Shit and Shine - Jream Baby Jream (2012)

Eens kijken wat ze hier nu weer van gebakken hebben. De vorige plaat was echt een ondoordringbare homp muzak.

Half zo lang als de voorganger, en wat minder minimalistisch in zijn lelijkheid. Shit and shine is sinds de vunzige hypnotische stoempmuziek van hun gloriedagen verworden tot een regelrechte avantgarde-act die zich hier en daar wat al te veel amuzikale vrijheden veroorlooft. Gelukkig hebben ze in Riot Season een trouw undergroundlabel dat niet terugdeinst voor het uitbrengen van hun onaantrekkelijke capriolen. Deze plaat bevalt me al een stuk beter dan het monolithische en slaapverwekkende Le Grand Larance Prix (herbeluistering is wellicht nodig, maar daar zie ik wel tegenop eerlijk gezegd), met zoals gebruikelijk de langere nummers ('Dinner with my girlfriend' en 'Rodeo girls') als positieve uitschieters. Een echt bijzondere S&S-release hebben we evenwel al vijf jaar niet meer mogen begroeten, daar brengt Jream baby jream geen verandering in.

ps. hoor ik nou in 'Woodpecker' het drumloopje uit het begin van QOTSA's 'A song for the dead'?

Ik vind het een prima zelf soms makkelijk in het oor liggend plaatje, meegepakt toen ik ze zag in Brussel waar het gewoon weer ouderwets S&S was. Vocoders, twee drumstellen en een hoop rond gespring en electronica dat doorging voor 1,5 uur. Briljant optreden.