Atomic Rooster - Death Walks Behind You (1970)

Erg aparte hoes deze. Het kwam me bekend voor en ik heb het even opgezocht; het is een schilderij van William Blake en het stelt de Babylonische koning Nebukadnesar II voor (die waanzinnig geworden is).

Krankzinnig bedoel je?

Waanzinnig is juist dacht ik. Maar als jij liever krankzinnig hebt...

Onderschatte (ik gebruik dit woord heel erg vaak volgens mij) hardrockplaat. In 1970 was Black Sabbath niet de enige met loodzware riffs: luister maar eens naar het eerste nummer... 'Tomorrow Night' is een van de hoogtepunten. Prachtig nummer. Carl Palmer (drummer van ELP) was overigens onderdeel van deze band, maar op deze plaat is hij niet te horen.

De riffs van Death walks behind you en Sleeping for Years zijn net zo goed als die van Black Sabbath. De zang is erg saai en de veelvuldige herhalingen helpen evenmin. Al met al matige muziek.

Heerlijk bluesy hardrock album met een progressive tintje. Een inspiratiebron voor latere doom/stoner bands.

Waanzinning!

Goede toetsenist die Vincent Crane. Lekker rauwe zang, trouwens.

soort nep deep purple

Beslist niet, genre lijkt op elkaar, maar nep.. Nee , minder commercieel geaard misschien..

"I Can't Take No More" maakte de weg vrij voor ELO's "Don't Bring Me Down".

Allebei is het interpretatie van de volgende tekst.
(Daniel 4.30, uit de Naardense):

hij werd uit de mensenwereld verstoten;
hij at kruid zoals de ossen doen
en van de dauw des hemels
werd zijn lichaam nat,-
totdat zijn beharing als van adelaars
zo overvloedig was
en zijn nagels als van vogels waren.

Op zich wel een redelijk album. Het enige wat er aan ontbreekt is een goede zanger en dito songs. De liedjes zijn nogal saai en de rifs komen niet in de buurt van Tony Iommi.

Ook te zien, althans in een andere kleurvariant, in de inlay van Bruce Dickinson's "The Chemical Wedding".

Symfonische hardrock wordt dit ook wel genoemd.

Ik vind het gewoon hardrock. Het is wel lekker progressief, omdat er van alles geprobeerd wordt.

Veel orgelwerk, brullende zang, rauw gitaarwerk en donderende drums.
Uitstekende hardrock dus, en ik vind het niet echt vergelijkbaar met Deep Purple.

Best heel aardig, maar daarmee is helaas ook alles mee gezegd. Het is hardrock in de trant van Deep purple met hier en daar een symfonisch/psychedelisch randje. De opener en de sluiter zijn de beste twee nummers van deze plaat. Vaker dan 1 keer hoef ik het eigenlijk niet te horen.

Door Death Walks Behind You na één luisterbeurt af te serveren doe je het ruimschoots te kort. Dit album is de verbindende schakel tussen Deep Purple en E.L.P. Dit album is heavy prog. Dit album is volmaakt.

Als je dit volmaakt noemt, dan moet je haast wel een heel verstokte jaren 70 luisteraar zijn.
Dit soort hammondorgelrock is meermaals beter gedaan. Echt slecht is het niet, in tegenstelling tot een band als vanilla fudge, maar veel persoonlijkheid heeft deze muziek ook niet. Sterker nog, mischien wel de grootste grijzen muizenplaat uit de jaren 70 die ik ken.

Knap dat je die vaststelling na één luisterbeurt kunt maken. Inzake dit soort hammondorgelrock is Rooster toch echt wel een Eredivisie-formatie. Welke heavy bespelers van het orgel uit dit tijdsvlak sla jij hoger aan? Purple? Heep?

Purple, heep (en wellicht ook Emerson lake & palmer) waren idd de bands waar ik aan zat te denken! Maar ook bepaalde dingen van Iron butterfly en Steppenwolf komen dicht in de buurt. Eredivisie-formatie? Eerder jupiler league. Laten we trouwens in godsnaam niet doen alsof dit hogere wiskunde is, op wat psychedelische klanken na is dit een vrij recht toe recht aan hardrockplaatje. Daar hoef je echt niet meerdere keren naar te luisteren om het te doorgronden.

Rick vd Linden en Keith Emerson blazen die anderen met één hand nog makkelijk weg.

