Ringo Starr - Beaucoups of Blues (1970)

Ringo's stem leent zich uitstekend voor Country en western, luister maar naar what goes on en honey don't. Op deze plaat, opgenomen in Nashville wordt hij begeleid door de band van Elvis Presley. Goed en degelijk uitgevoerd, en ondanks alles blijft het een echte Ringo plaat. Lennon was gek op deze en terecht.

Opgenomen met het puikje van Nashville studiomuzikanten en met de Jordanairs straalt deze plaat een heerlijk simpelheid uit die gewoon onweerstaanbaar is. Jarenlang de enige plaat in mijn kast geweest die iets met de Beatles van doen had ............

Nooit echt mijn ding geweest deze halfbakken countryplaat van Ringo. Niet slecht gemaakt, maar ik luister er niet graag naar.
***

Beaucoups of blues is het 2e soloalbum van Ringo Starr en onderscheidt zich volkomen van zijn voorganger Sentimental Yourney.

Starr ontmoet tijdens de All things must pass sessions de vermaarde pedalsteel gitarist Pete Drake (o.m. bekend van zijn samenwerking met Dylan voor diens Nashville Skyline lp).
Starr is zelf een fervent country liefhebber en van het een komt het ander.
Drake trommelt het puikje van de zalm aan countrymusici op inclusief de backing vocal groep van Elvis. Verder geeft Drake een keur van countryschrijvers de opdracht om speciaal voor Starr nieuw geschreven materiaal aan te dragen. De Beatle heeft de liedjes voor het uitkiezen en vliegt naar Nashville , het Mekka van de country and western muziek ,om aldaar in idyllische sferen zijn 2e soloalbum op te nemen.

Hoewel het album aanmerkelijk betere recensies oplevert dan zijn voorganger , is het weinig succesvoller in verkoopaantallen.

De beperkte stem van Starr leent zich veel beter voor dit country materiaal dan voor zijn qua stem veeleisender 'evergreen' plaat.
Een formidabele countryband met The Jordanaires zorgt verder voor een uitmuntende begeleiding .

Voor degenen die zowel een zwak voor Ringo alswel voor Nashville country bezitten is deze sfeervolle plaat niet te missen.
YouTube - Ringo Starr - "Woman Of The Night"

Zijn voorganger 'Sentimental journey" was behoorlijk succesvol, zeker Engeland, waar de LP de top 3 bereikte.

Volgens mijn gegevens was Sentimental 's hoogste positie in de UK : 7 .
Het album stond 6 weken genoteerd .
Beaucoups of blues haalde de Britse lp lijst niet . Het bereikte wel een notering in de Billboard charts.
Echt succesvol werd Starr pas met zijn eerste popalbum 'Ringo" uit 1973.

Ik denk dat jouw gegevens wel kloppen, ik meende dat de plaat de top 3 haalde, hoewel nummer 7 ook zo gek niet was voor een plaat als Sentimental journey, volgens mij samen met Ringo de twee Starr platen die in England een top 10 notering haalde.

Niet opgenomen met Elvis' band, want die bestond uit meer mensen dan DJ Fontana. Wel hebben zowel Jerry Reed als Charlie McCoy op Elvis' opnamen meegespeeld, maar die waren geen lid van Elvis' band. Wel doet de achtergrondzanggroep van Elvis' mee. Jerry Reed is duidelijk aanwezig op $15 Draw. Scotty Moore is trouwens wel de engineer van het album. Helaas is hij niet als gitarist te horen. Gitaar spelen deed hij in die tijd niet. Ringo kan niet zingen, laat dat duidelijk zijn. Het album kabbelt vanaf het begin lekker door naar een spoedig einde. Lennon vond het een goed album, maar zou hem zelf nooi aanschaffen. Hij was er dus niet gek op.

Behoorlijk.
Ringo gaat gewoon verder waarmee hij opgehouden is: zijn interesses uitleven in songs die op maat gemaakt zijn en zich door de juiste mensen laten omringen. Op Sentimental Journey heeft Starr het soms moeilijk om bepaalde noten te halen, maar de songs op Beaucoups of Blues passen beter bij zijn stembereik. Bovendien lijkt hij echt plezier gehad te hebben bij het maken van de plaat. De toon is melancholisch en sentimenteel (dat kan ook niet anders met titels zoals "Fastest Growing Heartache in the West"), maar nooit goedkoop.

