The Deviants - Ptooff! (1967)

Waarom ik dit nog op 3.5 had staan weet ik niet want dit verdient duidelijk meer. Een plaat die helemaal terecht wel eens het etiket 'zijn tijd ver vooruit' opgeplakt krijgt. Dit klinkt punkachtig, als een soort Stooges of MC5 avant la lettre, erg ongebruikelijk voor een Britse band uit 1967. Maatschappijkritiek ontbreekt ook niet; invloeden van The Fugs of the Mothers of Invention zijn dus ook duidelijk terug te vinden.
Als ik denk aan Britse psychedelia uit 1967/68 dan denk aan The Pink Floyd of een nummer als "My White Bicycle" van Tomorrow. Allemaal vrij onschuldig, en dan krijg je zo'n anarchistische band als The Deviants. Ze lijken mij echt een buitenbeentje, drie jaar te vroeg in het verkeerde land.

Dit album kwam trouwens tot stand nadat ze zevenhonderd pond hadden kunnen lenen van een 21-jarige miljonair. Zo gaat de legende in ieder geval .
Wat ik wel eens zou willen weten is in welke maand dit precies gereleased werd. Het najaar van 1967 neem ik aan?

Het mij al bekende nummer Opening / I'm Coming Home blijkt achteraf veruit het beste nummer en sleept een voldoende uit dit album. De overige nummers zakken af naar een bedenkelijk niveau.

Tamelijk bizarre plaat, en al zeker als je weet dat dit uit 1967 stamt. Of is het dan net minder bizar?

Er was in ieder geval een heleboel aan de gang in de jaren '60. Bittere oorlogen werden met een overdaad een nijdig cynisme uitgevochten, een hele generatie stond op om te protesteren en ook in de entertainmentwereld veranderde er wel wat. Maatschappelijke kritiek maakte zijn intreden in messcherpe lyrics, en hoewel ondergesneeuwd, leverden ook The Deviants hun bijdrage.

Ze deden dat op hun eigenwijze manier, zoals ook al uit de bandnaam op te maken valt. En dan moet ik zeggen dat vooral kop en staart van de plaat fantastisch klinken. The Stooges komen ook in mijn hoofd naar boven, evenals een aantal psychedelische bands. Dit klinkt dan ook als een fijne mengeling tussen proto-punk en psychedelische muziek, aangevuld met een scheut blues en veel venijn in muziek en teksten. Tracks als Nothing Man en Garbage zijn heerlijke scherts, op het overdrevene af zelfs. Bun is dan weer een moeilijk te peilen interludium.

Maar het zijn toch vooral I'm Coming Home en het lange Deviation Street die de show stelen. De songs bevatten genoeg rauwheid en chaos om te blijven boeien, en ook nu nog steeds brandend actueel klinken. Knappe plaat!

4 sterren