Long John Baldry - It Ain't Easy (1971)

Ik begreep niet helemaal waarom Spotify opeens dit album van John Baldry naar voren schoof als een album dat me wel ging interesseren. De naam van de artiest zei me niets en het enige dat ik op tracklist herkende was It Ain't Easy, een nummer dat ik vooral met David Bowie en de Spiders from Mars associeer. Al blijkt dat ook een cover te zijn, want het origineel werd reeds door Ron Davies geschreven in 1970 en technisch gezien is de versie van Baldry dus "origineler" dan die van Bowie. Dat is echter niet het enige vreemde nummer op de plaat, want Black Girl lijkt wel verdacht hard op My Girl waar Nirvana ergens jaren 90 furore mee maakte, hetzij dan wel onder een andere titel. Dat blijkt dan weer een traditional te zijn die in de loop der jaren vele gedaantes heeft gekregen en vooral met Leadbelly wordt geassocieerd. Daarbovenop: lijkt die vrouwenstem van Black Girl (en It Ain't Easy) niet erg hard op Janis Joplin? Die was echter al een jaar dood en het blijkt achteraf gezien om Maggie Bell te gaan, een Schotse die wel eens het antwoord op Janis Joplin werd genoemd.

Veel vraagtekens dus toen ik het album voor de eerste keer beluisterde en wel in die mate dat ik me er op betrapte dat ik eigenlijk te veel bezig was met randzaken en niet met de muziek zelf. Jammer, want laat die muziek nu echt wel geweldig zijn! Het herhalende "On and on, guess I was falling in love / With your buttons and bows" in Flying hebben nog dagenlang door mijn hoofd gespookt, Black Girl en It Ain't Easy zijn heerlijk rockend - ook wel dankzij die geweldig rauwe stem van Maggie Bell - en de Elton John cover Rock Me When He's Gone mag er ook absoluut zijn. Met medewerking van Elton John zelf trouwens! Want ook dat was een persoonlijke ontdekking bij deze It Ain't Easy: Elton John speelt orgel en piano op de laatste 3 tracks (en produceert ze ook) en Ron Wood haalt ook geregeld een gitaar boven. De laatste naam die ik wil droppen: Elton John is dus producer van tracks 7 tot en met 10, maar wie producet de andere tracks? Rod Stewart... Ondertussen snap ik waarom dit op mijn Spotify-radar is terecht gekomen, maar dat verklaart nog altijd niet waarom hier op MusicMeter zo weinig aandacht voor deze plaat is. Stuk voor stuk geweldige songs, alleen opener Conditional Discharge is me iets te veel een lang praatnummer. Hetzij wel met een fijne overgang naar Don't Try to Lay No Boogie Woogie on the King of Rock and Roll.