Geen hoogvliegerij maar wel een heerlijk loom plaatje. In slechts 2 dagen opgenomen, zomer 1970, met producer Pete Drake en een studiobezetting om je vingers bij af te likken. Wat een vakman, die Drake, want het zangtalent van Starr hield niet over, in tegenstelling tot zijn affiniteit met het genre. Ringo Starr was dol op country.

De stem van Ringo deed het altijd behoorlijk goed in Country nummers. Op Beatles platen hadden nummers als What goes on, act Naturally, Honey don't en don't pass me by ook al een behoorlijk country gevoel.
Dat hij vlak na het uiteenvallen van The Beatles naar het country Walhalla Nashville afreisde leek een logische stap.
De initiatiefnemer van Beacoups of Blues was Pete Drake.
Starr en Drake ontmoete elkaar op de sessie van All things must pass waar Drake op het nummer Behind that locked door pedal steel gitaar speelde en Ringo drumde.

Dat dit album allerwegen redelijk veel lof krijgt toegezwaaid, is iets wat mij eerlijk gezegd hogelijk verbaast.
Het was destijds misschien een sympathiek idee, een country-album met Ringo Starr als zanger. Probleem alleen is dat hij niet alleen volkomen ongeschikt is om de songs te vertolken, maar ook dat ie niet kan zingen, wat in dit genre een hoofdzonde is. Zijn lelijke, monotone stem kan al die liedjes domweg niet dragen. Intoneren kan hij helaas ook niet. Jammer van al die voortreffelijke musici en de Jordanaires (het mooie achtergrondkoor) op dit album, die de enige reden vormen dat ik de cd nog niet heb weggedaan.

Karakter is belangrijker dan goed kunnen zingen in de country muziek. Denk bijvoorbeeld aan iemand als Willie Nelson ......... Ik ken mensen die per direkt een rode waas voor de ogen krijgen als ze de man horen ....

Willie Nelson is voor mij dus ook een twijfelgeval. Zijn wiebelige manier van zingen klinkt echter vaak wel bezield, en dat mis ik ook nog eens op dit album (waar ik me weer eens aan heb geërgerd). Op Nelson's voorlaatste album (God's Problem Child), valt dat wiebelige me heel erg mee, en dat is daardoor voor mij gelijk prettig luisteren. De meeste zangers (dames zowel als heren) in dit genre hebben echter geweldige stemmen (daar kun je met gesloten ogen een lijstje van produceren), en dat is voor mij dan ook een geweldig pluspunt van dit genre. Voor Ringo gingen heel veel deuren natuurlijk gemakkelijk open, maar ik kan mij niet voorstellen dat Pete Drake nou heel erg enthousiast was over het resultaat.

Ik heb ook een zwak voor artiesten die eigenlijk niet kunnen zingen. De grens ligt wat mij betreft bij Tom Waits als deze een 'schreeuwnummer' doet. Ringo doet hier zijn ding en dat doet hij aardig. Een klassieker zal het nooit worden maar het leek in 1970 even vijf minuten op dat deze Beatle toch wat meer in zijn mars had dan Octopus Garden.

Ringo Starr is de minst getalenteerde beatle maar ook de meest sympathieke en leuke. En dat hij een groot country liefhebber is, vind ik te prijzen.
Maar dat neemt niet weg dat dit album niet meer is dan een leuk hobby projectje want het houdt verder niet over. En om 't even cru te zeggen, hij mag nog geeneens de veters strikken van George Jones, Merle Haggard, Waylon Jennings, Johnny Cash of Buck Owens.

Maar ik denk dat George Jones, Merle Haggard, Waylon Jennings, Johnny Cash en Buck Owens met liefde de veters willen strikken van Ringo.

"Wilden" beste vampierjager......... alle vier de heren staan al op het grote podium boven.

De toch niet misselijke sessiemuzikanten op deze plaat waren helemaal in de wolken dat ze een plaat met een Bietel mochten maken. Diverse interviews gelezen door de jaren, alle heren waren onder de indruk van Ringo's relaxte manier van werken en zijn brede kennis van countrymuziek .......