KC and The Sunshine Band - Part 3 (1976)

Voor nummer 4 alleen al verdient dit album toch een ster

I'm Your Boogie Man vind ik één van de beste funknummers die ik ken, evenals Shake Your Booty die ook prachtig is. De rest van de CD ken ik trouwens niet, en ik ben niet de enige als ik het aantal stemmen zie... Niet dat ik overigens veel verstand van funk heb hoor, maar die nummers blijven me wel bijstaan.

Op zich wel lekkere partymuziek.Ik vermoed dat dit in de Dancings van de 70er jaren mateloos populair geweest moet zijn.
Ik zie alleen niet echt het nut van de nummers uitsmeren op meerdere verzamelaars.3 nummers ken ik(4,7 en de rest is mij volledig onbekend.
Gooi het met elkaar lekker op 1 compacte-compact disc.
Al de hitjes van deze formatie met voorman Kc zijn ontstaan zo tussen de periode 75/77.
Daarna was het kunstje wel over.
In ''79'' werd er nog gescoord met de ballad Please don't go en in
''83'' met Give It Up.
Daarna kon Kc zich gaan opmaken voor het Golden Oldies circuit.

Keep It Comin' Love is toch wel een erg goede plaat. Misschien iets te gladjes geproduceerd, dat wel.

Heb zelf een verzamel van hen maar als ik alle afzonderlijke platen bekijk dan steekt deze er toch, samen met de 2e (tvs gelijknamige), wmb bovenuit. Sowieso, in de breedte, een band die veel goede nrs. op de mat heeft gelegd.

Bij mij zijn sinds 1976 alle acht nummers favoriet.

"Baby I love you (yes I do)" klinkt bijzonder energievol - aanbevolen.

En "Come on in" heeft een indruk makende baslijn - ook aanbevolen.

Van Harry Wayne Casey, oftewel KC, gaat het verhaal dat hij, als medewerker in een platenzaak in Miami, maar al te vaak werd geconfronteerd met het feit dat mensen een bepaalde plaat wilden hebben die ze op de radio hadden gehoord, maar niet wisten hoe de titel luidde. Dat wilde hij voorkomen op het moment dat hij zelf platen ging maken. Vandaar dat de titels van de nummers op vrijwel alle songs die hij met KC & the Sunshine Band opnamen, vaak herhaald werden. Tot vervelens toe soms, en dat doet voor mij een beetje afbreuk aan die hele trits leuke discothekenhits die hij in de jaren zeventig (en nog eentje in de jaren tachtig) scoorde.

Voor mij is het bezit van 1 album van de man wel voldoende: de dubbelaar The TK Years. Maar die bevat dan ook meteen alle vijf albums die hij in de jaren '75-'79 uitbracht voor het TK-label, in feite dus vrijwel zijn hele discografie. Die ene jaren-tachtig hit Give it up heb ik op meerdere verzamelalbums.

KC maakt disco, maar de funk is dankzij het metalige gitaarspel en het uitstekende baswerk nooit ver weg. En uiteraard zijn de 'horns' zeer bepalend voor het vrij unieke totaalgeluid van de band. Maar zoals bikkel hierboven al schrijft, na een paar jaar was het kunstje wel uitgewerkt. Te repetitief, niet alleen binnen hetzelfde nummer, maar ook omdat de formule tot in den treure werd herhaald.
Het leverde hen wel groot succes op, want in deze periode scoorde de groep niet minder dan vijf Amerikaanse nummer 1-hits, iets dat bij mijn weten alleen The Eagles hen hebben nagedaan (en de Beatles in de jaren zestig, maar dat is natuurlijk een buitencategorie).

Ik heb het idee dat van die afzonderlijke albums Part 3 wel de beste plaat is. Zeer korte speelduur, net als de meeste overige albums, maar wat daarbinnen gebeurt is bijzonder lekker. Ik heb KC nooit zo'n geweldige vocalist gevonden, maar dat wordt ruimschoots ondervangen door de buitengewoon swingende arrangementen. Waarvan met name de priemende koperblazers ervoor zorgen dat de voetjes van de vloer gaan.

Naast de singles springt het nummer Baby I love you er hier wel uit, vind ik. Ik kende het al als B-kantje van Keep ik comin' love en ondanks het (opnieuw) nogal herhalende karakter van de zanglijn vind ik het een buitengewoon swingend nummer.

Wat bedoel je hier precies mee? Vijf nummer één-hits in een decennium? Want dat is echt verre van een record in de Billboard Hot 100. Usher scoorde er al vier in een jaar. Of bedoel je specifiek voor groepen? Maar dan gaan de Supremes er ook nog wel overheen, met ruim tien nummer 1-hits in de sixties.

Nou, ik bedoelde eigenlijk in de jaren zeventig, en dan met name dat korte tijdsbestek. Ik vergeleek ze met de Eagles, omdat die hetzelfde presteerden in ongeveer dezelfde periode. Al is het dan natuurlijk raar dat ik de Beatles erbij haalde.

Je hebt ongetwijfeld gelijk; ik ben niet zo'n lijstjesfreak dat ik dat allemaal uit zestig jaar popgeschiedenis heb bijgehouden. Van de Supremes weet ik inderdaad wel zeker dat ze meer dan 5 Amerikaanse nr 1-hits gehad hebben. En Mariah Carey schiet me zo gauw ook nog even te binnen.
Van de laatste 10, 15 jaar weet ik het allemaal minder goed, al vind ik sowieso dat 'singles' in dit tijdsgewricht van streams en downloads een andere betekenis hebben dan in het tijdperk van fysieke aankopen. Maar dat is een discussie voor in een ander topic.

Ik dacht inderdaad even dat je specifiek de seventies bedoelde, maar toen haalde je de Beatles erbij.

Ik ben zelf wel een lijstjesfreak, vandaar dat ik me afvroeg wat je precies bedoelde. Mariah Carey was ook een voorbeeld dat ik wilde noemen. Ik ben het ook met je eens dat singles een andere betekenis hebben gekregen trouwens. Het is daardoor moeilijk te vergelijken.

Maar voor zover deze offtopic-discussie.

Ja, laten we die maar afsluiten met de conclusie dat we het eens zijn.

Ik haalde die opmerkelijke reeks successen van KC vooral aan omdat ik het enigszins verbazingwekkend vind: vijf #1 hits voor een band die, hoe aardig ook, per saldo vrij middelmatige en vooral repetitieve muziek maakte. Bij That's the way I like it (bij ons ook een nummer 1) kan ik me goed voorstellen dat-ie goed binnenkomt bij hele horden muziekliefhebbers. Hetzelfde geldt voor I'm your boogie man. Maar een nummer als Shake your booty vind ik dan maar een flauw aftreksel van de succesformule - en toch kwam ook die op nummer 1 in de VS.

Het blijft natuurlijk een beetje appels met peren vergelijken, maar dan vind ik de nummer 1-hits van de Eagles kwalitatief een stuk hoogstaander. Al heb ik het idee dat Heartache tonight (hun laatste chart-topper) vooral zo hoog kwam vanwege de hooggespannen verwachtingen na Hotel California. Vrijwel elk op single uitgebracht nummer van hen zou toen wellicht de hoogste plek gehaald hebben...

gaucho, je hebt hier een mooie review geschreven bij deze lekkere Miami Funk plaat. Alleen schrijf jij hierboven de woorden:
"Maar een nummer als Shake your booty vind ik dan maar een flauw aftreksel van de succesformule - en toch kwam ook die op nummer 1 in de VS."

Een flauw aftreksel?
Wat mij betreft ook een logische nummer 1 in de USA.