

George Martin heeft maar één nummer geproduceert, de rest door Quincy Jones, Maurice Gibb en Paul McCartney. Hij maakte deze plaat omdat hij niets te doen had terwijl zijn drie collega's in de Abbey road studios aan het gelijknamige legendarische album werkte. Toen hij het resultaat aan John, Paul en George liet horen haalde deze slechts hun wenkbrauwen op. "I did it for my mom" zei Ringo toen. De plaat is charmant en dwaas, zoals alleen Ringo dat kan. Allemaal jaren 40 standaards, de plaat verkocht nog goed ook, behaalde de Engelse top 3. En Ringo zong het, oervals maar goedeerlijk, en is dat juist niet zijn grote kracht?
Een 3,5 voor de leuke momenten.

Iedere keer dat ik dit album luister, krijg ik er meer plezier in. Ringo heeft een heerlijk oprecht album geleverd met lekkere Big Band muziek, waar Ringo zijn stem erg lekker bij past.

Ik heb begrepen dat de rest van zijn solowerk nogal dramatisch is, maar dit is zowaar gewoon een goed album.

Speciaal voor de Ringo sceptici; dit album van Starkey zal menig mens waarschijnlijk wel bevallen!

4.0*

mooie en charmante aan starsky is dat hij donders goed begrijpt dat hij slechts de drummer was van de beatles en niet over het talent van de overige 3 beschikte en dat ook nooit zal evenaren

dus, met die instelling maakt starsky plaatjes en de luchtigheid druipt er vanaf

het kan hem weinig schelen lijkt het, het is een soort hobby , een hobby die nu en dan de moeite waard is

ach zolang hij maar lol heeft

Toch is het een beetje het imago probleem wat in bepaalde landen rondom Ringo hangt: hij zal solo niet de moeite waard zijn. Maar als je sentimental journey goed, leuk of te gek vind dan denk ik dat je verbaasd bent hoeveel solo platen de moeite waard zijn. Misschien beginnen bij Photograph The Best off, dan heb je een aardige indruk van de solo platen van Ringo.

album nog niet gehoord, maar wel het huis in het echt gezien! Tijdens de roemruchtige Magical Mistery Tour, dus,..

Door Ringo, samen met George Martin opgenomen, in de roerige tijden, waar The Beatles in "69 doorheen gingen. Allemaal. voor de ouderen onder ons, bekende nummers uit en heel grijs verleden. Met voor mij als toppunt: Bye Bye Blackbird. Ouwelullen muziek in optima forma. Maar het leuke was dat deze plaaat nog Voor de soloplaat Van McCartney uitkwam en ook zelfs vóór Let It Be. Sentimental Journey was eigenlijk een kleine cultuurshock in 1970. Maar de stem van Ringo past eigenlijk precies bij dat soort muziek.. Het gekke was dat ik 'm zelfs gekocht heb. Niet voor de muziek, maar voor het "Apple-tje" op de plaat. Ik heb het nooit van de daken geschreeuwd dat ik 'm gekocht had, zeker niet bij vrienden en kennissen, maar nu jaren later kan 'm toch wel waarderen. Beacoup De Blues, de follow-up lp, die kort daarna uitkwam heb ik toen wel aan me voorbij laten gaan.

Jammer Ad , dat je nu juist Beaucoups of blues aan je voorbij liet gaan. Zeker wanneer je van wat country houdt !
Dat is een uiterst sfeervolle plaat met materiaal dat redelijk wel past bij het niet al te flexibele stemgeluid van de beroemde drummer.

Ringo zingt op Sentimental evergreens uit zijn moeder's tijd.
Mooie nummers. Zeker. Veel ( of eigenlijk alle ) liedjes zijn te hoog gegrepen voor zijn vlakke , tegen het valse aan , stemgeluid.
Ik ga niet alle nummers bij langs , maar pak de eerste 2 tracks..
Luister naar de beroemde versie van Doris Day en voor het prachtige Night and Day eens naar Sinatra of zelfs naar het origineel van Fred Astaire ( geen groot zanger) .
Nee , dit materiaal is niet geschikt voor Ringo.
Ditmaal ben ik het dus niet eens met Ad. Moet kunnen toch ?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Beaucoup Of Blues eigenlijk niet goed meer ken. (al weer een paar jaartjes geleden). Ik kan me nog wel herinneren dat mijn pa in die tijd geen touw aan mijn muzieksmaak kon vastknopen. Toen ik met Sentimental Journey thuiskwam, dacht hij al dat ik een klap van de molen had gehad. (Hij was nog maar half bekomen van Helter Skelter e.d.) Ik was 16 in die tijd. Bovendien had ik ook weer niet zoveel geld om elke week een paar lp's te kopen. Misschien is het feit dat Ringo's tweede meer country was, juist een reden om die niet te kopen, want mijn vader was nogal een countryliefhebber. Dat had ons "natuurlijke" generatieconflict in een zeer moeilijke situatie gebracht. Maar ik kan me dat, eerlijk gezegd, niet goed meer herinneren. Ik zal 'm met terugwerkende kracht toch nog eens gaan opsnorren en beluisteren, George! Maar van artiesten als Fred Astaire, Doris Day en Frank Sinatra wordt ik nu nog steeds niet warm

Niet eens zo slecht.
Ringo Starr deed exact wat je van het album verwacht: een sentimentele reis maken langs standards, en vooral dan de favorieten van z'n moeder en andere familieleden. Het is vaak aandoenlijk om te horen hoe Ringo met zijn beperkte bereik probeert het beste eruit te halen. De orkestratie is in ieder geval wel strak. "I'm A Fool to Care", "Stardust" en "Dream" zijn enkele aangename nummers, maar "Blue Turning Grey Over You" gaat voor mij qua bigbandgehalte té ver.
The Beatles zijn hier heel ver weg.
En niemand zingt zoals Ringo.