Roger Taylor - Strange Frontier (1984)

Raar dat alleen de oudste 2 soloalbums van Roger Taylor in musicmeter staan en Happiness (1994) en Electric fire (1998) niet.

Roger tailor heeft toch ook nog met een band opgetreden na queen, hij was daar zanger/gitarist, maar hoe heette die ban ook al weer???

@Eddie: Dat was "The Cross". Hebben ook nog 3 albums gemaakt.

Niemand houd je tegen, ikkezelf

Oh, kan je dat zelf dan?
Dat wist ik niet

Ja, alleen voorlopig even niet aangezien de site wordt vernieuwd.

Ze zijn inmiddels al toegevoegd

Erg goed album. Helaas geen mooi geheel als Roger's "Happiness?", maar qua nummers wel veel meer verschil in muziek.

Aanrader.

Geen vervolg op Fun in space, maar meer nummers in het verlengde van Taylors werk bij Queen.....tracks als Man on Fire en het titelnummer bewijzen dat Taylor hitgevoelig materiaal kan schrijven, maar wel zijn Queen maten nodig had om dat beetje extra toe te voegen....voor de Queen fan die vooral voor de rocknummers gaat....

Ik vind nou juist 'Fun in space' meer een album met Queen nummers warin Roger de hoofdrol vertolkt en dit album meer een eigen stijl hebben, maar goed, ook de muziek van Queen is met de jaren verandert en met name een nummer als 'Radio gaga' zou ook op dit album niet misstaan. (ook door Roger geschreven)

Het prettige aan dit album vind ik dat Taylor in tracks als 'Killing time', 'Masters of war' (met het juiste arrangement en niet de componist zelf als zanger kun je dus blijkbaar zelfs van een Dylan numer iets moois maken!), 'Abandon fire' en het titelnummer wat los komt van de simpelheid warmee rock zo vaak samen gaat. Dat daar draken als 'Racing in the streets' en 'It's an illusion' tegenover staan is Taylor vergeven.

Niet zo goed als "Fun In Space", maar er staan wel een aantal goede tracks op deze plaat. Vooral de eerste helft, met de titelsong 'Strange Frontier', de prachtige ballad 'Beautiful Dreams', de single 'Man On Fire' en de duistere cover van Bob Dylan's 'Masters Of War' (en dat was al zo'n duister nummer op "The Freewheelin' Bob Dylan"). De cover van 'Racing In The Street' (origineel op Bruce Springsteen's "Darkness On The Edge Of Town") wordt een heel stuk minder als je Springsteen's origineel gehoord hebt.

De tweede helft is wisselvallig; Freddie Mercury doet nog even mee op het aardige 'Killing Time' (ook al is de melodie gejat van een ander nummer van Springsteen's "Darkness On The Edge Of Town" album: 'Candy's Room'). Vervolgens de matige nummers 'Abandonfire' en 'Young Love'. 'It's An Illusion' (met Rick Parfitt van Status Quo op gitaar, en Queen-collega John Deacon op bass) vind ik dan wel weer een goede rocksong. 'I Cry For You' is het slechtste nummer dat ik ooit van Taylor gehoord heb.

"Strange Frontier" is, al met al, een fijne rockplaat - maar voorganger "Fun In Space" (1981) en opvolger "Happiness?" (1994) zijn beter.

Nooit geweten dat Freddie meedoet op 'Killing time'.

Ik wist nooit dat Racing in the street door Taylor gecovered was! Sta echt versteld dat ik dat nooit ergens gelezen, gezien of gehoord heb als meer dan gemiddelde Bruce adept
Zit nu deze versie te luisteren. Valt me niet eens tegen eerlijk gezegd. Een goed nummer is een goed nummer. Dat blijft overeind bij het prachtige Racing in the street. Roger maakt er een uptempo song van. Het epische dat Springsteen eraan meegeeft is hier totaal verdwenen. Hij maakt er een vlotte poprock song van en doet dat best knap. Luister maar eens naar het akoestische gitaartje dat tegen het einde aan om de hoek komt kijken. Erg leuke gedaan! De rest van het album luistert trouwens ook best lekker weg. Typische jaren 80 elementen als synths, loops en effecten worden veelvuldig gebruikt. Mij kan het wel bekoren. Als ik dan iets negatiefs op moet noemen dan is het dat Roger's stem me op den duur gaat vervelen.

Drie jaar na Fun In Space komt Roger terug met het orima album Strange Frontier. Na het krachtige strange Frontier komt het schitterende Beautiful Dreams, Man On fire was een single met een prima video. Master Of War is een zeer mooie Cover van Dylan.

Kortom vind ik het nog steeds een fijn album. I love Roger.

Goed album zonder echte uitschieters of mindere nummers. Lees over dit album kritische noten over I Cry For You (Love, Hope & Confusion), maar dat deel ik niet. Past bij Taylor die experimenteert en moderne elementen in zijn muziek meeneemt. Dan nrs4 en 5. Als je covert, doe het dan goed. En dat lukt hier. Vooral Masters Of War is erg geloofwaardig neergezet.

Taylor probeert hier als een soort Bruce Springsteen uit de hoek te komen. Hij covert zelfs Racing In The Street(!) Ook de twee singles hebben een typische Springsteen hook.
Het is dus allemaal niet bijster origineel en ook niet persé erg goed, maar voor wie net als ik niet vies is van een potje vroege 80s FM rock kan deze best eens opzetten.