No Nukes (1980)

Als fan van de LA-scene was dit album verplichte kost. (Maar waar waren Henley c.s.?) En ook de bijbehorende film (is tie al op DVD?) heb ik die ene week dat die in nederland draaide gezien. Alles bij elkaar een redelijk album met niet veel echte uitschieters. Was wel aangenaam verrast dat ik de dubbel cd-versie in april dit jaar voor een prikkie op de Utrechtse platenbeurs tegenkwam. Het was weer een aangename hernieuwde kennismaking met een album dat jaren niet meer uit de kast was gekomen.

Een aantal leuke nummers afgewisseld met nummers die weinig potten doen breken. Ik zit bijvoorbeeld niet te wachten op de Doobie Brothers. Jammer dat Neil Young's 'Lotta Love' door die vreselijke band om zeep geholpen wordt. Overigens geen kritiek op Nicolette Larson, zij is een geweldige zangeres.

'Get Together' van Jesse Colin Young is ook niet helemaal geslaagd. Er gaat niets boven de versie op Big Sur aangevoerd door Joni Mitchell.

Aan John Hall, Raydio en Chaka Khan ga ik niet eens woorden vuil maken. Verder ben ik geen fan van Bruce Springsteen. Ry Cooder valt overigens vies tegen.

Bonnie Raitt kende ik nog niet, maar het is misschien wel de moeite waard om daar eens wat van te beluisteren. Klinkt goed. Verder zijn Jackson Browne, Poco en Tom Petty aanwezig. Ik vind Poco een goede band, maar ze stellen hier teleur. Dat geldt ook voor Tom Petty. Jackson Browne is dan wel weer leuk.

De reden dat ik dit album geprobeerd heb was omdat ik benieuwd was naar Graham Nash en CSN. Nash's solo versie van Cathedral is mooi, alleen hij is in het ''Open up the Gates gedeelte'' helaas niet goed te horen. In 'You Don't Have To Cry' valt de al flink afgetakelde stem van Stephen Stills te veel op. 'Long Time Gone' en 'Teach Your Children' zijn beter, maar het wordt allemaal erg saai gebracht. Energiek is het niet bepaald te noemen.

Ik hoor over het algemeen ook (te) weinig sfeer, helaas..... Gemiste kans.

Ik heb hier wat beelden van gezien. Inderdaad zeker niet CSN op hun best, maar in ieder geval beter dan hun optreden tijdens Live Aid

Dit No Nukes meegenomen op een 2de handse boeken- platenbeurs. Vooral omdat Bruce erop mee heeft gespeeld. Verder laat dit No Nukes niet zoveel indruk achter als een echte Nuke. Aan het begin klinken de Doobie Brothers en Bonnie Raitt wel goed. Daarna valt het eigenlijk een hele tijd 'stil' en is het allemaal wat mat en tam. James Taylor is eigenlijk degene die de show naar zich toe weet te trekken. Zelfs Bruce met Stay en de plichtmatige medley vind ik niet tot zijn beste live uitvoeringen behoren. Het einde met Takin it to the Streets klinkt bevlogen en is een prima afsluiter van een voor de rest middelmatige live show.

Wisselvallig album. Uit nostalgie aantal jaren geleden gekocht. Voor de aardigheid gekeken of ie nog wat opbrengt op markplaats. En dat viel tegen. Wordt zelfs voor 6 euro aangeboden en dat voor 3lps

Zegt ook wel iets hoe matig dit album is. Had met zoveel goede muzikanten toch wel beter gekund. Geluid is voor een album uit 80 ook bijzonder matig