Rick, Keith, Jon, Ken en Vincent, ze bezitten allen voldoende instrumentbeheersing om mij met één vinger omver te blazen.

Btw: In haar definitie van Heavy Prog benoemt Progarchives de band fijntjes: The presence of the Hammond organ with its deep, intense rumble was also common among harder progressive groups such as ATOMIC ROOSTER.

Dat zegt dan weer helemaal niks over de kwaliteit van dit album: op prograrchives scoort dit album slechts een 3.83. Niet verkeerd, maar ook verre van een klassieker. Daarnaast neemt progarchives wel vaker discutabele bands op(dead can dance, nightwish, björk en motorpsycho o.a). Ik blijf bij mijn mening dit is een prima hardrockplaatje in de trant van Deep Purple, maar meer moet je er toch echt niet van verwachten.

Een klassieker, maar dan voor een select publiek orgelminnende heavy proggers.

Gaaf is eveneens dat een band als deze gewoon twee succesvolle hitsingles op haar naam heeft. In het Britse hitparadejaar 1971 wist Tomorrow Night (van dit album) het tot een 11e en Devil's Answer (van opvolger In Hearing of Atomic Rooster) het tot een 4e plaats te schoppen.

Een klassieker met 21 stemmen.

Als ik een vergelijking maak om de verhouding beter te bekijken, dan weet ik niet eens of ik wel zou durven stellen dat ELP klassiekers heeft gemaakt. Die band is ontelbaar veel keren groter dan Atomic Rooster, maar is een plaat als Pictures at an Exhibition nou daadwerkelijk een klassieker? Niet zoals Nevermind, Machine Head of Dark Side of the Moon.

Carl Palmer had ten tijde van dit album nog maar net zijn biezen gepakt richting ELP...

Het is maar net op welk publiek je je baseert bij het aanduiden van klassiekers. Voor het selecte publiek orgelminnende heavy proggers is dit een klassieker. Voor elk groter publiek niet.

Voor het progminnende publiek heeft ELP klassiekers gemaakt. Voor elk groter publiek niet.

Maar om als klassieker te gelden moet een werk wel bij een redelijk groot publiek als statusrijk worden erkend. ELP heeft tevens dermate veel verkocht dat ik wel van een cult-klassieker wil spreken, maar Atomic Rooster vist uit een nog kleinere vijver. Anders kun je het zover terugbrengen tot een lokaal bandje met dertig fans ook klassiekers heeft. Het einde is dan zoek. Dan kan iedereen nummers maken die voor zichzelf klassiekers zijn.

Dat redelijk grote publiek had Atomic Rooster begin jaren '70 ook wel getuige hun twee succesvolle hitsingles en de nummer 1-hit Fire van voorloper The Crazy World of Arthur Brown. Echter, de band verdween al vrij snel uit beeld. Iets wat na verloop van tijd met meer soortgelijke groepen gebeurde (Uriah Heep, Wishbone Ash, Budgie etc.).

Voor mij is dit niettemin een klassieker.

De titeltrack is nog gecoverd door Paradise Lost.

Paradise Lost

Wellicht een postuum eerbetoon aan Vincent Crane, de organist en enige stabiele factor in de bezetting van de band door de jaren heen. Na zijn hele leven achtervolgd te zijn door manische depressies maakte hij in 1989 een einde aan zijn bestaan.

Stond al jaren op mijn verlanglijstje, om hem naast "In hearing of" in mijn platenkast te kunnen zetten.
(en te kunnen beluisteren natuurlijk)
Eindelijk kunnen scoren op de megaplatenbeurs in Utrecht afgelopen weekend. En ik ben er erg mee in mijn sas. Heavy prog van de beste soort. Ouwe-lullen-rock misschien, maar mijn zoon van 19 vindt het toch ook prachtig.
Ga deze nog vaak draaien.

Jammer dat ze met Nobody Else een flinke dot gas terug nemen, anders was dit een 4.0 plaat geweest. Dit doet wel wat aan de pre-Gillan-Glover Deep Purple denken, zonder daar voor onder te doen.

Eindelijk een exemplaar van deze plaat gevonden vandaag, tot nu to had ik alleen van die vage budgetverzamelaars van deze band.

Ligt sterk in het vaarwater van Deep Purple maar een divisie minder. De zang is vrij matig en de band wil te pretentieus overkomen met teveel gepiel op de orgel dat het bij momenten irritant wordt.