Rondo' Veneziano - Stagioni di Venezia (1992)

Het was echt een 'novelty' in die tijd. Rondo' Veneziano, het Italiaanse kamerorkest onder leiding van componist, dirigent en producer Gian Piero Reverberi, wist de klassieke muziek uit de baroktijd nieuw leven in te blazen, door originele, eigen composities in de typische barokstijl te mengen met moderne instrumenten, zoals bas, drums, keyboards en (elektrische) gitaren.
Het project sloeg in als een bom en vooral de eerste twee albums (alhoewel ik ze niet eens als de besten beschouw), worden gezien als klassiekers.
Of het kamerorkest nog steeds actief is, weet ik niet, maar wel weet ik dat ze vooral in de jaren '80 heel erg populair waren en het ene na het andere succesvolle album uitbrachten en vooral in landen als Duitsland, bleek Rondo' Veneziano uiterst populair.

Zelf vind ik Rondo' Veneziano uiterst fijne en leuke muziek om te luisteren, maar het is er wel eentje waarvoor je écht in de stemming moet zijn. Het soms ietwat vrolijke karakter van de muziek neigt soms naar het melige, maar het moet oprecht gezegd worden, dat de uitvoering subliem is.
Vooral latere albums zoals Magica Melodia, vind ik heden ten dagen nog steeds erg mooi, maar deze opvolger doet er eigenlijk niet voor onder.

Stagioni di Venezia bevat namelijk een ongelooflijk afwisselende portie composities die het midden houden tussen pop, klassiek en rock. Allen overgoten met die typische, romantische saus zoals alleen Rondo' Veneziano deze kan maken.
Enige minpunt is dat het album ontsierd wordt door twee opnieuw opgenomen versies van de klassiekers "Rondò Veneziano" en "La Serenissima". Ze klinken voller en wat pittiger dan de originele versies, maar tegelijkertijd ook tamelijk overbodig.

Echter is de rest van het materiaal om te smullen. Geopend wordt met het traditionele titelnummer. Vaak weet Rondo' Veneziano met hun titelnummers altijd een allesomvattend nummer te presenteren wat duidelijk een stempel drukt op de rest van het album. Eenmaal gegrepen door de schoonheid van de muziek, weet je wat je voor de rest mag verwachten.
Echter waar dit album verrast, is de impact van veel van de rest van de nummers die allen redelijk onverwacht behoorlijk afwisselend onderling blijken te zijn, op zo'n manier dat het album werkelijk geen enkele seconde verveelt, maar alleen maar meer boeit bij iedere luisterbeurt.

Na het redelijk ingetogen en warme "Riverberi", presenteert Rondo' Veneziano namelijk met "Il Palio" het snelste en meest intense nummer die ze tot dan toe gemaakt hebben. Het is letterlijk en figuurlijk een clash van klassiek versus rock wat je voorgeschoteld krijgt. Overduidelijk zijn de keyboards hier ook de hoofdmoot, waardoor de muziek ook een futuristisch sausje met zich meekrijgt; tevens ook één van de handelsmerken van Rondo' Veneziano.

Daarna is het bijkomen op het bloedmooie, dromerige en met een prachtige melodie verweven
"Antichi Ricordi" wat begint als het begin van een kinderliedje en zo eindigt het ook. Het middenstuk daarentegen is Rondo' Veneziano op z'n mooist.

"Via Vai" heeft weer een wat meer poppy insteek en klinkt bijna als jaren '80 synthipop en dat maakt het nummer verfrissend en verrassend.

Hoe mooi is dan vervolgens het meeslepende "Corteo dei Dogi" die ongelooflijk weet de juiste snaar te raken, mede door toevoeging van een geweldige elektrische gitaarsolo rond de derde minuut. Werkelijk één van de hoogtepunten van dit album.

Na de dus wat overbodige remake van "Rondò Veneziano" volgt het lieflijke, ingetogen, speelse "Burano". Het is een nummer die duidelijk het filmische, weidse karakter van de muziek benadrukt. Het zou zelfs niet misstaan als soundtrack bij een sfeervolle Japanse animatiefilm, iets wat ik al eerder opmerkte bij de muziek van RV. Wie op de hoogte is van de Japanse animatiefilms, weet dat dit soort muziek vaak wordt gebruikt in films als deze.

"Voli e Vele" heeft dan weer een majestueus karakter, vanwege de plechtstatige en mooie keyboard-partijen en wéér zie ik mooie getekende landschappen uit een animatiefilm aan me voorbij trekken. Tegelijkertijd heeft het nummer een prettige, opzwepende insteek.

Wat dan volgt is zondermeer het beste nummer van het album. Het prachtig ontroerende "Ponte dei Sospiri" is werkelijk adembenemend mooi, mede doordat er voor een tweede keer een geweldige elektrische gitaarsolo opduikt op dit album. Het zorgt voor zo'n geweldige, daverende impact dat het nummer eigenlijk met ruim vier minuten aan de korte kant is. Schitterend!

"Nonna Favola" heeft weer de lieflijke touch van de meer ingetogen kant van RV en zou, mede door de zachte en feeërieke pianomelodie die op de voorgrond te horen valt, een samenwerking kunnen zijn met Suzanne Ciani. Het is zelfs volledig in haar stijl!

Suzanne Ciani blijft ook doorklinken op "Murano" en dat is bijzonder te noemen. Het is weer één van de wat meer lieftallig klinkende nummers die dit album rijk is, met wederom prachtige aanstekelijke melodielijnen.

Even de remake van "La Serenissima" uitgezonderd, is wat mij betreft het échte slot van dit album, het sfeervolle, behoorlijk druilerig klinkende "Nuvole a Colori". Het is een heel weids, bijna duister klinkend ambientstuk, die naast de weids klinkende synth-akkoorden, ook nog een indringend thema herbergt. Tegenover de rest van de muziek, klinkt dit vooral heel erg dreigend en voor RV-begrippen misschien zelfs wat tegendraads. Maar tegelijkertijd is het prachtig en tevens wat mij betreft één van de hoogtepunten van het album.

Het is verfrissend en mooi om zo nu en dan nog eens terug te grijpen op de muziek van Rondo' Veneziano. Het is typische 'niets aan de hand'-muziek wat in principe heel veel mensen zou moeten aanspreken. Toevallig betrapte ik een goede vriend laatst op zijn playlist in de auto, waar óók Rondo' Veneziano op stond. Dat had ik niet verwacht!

Stagioni di Venezia voldoet meer dan alleen aan mijn verwachtingen. Het is een uiterst genietbaar album waar keer op keer op teruggegrepen kan worden. Overigens is het album ook een prima kennismaking voor als je nog niets van dit project kent, maar wel interesse hebt.
Mooi album!