Monster Magnet - God Says No (2000)

Bruut album!

Een aantal goede nummers, maar over het geheel genomen toch een heel stuk minder dan Dopes To Infinity bijvoorbeeld.

de voorkant lijkt heel wat, maar de muziek bruut?
ik vind het vaak wat lafjes.

Lafjes?? Dit is volgens mij een onderschat Monster Magnet album...

Een ondergewaarde plaat, van Monster Magnet.
Goede, stevige rock met grappige en ook wel serieuze teksten.

Een paar stevige nummers, wat ballads wat langere nummers. Eigenlijk zo'n beetje van alles wat, om tot een coherente rockplaat te komen.

Ik begrijp niet dat deze zo laag scoort,blijft voor mij toch een van de betere van de band.Dat meelopen met DTI ,is ook een goed album maar voor mij toch zeker niet het beste.Monster Magnet heeft alleen maar albums met goede en mindere nr's,maar op die manier wel constant en altijd lekker om te luisteren :

Ik zag deze voor weinig geld liggen en de beluisterde stukjes klonken veelbelovend, dus maar meegenomen. En inderdaad, wat een album! Snap het nogal lage stemgemiddelde ook niet.
En blijk ik ineens mijn verzameling van Monster Magnet tot en met Monolithic Baby! compleet gemaakt te hebben met deze aanschaf. Voltreffer.

Kronos, het lage stemgemiddelde komt, omdat dat de band van stoner/spacerock was overgestapt op sleazerock.

Niet veel fans trokken dat, en nieuwe fans heeft deze plaat niet gemaakt.

Dat het met de koerswijziging te maken heeft kan ik wel raden, Ozric. Maar om dit nu sleazerock te noemen?

Sleazy rock, dan. Het gaat over seks en drugs. Ik vind het wel sleazy...

Sterke nummers afgewisseld met wat mindere. Maar het blijft gelukkig bovengemiddeld, dus een zeer luisterbaar album van MM.Ik heb de uitvoering met 13 songs erop.

Een album dat ik een beetje vergeten was en waarbij ik eigenlijk een flinke omslag in becijfering verwachtte. Het tegendeel blijkt waar: God Says No is een heerlijk album dat weinig onderdoet voor zijn voorgangers.

Het voornaamste punt ten opzichte van Powertrip is dat het album wat ontoegankelijker is. Minder catchy, wat lomer, maar bij vlagen toch ook weer flink experimenteler. Van die vervormde drums die je eerder bij popmuziek zou verwachten, maar dan toch verpakt in spannende songs. De titeltrack is lekker dreigend, Queen Of You is meesterlijk en het loodzware Cry is eveneens fantastisch. Met Melt hebben we ook een opener van heb ik jou daar. Het triphopperige Take It is een vreemde afsluiter, maar het voelt nog steeds thuis op het album. Zwaar onderschat wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Dopes To Infinity
3. God Says No
4. Spine Of God
5. Superjudge
6. 25... Tab

Deze cd kocht ik vorig jaar omdat ik de titel gaaf vond. Vind ik nog steeds trouwens, maar toen ik vorig jaar hiermee thuis kwam, had ik toch wel enige spijt. Zonder te luisteren de cd in de kast gezet en vandaag mag ik concluderen dat ik een bijzonder puike plaat gekocht heb.

God Says No gaat eigenlijk gewoon verder waar Powertrip ophield. Monster Magnet zet wederom een heel vette sfeer neer. Het is vrij broeierig en de heren weten eigenlijk steeds weer met de vette riffs te komen. Nog beter zijn de geluidseffecten. Fenomenaal. Steeds weer iets anders en iedere keer weer raak. Ik ben ook dol op Cry met z'n Beatleseske sitars. Wordt het toch nog psychedelisch soms! Dat Monster Magnet het zesde feestje op rij aflevert, had ik eigenlijk niet meer verwacht.


Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. God Says No
4. Superjudge 4*
5. Dopes To Infinity 4*
6. 25 TAB 4*