Emmylou Harris - White Shoes (1983)

Een album met wat gladdere geluid en minder oorspronkelijk. Haar stem verliest daardoor ook wat van haar timbre dat haar zo eigen is en af en toe lijkt het meer alsof ik naar een 'country' zangeres van heden ten dage luister, het is allemaal wat meer gladgestreken. Ook de gekozen covers spreken wat minder tot de verbeelding en dat laat vooral kant B meer horen. It's only rock 'n roll en Diamond are a girl's best friend weten niet echt te overtuigen. On the Radio, Pledging my Love en afsluiter Like an Old Fashioned Waltz doen dat wel. Blijft nog genoeg over om van te genieten zij het dat het iets meer zoeken is.

Een cd (eerst LP) van Emmylou die ik al jaren met veel genoegen afspeel. Ook al zijn sommige liedjes bekend van anderen, zoals Donna Summer’s : On the radio. Van Marilyne Monroe heb ik een cd in een rond doosje met daarop : Diamonds are a girl’s best friend. De uitvoering van Emmylou vind ik persoonlijk beter. Op deze cd ook een lied van een andere favoriet van mij Sandy Denny: Like an old fashioned waltz. 4.5 ster van mij.

Een wat wisselend album, een aantal schitterende nummers (zei iemand deze versie van Like an Old Fashioned Waltz?) en wat luchtigere tracks. De cover On the Radio van de tandem Summer/Moroder is op zich best aardig maar voegt ook weer niet zo veel toe.

Ook weer tevoorschijn getoverd en gisteren weer een aantal keren voorbij laten komen. Blijft een fijn album .Diamonds en Pledging My Love springen eruit en de afsluiter vind ik de mooiste hier. 4 sterren

vernieuwingsdrang is op zich lovenswaardig, maar de bedoeling om een meer divers te album pakt toch wat minder goed uit op dit album met oude en nieuwe gedienden van haar Hot Band en gastmuzikanten als T-Bone Burnett, Keith Knudsen, John McFee beiden bekend van de Doobie Brothers en Bill Payne (Little Feat).

de beste 3 nummers staan wat mij betreft vooraan, het up-tempo "Drivin' Wheel" (T-Bone Burnett/Billy Swan), het veel gecoverde "Pledging My Love" van oorsprong een blues ballad dat ooit een grote hit was voor de R&B zanger Johnny Ace en de sterke melodie van het up-tempo "In My Dreams" (Paul Kennerley).

de mainstream pop van "On the Road" en "Good News" met de synths van Bill Payne ervaar ik als dieptepunten. de covers van "On the Radio" en "Diamonds Are a Girl's Best Friend" willen niet overtuigen. zoals ook de 2 mindere Rodney Crowell composities "It's Only Rock 'n Roll" en "Baby, Better etc" dat niet doen. de man heeft veel betere songs op zijn naam staan. ook het titelnummer "White Shoes" van Jack Tempchin, die ooit het prachtige "Peaceful Easy Feeling" (Eagles) schreef, wil niet beklijven.

de uitvoering in de vorm van een piano ballad van het Sandy Denny nummer "Like an Old Fashioned Waltz" had wat meer "rootsy" gemogen en kan niet tippen aan het origineel.

de "roots" muziek (bluegrass/country/folk) is zo goed als afwezig en een niet zo gelukkige songkeuze in combinatie met de ietwat gepolijste productie leiden tot een enigszins teleurstellend album, waarop muzikanten als Ricky Scaggs (fiddle, mandoline) worden gemist die de muziek vaak prachtig inkleurden op een aantal andere albums.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern

Later werd hetzelfde principe toegepast bij Johnny Cash; nummers opnemen die buiten de gebruikelijke genre van de artiest vallen op een wijze dat ze toch bij hun zouden kunnen passen, met wisselend succes. Twee van de aanwezige pianisten op dit album hebben nog met Elvis samengewerkt, nl. Glenn D. Hardin en diens opvolger Tony Brown.